فیلم Wrath of Man 2021

برخی‌ها سبک گای ریچی را دوست ندارند: اکشن سریع و ریتم تندش و ساختار روایی غیرخطی‌اش برای بسیاری گیج‌کننده‌تر از جذاب است. هرچند این ویژگی‌ها همیشه جواب نمی‌دهند، من شخصاً از شیوه خطرپذیر و تقسیم‌کنندهٔ او در روایت لذت می‌برم. از کارهای اخیرش مثل علاءالدین و The Gentlemen تا برداشتش از شخصیت‌های کلاسیک مثل شرلوک هلمز و شاه آرتور، ریتچی روشی جسورانه برای روایت دارد...

برخی‌ها سبک گای ریچی را دوست ندارند: اکشن سریع و ریتم تندش و ساختار روایی غیرخطی‌اش برای بسیاری گیج‌کننده‌تر از جذاب است. هرچند این ویژگی‌ها همیشه جواب نمی‌دهند، من شخصاً از شیوه خطرپذیر و تقسیم‌کنندهٔ او در روایت لذت می‌برم. از کارهای اخیرش مثل علاءالدین و The Gentlemen تا برداشتش از شخصیت‌های کلاسیک مثل شرلوک هلمز و شاه آرتور، ریتچی روشی جسورانه برای روایت دارد که برایم جذاب است. پیش از دیدن Wrath of Man حس خوبی نداشتم و فکر می‌کردم قرار است یک اکشن کلیشه‌ای و فراموش‌شدنی ببینم؛ اما فیلم یکی از سورپرایزهای خوب سال ۲۰۲1 بود. ریتچی این‌بار از ویژگی‌های آشنایش فاصله می‌گیرد و نشان می‌دهد فیلم‌سازی تک‌بعدی نیست. پلان‌های طولانی، بدون قطع — برخی تا حدود سه دقیقه — تنشی بی‌وقفه و هیجان‌آور در سراسر فیلم می‌سازند. هر صحنه با صبر و زمان‌بندی دقیق چیده شده و کوچک‌ترین حرکت دوربین و بازیگران توجه تماشاگر را جلب می‌کند. موسیقی کریستوفر بنستد با سلوی سنگینش فضایی تهدیدآمیز و تاثیرگذار ایجاد می‌کند؛ از آن نمونه‌هایی است که وقتی دربارهٔ موسیقی تاثیرگذار در فیلم سؤال شود می‌توان نشان داد. شاید برای بعضی افراد این حرف نقد به نظر برسد، اما ساختن تنش و آماده‌سازی برای اکشن در بسیاری مواقع از خود صحنه‌های اکشن بیشتر برجسته می‌شود. با این حال شوت‌آوت‌ها و اکشن کلی فیلم سرگرم‌کننده و خوش‌ضبط کار شده‌اند و اکثریت تماشاگران از آن رضایت خواهند داشت. جیسون استاتهام اجرای یک‌بعدی‌ای ارائه می‌کند که در هر فیلم دیگری ممکن است ناامیدکننده به نظر برسد، اما برای این نقش مناسب است؛ شخصیت اصلی باید مرموز و نامتحرک در بروز احساسات باشد — هرچند این باعث می‌شود بعضی دیالوگ‌ها ضعیف شوند. در مجموع مردم برای مهارت‌های اکشن استاتهام به سالن سینما می‌آیند، نه برای تبحر بازیگری‌اش؛ وقتی قرار است تفنگ شلیک کند یا کسی را از پای درآورد، معدود بازیگرانی به اندازهٔ او متقاعدکننده‌اند. از نظر داستانی ریتچی از ساختار روایی غیرخطی‌اش کوتاه نیامده. روایت‌های غیرخطی به‌راحتی می‌توانند گیج‌کننده شوند، اما اینجا چند خط داستانی در نقطه‌ای واحد به هم می‌رسند که سریع مشخص می‌کند نویسنده‌ها چه برنامه‌ای دارند. نیمهٔ اول مرموز و مدهوش‌کننده است اما نیمهٔ دوم به‌سمت فرمولیک‌تر و قابل‌پیش‌بینی‌تر می‌رود و یکی از خطوط داستانی احساس الحاقی و کم‌جذبه دارد. شخصیت‌های فرعی قوس مشخصی ندارند و تمرکز تقریباً کامل روی مأموریت شخصیت اصلی است، هرچه که باشد. Wrath of Man فیلمی انقلابی یا نوآور نیست، اما از سورپرایزهای قابل‌توجه سال است. ریتچی گرچه از فرم‌های موفق ژانر پیروی می‌کند، این بار با کنار گذاشتن برخی اَبَرتفاوت‌های کارگردانی‌اش فیلمی بسیار پرتنش و آکنده از ساخت‌وسازهای تک‌پلانِ نفس‌گیر تا اکشن‌های پرانرژی ارائه می‌دهد. اجرای یک‌بعدی استاتهام برای این پروتاگونیست مرموز که وقتی هدف واقعی‌اش آشکار می‌شود تماشاگران به او دل می‌بندند، کفایت می‌کند. موسیقی بنستد سطح فیلم را بسیار بالا می‌برد و فضایی قوی و درگیرکننده می‌سازد. روایت غیرخطی با روایت‌های موازی همراه است که همه‌شان به یک اندازه جالب یا ضروری نیستند و فیلم با یک صحنهٔ پایانی نسبتاً ناگهانی که با ریتم کلی کمی در تعارض است تمام می‌شود. در نهایت تماشای فیلم در سینما، در صورت امکان، پیشنهاد می‌شود. امتیاز: B+ من طرفدار بزرگ جیسون استاتهام هستم، اما با اینکه تریلر امیدوارکننده بود، این فیلم بهترین کار او نیست. او مثل همیشه خونسرد و جذاب است، اما داستان ضعیف است و بازی جاش هارتنت گاهی واقعا شرم‌آور به نظر می‌رسد. هولت مک‌النی بازی قابل‌قبولی دارد، اما به‌طور کلی شخصیت‌ها سطحی و دو بعدی‌اند و برایشان دلسوزی نمی‌کنید. وقتی جفری دونوان را دیدم نگران شدم چون معمولاً حضورش تأثیرگذار است، اما اینجا او هم چندان قابل‌سرزنش نیست. فیلم بد نیست، اما قطعاً شاهکار هم نیست. تماشاگرانی که اکشن خشن را فقط به‌خاطر خشونت دوست دارند، از این فیلم لذت خواهند برد. اکشن فیلم شما را به‌خود می‌چسباند و با خود می‌برد، اما گاهی احساس می‌شد به‌جای یک استوری‌بورد از یک تابلو قتل استفاده کرده‌اند: «خب، در این صحنه چند نفر باید کشته شوند؟» خاطرم به هیچکاک می‌افتد؛ تعلیق انفجاری نیست، تعلیق ندانستن زمان یا وقوع انفجار است. سعی شده طرح پیچیده‌تر از آنچه هست نشان داده شود؛ مثلاً چند فلش‌بک برای کار یک فلش‌بک استفاده شده است. بخشی از آن‌ لایه‌گذاری‌ها می‌توانست صرف پرداخت و توسعهٔ شخصیت‌ها شود. تنها قهرمان ما انگیزه و پیشینه دارد و حتی در آن هم جاهایی خالی است. این سخنان از یک بینندهٔ غیرهوادار اکشن است؛ اگر شما طرفدار ژانر هستید، این دیدگاه نباید مانع دیدن Wrath of Man شود. بی‌پروا، خشن و خونین؛ هوشمندانه، شیک و با استایل. اما آیا «الهام‌بخش»، بالا‌آورنده یا به‌طور خاص درخشان بود؟ متأسفانه جواب «خیر» است. ریچی خودش گفته Wrath of Man از آثار قبلی‌اش خشن‌تر و زمخت‌تر است و این توصیف کاملاً بجاست؛ اگر انتظار نماهای فوق‌العادهٔ بصری یا سکانس‌های حیرت‌انگیز دارید، نباید نفس را در سینه حبس کنید — مگر همان نماهای محدود و چشمگیر از نمای شهری که در یکی از تریلرها هم با آن اشاره شده‌اند، که از نظر فیلم‌برداری زیبا هستند. به‌طور کلی سکانس‌های پرزرق‌وبرق چندانی وجود ندارند. از نظر خشونت هم نصیحت می‌کنم نوجوانان را از این تریلر جنایی تاریک و قرمز‌رنگ دور نگه دارید. تریلر نشان می‌دهد شخصیت «اچ» (با بازی جیسون استاتهام) با خونسردی آدم‌ها را با گلوله از پا درمی‌آورد. شاید انتظار می‌رفت پس از قتل سرد و دلخراش پسرش، در فیلم فرصت بیشتری برای خوداندیشی شخصیت «اچ» گذاشته شود، اما متأسفانه در این زمینه زیاد کاری نشده است. خلاصه: پرسش این است که «واجب اخلاقی» Wrath of Man چیست؟ متأسفانه برای بخش عمده‌ای از فیلم، چنان واجب اخلاقی روشنی وجود ندارد. به‌نظر می‌رسد فیلم بیشتر محصول تجارت سینمایی است تا یک اثر الهام‌بخش یا دارای کیفیت رهایی‌بخش. از نگاه من فیلم امتیاز حدود 6.25 از 10 می‌گیرد. Wrath of Man همهٔ عناصر لازم یک فیلم اکشن را دارد: طرحی پر از رمز و راز و آدمی خشمگین در پی انتقام. صادقانه بگویم انتظار نداشتم این فیلم خوب از آب دربیاید، اما به طرز درخشانی ساخته شده. مردی که دنبال عدالت برای آنچه خود درست می‌داند است. فیلم شما را درگیر می‌کند و از توجه بازنمی‌دارد. در کل فیلم خوبی است. تریلری مؤثر و تریلر انتقامِ محکمی با اجرای معمولاً مقتدرانهٔ جیسون استاتهام. دقیقاً آن شِک و شِیب معمولِ گای ریچی را ندارد اما در جاهایی نشانه‌هایی از آن پیدا می‌شود. ریتم به‌گونه‌ای کمی نامتوازن است، احتمالاً به‌خاطر جابه‌جایی بین نقطه‌نظر «اچ» (استاتهام) و سارق‌ها که برای من چندان تأثیری نداشتند. با این حال ارزش دیدن را دارد. امتیاز: 3.75/5 اگر دنبال درامی هستید که هم جنبه‌های خشونت‌بار و هم ماهیت سازمانی و جنایی را با هم داشته باشد، این فیلم نیازتان را برآورده می‌کند. توجه داشته باشید Wrath of Man فقط دربارهٔ تیراندازی و اکشن بی‌پروایانه نیست. اگر کسی از دوستانم دنبال یک تریلر خوب بپرسد، Wrath of Man را همراه با دیگر فیلم‌های گای ریچی پیشنهاد می‌دهم. قطعاً بهترین اثر گای ریچی در این چند سال اخیر است. خوشحال‌کننده است که کارگردانی پول‌های دیزنی را گرفته و بازگشتی به ساختِ چیزی اصیل‌تر داشته است. آیا فیلم عالی است؟ نه کاملاً. اما ساختار آن خوب پرداخت شده، داستان به شیوهٔ جالبی روایت می‌شود و حال‌وهوایی را بازمی‌آفریند که وقتی ریتچی نخستین‌بار سر برآورد، او را به نسخهٔ بریتانیاییِ تارانتینو تشبیه می‌کرد. تنها نقدم این است که فیلم از نوع آشنای «مردی با پیشینهٔ مخفی خشونت‌بار که به دنبال انتقام است» است — ژانری که فیلم‌هایی مثل John Wick، Taken، Nobody و The Equalizer هم پیش‌تر به‌وفور از آن استفاده کرده‌اند. به‌نظر می‌رسد گلوله‌ها برای شخصیت‌های اصلی دیگر آسیب دائمی ایجاد نمی‌کنند؛ واقعاً با صدماتی که شخصیت در فیلم می‌بیند، باید بخش زیادی از زمان فیلم را صرف مراقبت پزشکی می‌کرد. اما این مشکل مختص این فیلم نیست و به استاندارد روزهای اخیر تبدیل شده است. اگر با این موضوع مشکلی ندارید، فیلم واقعاً سرگرم‌کننده است. من خودم طرفدار جیسون استاتهام هستم، پس شاید کمی جانب‌دار باشم، اما به‌نظرم این یک تریلر اکشن عالی است. نقش «مرد خونسرد و مرموزِ سخت» کاملاً به او می‌آید؛ او در این نقش بی‌نقص است. فیلم تا حدودی آهسته ساخته شده اما خیلی طول نمی‌کشد که استاتهام نشان دهد او یک مأمور معمولی نیست و با کارآیی فوق‌العاده‌ای چند دست‌فروش را از پای درمی‌آورد — صحنه‌ای بسیار خنک و جذاب. از یک جهت خوشحالم که فیلم زمان برای ساختن تعلیق و آشکارسازی داستان می‌گذارد، خصوصاً دربارهٔ دلیل حضور استاتهام در آنجا. از سوی دیگر، اجرای فلش‌بک‌ها کمی مرا آزار داد؛ فلش‌بک‌های زیادی استفاده شده و بعضی رویدادها را مجبوریم از سه دیدگاه مختلف ببینیم که گاهی شبیه پرکردن وقت می‌آمد. با این حال گذشته و حال استاتهام در هم بافته شده و به داستانی می‌انجامد که برایم جذاب است و از قصه‌های معمول انتقام فراتر است. طبیعی است که فیلم به یک جدال نهایی بزرگ ختم می‌شود و من از آن لذت بردم. اکشن زیادی دارد هرچند دوست داشتم تعداد بیشتری از «خوب‌ها» زنده بمانند؛ شمار کشته‌شدگان هر دو طرف کمی زیاد بود. پایان راضی‌کننده است، هرچند از یک نقطه در جدال، حدود بیست دقیقه مانده به پایان، پیش‌بینی‌پذیر می‌شود. دلیل اینکه به فیلم 4.5 از 5 (یا 9 از 10) داده‌ام و نه 5 کامل، به خاطر همان فلش‌بک‌هاست؛ بعضی کمک‌کننده بودند اما برخی دیگر کمی خسته‌کننده بودند.