فیلم Sleeping Giant 2015

تابستان همیشگی‌شان نبود! فیلم بر اساس یک فیلم کوتاه با همین نام و ساخته‌ی همان کارگردان ساخته شده است. من اخیراً فیلم‌های کانادایی زیادی دیده‌ام و این یکی هم از همان مجموعه است. این فیلم از نظر گستره و تولید فیلم کوچکی است — نه از لحاظ مدت زمان که کوتاه باشد، بلکه از نظر تعداد بازیگران و مقیاس تولید. قصه‌ای درباره‌ی تعطیلات تابستانی است که...

تابستان همیشگی‌شان نبود! فیلم بر اساس یک فیلم کوتاه با همین نام و ساخته‌ی همان کارگردان ساخته شده است. من اخیراً فیلم‌های کانادایی زیادی دیده‌ام و این یکی هم از همان مجموعه است. این فیلم از نظر گستره و تولید فیلم کوچکی است — نه از لحاظ مدت زمان که کوتاه باشد، بلکه از نظر تعداد بازیگران و مقیاس تولید. قصه‌ای درباره‌ی تعطیلات تابستانی است که حول سه پسر می‌چرخد. تابستان برای بچه‌ها همیشه نقطه‌ی عطفی است؛ فصل یاد گرفتن روی دیگر دنیا و رخدادهای مهم بلوغ. این هم یکی از همان‌هاست و من خیلی دوستش داشتم. عنوان می‌تواند معانی زیادی داشته باشد، ولی یکی از آن معانی «بزرگ‌شدن» است. یعنی ناگهان چیزی را درمی‌یابی و اهمیتش را می‌فهمی، بعد دیگر مثل قبل نخواهی بود و سعی می‌کنی در آن موقعیت رفتار متفاوتی داشته باشی. مثل هر فیلم نوجوانانه‌ی دیگری، از این فیلم هم می‌توان انتظار لحظات سرگرم‌کننده داشت. ماجراجویی‌ها خوب‌اند؛ نه هیجان‌های پرتعلیق، بلکه همان کارهایی که بچه‌های معمولی انجام می‌دهند. چیزی که بیشتر از همه آزارم داد، آسیب زدن به حشرات بود. شاید برای اکثر مردم بی‌اهمیت باشد، اما برای من تصویری ناراحت‌کننده بود و تقریباً باعث شد فیلم را قطع کنم. فیلم معرفی رسمی و طولانی‌ای ندارد؛ داستان بی‌مقدمه شروع می‌شود و جلو می‌رود چون پیشروی آن ساده و قابل‌درک است. روایت هم به چشم‌انداز یک شخصیت ثابت چسبیده نیست، هرچند اغلب فیلم از دید آدم (Adam) دنبال می‌شود. نوجوان همراه پدر و مادرش برای تعطیلات تابستان به کلبه‌ای در سوی کانادایی دریاچه‌ی اِری می‌آید. با دو دوستش دست به گشت‌وگذار می‌زنند تا خوش بگذرانند. او پسری باانضباط و نسبتاً خوب است، اما دو دوستش این‌طور نیستند؛ او از آن‌ها روش گذراندن روز را یاد می‌گیرد. اما برای هر چیزی حدی وجود دارد؛ وقتی آن حد رد می‌شود، داستان چرخشی می‌زند و مستقیم به سوی پایان می‌رود. «باید وقتی فرصت باز است از آن استفاده کرد، قبل از اینکه بسته شود.» فیلم تا حدی قابل پیش‌بینی است — نه لزوماً صحنه‌به‌صحنه یا دیالوگ‌ها، اما می‌توانی بفهمی چه چیزی ممکن است اتفاق بیفتد. شاید برای همه این‌طور نباشد؛ از همان چند دقیقه‌ی اول حس می‌کردم اتفاق بزرگی در پیش است، اما باید تا آخر صبر می‌کردم. من فیلم کوتاه اصلی را ندیده‌ام، اما این داستان برای فرمت کوتاه ایده‌آل بود. سازندگان آن را گسترش داده‌اند و من از توسعه‌ها خوشم آمد چون جزئیات بیشتری افزود و کاراکترها و موقعیت‌ها را ملموس‌تر کرد. نوشتن حرف‌گوش‌کن نبود؛ نه خیلی هوشمندانه ولی متقاعدکننده بود. همیشه سرنخی برای آنچه بعداً رخ خواهد داد باقی می‌ماند، مثل روایت سرراستِ مستقیم. پس عملاً تماشاگر منتظر آن رویداد می‌ماند. با این حال فیلم به اندازه‌ی کافی جذاب بود که مخاطب را همراه خود نگه دارد. شخصیت‌ها عالی و متمایز هستند و همین باعث می‌شود فیلم جواب دهد. بعضی دیالوگ‌ها جای بهتر شدن داشتند؛ بیشترشان بداهه‌پردازی به نظر می‌رسید که گاهی حس سینمایی نامأنوسی دارد. با این وجود همه‌ی بازیگران به‌ویژه سه پسر، کار خوبی از خود نشان دادند. برای غیرسینمادوستان، پایان ممکن است غیرمنتظره باشد چون تجربه‌ای از اینکه این نوع فیلم معمولاً به چه سمتی می‌رود، ندارند. فیلمی خوب برای تماشای نوجوانان است، اما برای سنین پایین‌تر مناسب نیست؛ از لحاظ محتوایی کمی جدی است. اشاره به رابطه‌ی جنسی دارد اما صحنه‌ی برهنگی نشان داده نمی‌شود. اینکه فیلم کانادایی است ممکن است علت ندانستنِ گسترده‌ی آن باشد، اما شایسته‌ی توجه بیشتری است. بسیاری از فیلم‌های خوبِ مشابه قبلاً با همین سرنوشت مواجه شده‌اند. بعید می‌دانم پیش از این این عنوان را شنیده باشید، اما اگر فیلم‌هایی مثل The Kings of Summer یا Paranoid Park را دیده و دوست داشته‌اید، ارزش دارد این یکی را هم امتحان کنید. شاید فیلم سالتان نشود، اما احتمال اینکه از آن خوشتان نیاید کم است. ۷/۱۰