فیلم The Devil’s Rejects 2005

«بازگشت امپراتوری»ِ فرنچایز خانواده فایرفلای. اولاً چون هر دو اثری میانی در سه‌گانه‌اند، و ثانیاً چون من به هر دو نمره یکسان دادم. می‌دانم که جامعه‌ی سینمایی ممکن است بابت این اقرار مرا مورد تمسخر قرار دهد، اما برایم مهم نیست: این فیلم فوق‌العاده است. احتمالاً بهترین فیلم راب زامبی؟ نه، شاید دومینِ بهترین—بعد از Halloween II که از نظر من بهترین فیلم سری هالووین...

«بازگشت امپراتوری»ِ فرنچایز خانواده فایرفلای. اولاً چون هر دو اثری میانی در سه‌گانه‌اند، و ثانیاً چون من به هر دو نمره یکسان دادم. می‌دانم که جامعه‌ی سینمایی ممکن است بابت این اقرار مرا مورد تمسخر قرار دهد، اما برایم مهم نیست: این فیلم فوق‌العاده است. احتمالاً بهترین فیلم راب زامبی؟ نه، شاید دومینِ بهترین—بعد از Halloween II که از نظر من بهترین فیلم سری هالووین هم هست. حالا دیگر واقعاً همه علیه من خواهند شد. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار قوی؛ یکی از آثار مورد علاقه‌ام. بین کمدی سیاه و وحشتِ منزجرکننده، فیلمی است که هیچ‌وقت ادعای جدی گرفته شدن را ندارد. راب زامبی آدمی با تحملِ بالا نسبت به صحنه‌های خونین است؛ پیشینه‌ی موسیقایی او خود گواهی بر این است، اما آثار سینمایی‌اش هم گواهِ ذائقه‌اش در خون و صحنه‌های شوکه‌کننده‌اند. شخصاً طرفدار فیلم‌های بیش از حد خونین نیستم؛ معتقدم خون‌ریزی و مرگ در فیلم ترسناک نباید بی‌هدف باشد، چون اگر مرتباً از این ابزار استفاده شود، اثرگذاری‌اش کاهش می‌یابد و حتی حالت عادی شدن پیدا می‌کند. این فیلم دنبالهٔ House of 1000 Corpses است: از جایی شروع می‌کند که قسمت قبلی پایان یافت و محاصرهٔ خانهٔ فروپاشیدهٔ فایرفلای برای دستگیری یا قتل آن خانوادهٔ منحرف را نشان می‌دهد. آن‌ها فرار می‌کنند و در منطقه رعب و وحشت می‌پاشانند، در حالی که پلیس محلی هر کاری برای دستگیری‌شان انجام می‌دهد. برای درک بهتر این فیلم، توصیه می‌کنم ابتدا قسمت قبلی را ببینید که به همان اندازه خشن و منزجرکننده است. با این حال احساس می‌کنم این قسمت فیلمنامه‌ای کمی بهتر از قبلی دارد و حداقل تلاش می‌کند داستانی قابل قبول بسازد، به سبک «بانی و کلاید»، با ارجاعات فرهنگی به ند کلی، مِی بارکر و دیگران. زیرژانر «اسلَشِر» که این فیلم در آن قرار می‌گیرد، طرفدارانِ فراوان و آثاری برجسته—از جمله مجموعهٔ Saw—دارد. این‌گونه فیلم‌ها پر از مرگ‌های خشونت‌آمیز، اعمال شنیع، ابتذال و محتوای گرافیکی‌اند؛ انتظار چنین چیزی از این فیلم هم می‌رفت. آنچه واقعاً برایم قابل‌فهم نیست، تلاش زامبی برای وارد کردن کمدی به فیلمی از این دست است؛ حتی اگر کمدیِ سیاه هم باشد، تلاش برای طنزآمیز کردن گاهی از اتمسفر می‌کاهد. در میان بازیگرانِ آشنا، سید هایگ و بیل موزلی همچنان نقش‌آفرینی درخشان دارند؛ فیلم را در قبضهٔ خود نگه می‌دارند و شخصیت‌هایشان هم کمدی‌گونه (اگرچه برایم کارگر نیفتاد) و هم بربر و سادیستی‌اند. شِری مون زامبی، همسر کارگردان، در این فیلم نقش پررنگ‌تری دارد و در چند صحنه تقریباً عریان ظاهر می‌شود. لزلی ایستر‌بروک، بازیگر باتجربه که بیشتر او را برای حضور در کمدی‌های Police Academy می‌شناسند، جایگزین کارن بلک شده، اما گاهی احساس می‌کنم این نقش با او چندان سازگار نیست. فیلم همچنین بازیگرانی شناخته‌شده دیگری مانند ویلیام فورسایت، کن فُری، دنی ترخو و تیلور مِین را در فهرست خود دارد. از لحاظ فنی، فیلم نکاتی دارد که شایستهٔ توجه‌اند: استفادهٔ خوب از جلوه‌های ویژه و امکانات دیجیتال که کارگردان از آن‌ها بهرهٔ کامل برده، جزئیات غنی در صحنه‌ها و لباس‌ها و کار خوبِ دوربین. موسیقی متن شامل چند ترانهٔ شناخته‌شده است که به فضای غیرجدی فیلم کمک می‌کند و از آن حالت کاملِ جدی خارجش می‌سازد.