فیلم Troll 2022

این فیلم برایم سرگرم‌کننده بود. مرا یاد Trollhunter انداخت؛ آن فیلم هم موضوع مشابهی داشت اما مقیاسش کوچک‌تر بود، چون دربارهٔ یک گروه کوچک شکارچی ترول بود تا کل دولت نروژ و ارتش آن. وقتی پای علمی-تخیلی یا فانتزی در میان باشد معمولاً در قضاوت فیلمنامه سخت‌گیری کمتری دارم و این فیلم را نسبتاً خوب نوشته و بازی‌شده یافتم. چند کلیشه دربارهٔ تکیهٔ دولت بر...

این فیلم برایم سرگرم‌کننده بود. مرا یاد Trollhunter انداخت؛ آن فیلم هم موضوع مشابهی داشت اما مقیاسش کوچک‌تر بود، چون دربارهٔ یک گروه کوچک شکارچی ترول بود تا کل دولت نروژ و ارتش آن. وقتی پای علمی-تخیلی یا فانتزی در میان باشد معمولاً در قضاوت فیلمنامه سخت‌گیری کمتری دارم و این فیلم را نسبتاً خوب نوشته و بازی‌شده یافتم. چند کلیشه دربارهٔ تکیهٔ دولت بر ارتش به‌عنوان اولین و تنها واکنش به بحران دیده می‌شود، اما به‌طرزی عجیب آرامش‌بخش است که این تصویر از کشوری جز ایالات متحده نمایش داده می‌شود. افکت‌های ویژهٔ موجودات و صحنه‌های ویرانی را خوب دیدم، هرچند ادعای تخصص در حوزهٔ افکت‌های ویژه ندارم. پایان فیلم کمی بی‌اوج بود و طرح نهایی برای خنثی‌سازی ترول برایم چندان باورپذیر نبود؛ صحنهٔ پایانی که نشان می‌دهد ترول‌های بیشتری وجود دارند هم با اظهارات قبلی که می‌گفت این آخرین ترول است تناقض داشت. با این حال، همان‌طور که گفتم، فیلم توجهم را حفظ کرد و در کل سرگرم‌کننده بود؛ پس چه توقع بیشتری می‌توانستم داشته باشم؟ در این فیلم چیز چندان نوآورانه‌ای نیست، اما شخصیت‌های دوست‌داشتنی‌ای دارد و افکت‌های ویژه‌اش واقعاً محکم‌اند. انفجارها و آتش در حملهٔ نظامی علیه ترول غول‌آسا از تأثیرگذارترین بخش‌ها هستند. برای اولین‌بار در آماده‌شدن برای تماشای TROLL 2 دیدم. امتیاز: B همیشه تحسین کرده‌ام که Roar Uthaug چگونه فجایعِ بزرگِ مفهومی را با احساسات انسانی پیوند می‌زند، بنابراین با امید دیدن همان تعادل در پرداخت به فولکلور به تماشای TROLL رفتم. آنچه می‌بینیم بی‌تردید مجموعه‌ای از کلیشه‌های فیلم‌های هیولایی هالیوود است — ردپای GODZILLA و KING KONG را در تقریباً هر لحظه می‌توان حس کرد — اما اوت‌هاگ با خلق فضایی متمایزاً نروژی، این مواد را ارتقا می‌دهد. هرچند روایت فرمولیک است و شخصیت‌های فرعی اغلب با تصمیمات آزاردهنده‌ای مواجه می‌شوند، تصاویر فیلم واقعاً تماشایی‌اند و حس مقیاس و وزنِ ملموسی به موجود می‌دهند که بسیاری از بلاک‌باسترهای بسیار گران‌تر را شرمنده می‌کند. نقطهٔ قوت واقعی TROLL برای من طنین موضوعی آن است که مانع از تبدیلش به یک فیلم هیولایی صرف می‌شود. فیلم صرفاً دربارهٔ یک هیولا که ساختمان‌ها را خراب می‌کند نیست؛ بلکه نمایانگر برخورد خشونت‌آمیز سنت و مدرنیته است، جایی که توسعهٔ صنعتیِ حال، ارواح سرکوب‌شدهٔ گذشته را بیدار می‌کند. فیلم لایه‌ای جذاب از نقد دربارهٔ مسیحی‌سازی نروژ و محو شدن تاریخ بت‌پرستی ارائه می‌دهد و موجود را نه به‌عنوان یک شرور، بلکه به‌عنوان پادشاهی ناراحت و آواره نشان می‌دهد که برای خانه‌ای می‌جنگد که روی آن آسفالت شده است. TROLL یک پیش‌فرض آشنا را به دفاعی احساسی از طبیعت و میراث تبدیل می‌کند و یادآور می‌شود که برخی افسانه‌ها برای تسخیر شدن نیستند، بلکه باید به آن‌ها احترام گذاشت.