فیلم Adventureland 2009

موتولا مستقیم به دل می‌نشیند. سال ۱۹۸۷ است و جیمز برِنَن تابستان را بعد از گرفتن مدرک مطالعات رنسانس در خانه می‌گذراند؛ رشته‌ای که در این بخش از پیتسبرگ عملاً به‌درش نمی‌خورد و وقتی پدرش به‌ناچار بیکار می‌شود، سفر برنامه‌ریزی‌شده‌اش به اروپا هم کنسل می‌شود. بنابراین او در Adventureland، یک پارک تفریحی فرسوده و به‌طرز زمان‌گریزی که بیشتر آدم‌های عجیب و ناهنجار به آن رفت‌وآمد می‌کنند،...

موتولا مستقیم به دل می‌نشیند. سال ۱۹۸۷ است و جیمز برِنَن تابستان را بعد از گرفتن مدرک مطالعات رنسانس در خانه می‌گذراند؛ رشته‌ای که در این بخش از پیتسبرگ عملاً به‌درش نمی‌خورد و وقتی پدرش به‌ناچار بیکار می‌شود، سفر برنامه‌ریزی‌شده‌اش به اروپا هم کنسل می‌شود. بنابراین او در Adventureland، یک پارک تفریحی فرسوده و به‌طرز زمان‌گریزی که بیشتر آدم‌های عجیب و ناهنجار به آن رفت‌وآمد می‌کنند، مشغول به کار می‌شود. آنجا جیمز دوست پیدا می‌کند، درس‌های زندگی می‌آموزد و شاید هم عشق واقعی را بیابد. گول نخورید؛ Adventureland یک کمدی جنسی نوجوانانه‌ی مبتنی بر شوخی‌های رک و صحنه‌های لوس نیست — نکته‌ای که ممکن است با توجه به این‌که سازنده‌اش کارگردان Superbad است، کمی عجیب به‌نظر برسد. گریگ موتولا درواقع سرودی است برای کشمکش‌های نوجوانی خودش دربارهٔ نخستین کارها و نخستین عشق‌ها. اگرچه از منظر قالب داستانی چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد — «تابستانی که بزرگ شدم» قالبی تکراری است — اما موتولا توانسته روح جوانی را با چاشنی‌ای از تلخی ترکیب کند و همه‌چیز را در مهی تلخ‌و‌شیرین از دههٔ هشتاد بپوشاند. بخشی از فیلم آشکارا برای خنده‌های نوجوانانه طراحی شده — صحنه‌های ناخوشایند و موقعیت‌های دست‌پاچه‌کننده — اما Adventureland در مجموع اثری ظریف است که از تجربهٔ واقعی سازنده‌اش حکایت می‌کند. دقت و فکر موتولا به همان اندازه برای بازیگران مفید بوده که برای تماشاگران. انتخاب بازیگران بسیار خوب است. جسی آیزنبرگ در نقش جیمز انتخاب درخشانی است؛ بازی‌اش آهسته و تقریباً شاعرانه است و مصائب پیش‌رو را باورپذیر می‌کند. کریستن استوارت در نقش اِم دختری زیبا و هوشمند را به تصویر می‌کشد که به‌زودی وارد بزرگ‌سالی می‌شود و در دنیایی نامتعادل به‌دنبال معناست. صحنه‌های او با آیزنبرگ و با رایان رینولدز — که نقش دشواری را با مهارت ایفا می‌کند — از اوج‌های فیلم‌اند. مارتین استار نیز با اجرای نقش جوئل، روشنفکری که پیپ می‌کشد، حضور قابل‌توجهی دارد. جوانانی که فیلم را دیده‌اند واکنش‌های چندان مساعدی نشان نداده‌اند؛ احتمالاً دو دلیل دارد: یکی اینکه انتظار یک کمدی مشابه Superbad را داشتند و دیگری اینکه موتولا این فیلم را برای بچه‌ها نساخته، بلکه برای همان کسانی ساخته که زمانی در دهه‌ای نه‌چندان دور خودشان نوجوان بوده‌اند. ۸/۱۰