فیلم Straw Dogs 2011

تا چه حد می‌توان یک انسان متمدن را مجبور به واکنش کرد؟ یک زوج مرفه از لس‌آنجلس (جیمز مارزند و کیت بوسوورث) به زادگاه همسر در جنوب می‌سی‌سی‌پی بازمی‌گردند و در خانهٔ خانوادگی که اکنون خالی است ساکن می‌شوند. آن‌ها چند نجار سقف‌ساز که او از کودکی می‌شناسد را استخدام می‌کنند؛ رهبر گروه، چارلی، مردی بلندقد (الکساندر اسکارشگورد) و دوست‌پسر سابق اوست. رقابت در هوا موج...

تا چه حد می‌توان یک انسان متمدن را مجبور به واکنش کرد؟ یک زوج مرفه از لس‌آنجلس (جیمز مارزند و کیت بوسوورث) به زادگاه همسر در جنوب می‌سی‌سی‌پی بازمی‌گردند و در خانهٔ خانوادگی که اکنون خالی است ساکن می‌شوند. آن‌ها چند نجار سقف‌ساز که او از کودکی می‌شناسد را استخدام می‌کنند؛ رهبر گروه، چارلی، مردی بلندقد (الکساندر اسکارشگورد) و دوست‌پسر سابق اوست. رقابت در هوا موج می‌زند: چارلی به‌طور نامحسوسی سعی می‌کند شوهر عقلانیِ امی را کوچک کند و امی هم شروع می‌کند به زیر سؤال بردن مردانگی شوهرش. آشوب رخ می‌دهد. فیلم Straw Dogs (۲۰۱۱) در اواخر تابستان ۲۰۰۹ فیلم‌برداری شد اما تا دو سال بعد اکران نشد. این فیلم بازسازی نسخهٔ سام پکینپا از چهل سال پیش است که مکان داستان را از دشت‌های کورنیش در جنوب‌غربی انگلستان به جنوب عمیق امروزی منتقل می‌کند. فیلمی است روان‌شناختی-هیجانی که در آن درام و تعلیق به‌طور ظریف ساخته می‌شود؛ تا پاره‌ای از قسمت نهایی همه‌چیز منفجر نمی‌شود، شبیه Cop Land. کسانی که دنبال اکشن بی‌مغز هستند بهتر است سراغ این فیلم نیایند، اما علاقه‌مندان به فیلم‌هایی که در جنوب عمیق فیلم‌برداری شده‌اند احتمالاً این نسخهٔ جدید را خواهند پسندید. در آن شباهت‌هایی با Of Mice and Men هم دیده می‌شود، مثل حضور مردی با اختلال ذهنی که از نیروی خود آگاه نیست (دامینیک پرسِل). در اینجا کشمکش در اصل زور در برابر عقل است؛ یا به تعبیر نمادین، لی‌نِرد اسکینِرد در برابر باخ. بعضی‌ها انتقاد کرده‌اند که مارزند برای نقش اصلی مناسب نبوده چون نقش نیاز به بازیگری کوتاه‌تر داشته—مثل داستین هافمن در نسخهٔ اصلی—اما به نظرم مارزند در نقش دیوید پیشرفت است. او مردی کاملاً متمدن و میان‌قامت (۵ فوت و ۱۰ اینچ) با شغل فکری است که مجبور می‌شود همهٔ آداب متمدنانه‌اش را کنار بگذارد و به وحشی‌گری اجدادش بازگردد. از سوی دیگر، بوسوورث به‌نظر من از سوزان جورج بهتر است، چون باهوش‌تر و کمتر آزاردهنده است. در واقع، هر شخصیت کلیدی به‌خاطر انتخاب بازیگران باکیفیت‌تر از نسخهٔ ۱۹۷۱ برتر است. برای مثال، اسکارشگورد به‌عنوان چارلی هم دوست‌داشتنی‌تر یا قابل‌احترام‌تر (در ابتدا) و هم ترسناک‌تر نسبت به دل هنی است. و جیمز کان در نقشی که پیتر وان در نسخهٔ اصلی بازی کرده بود، صرفاً سرگرم‌کننده‌تر است. صحنه‌های اضافی‌ای هم وجود دارد که فیلم را بهتر از برداشت پکینپا می‌کند، از جمله تقابل در پارکینگ کلیسا و توضیح دیوید دربارهٔ معنای «straw dogs». سؤالاتی مطرح می‌شود: چرا یک قربانی تجاوز سکوت می‌کند؟ چرا دختر محبوب تیم تشویق مدرسه به مرد محلی دچار اختلال ذهنی علاقه‌مند است؟ چرا مربی سابق از این مرد بدبخت نفرت دارد و چرا رفتار او این‌قدر شتاب‌زده است؟ کمی تأمل به این و دیگر سؤالات پاسخ خواهد داد. از فیلم‌هایی خوشم می‌آید که همه‌چیز را لفظی توضیح نمی‌دهند و بیننده را به فکر وامی‌دارند. اگر به گوتیک جنوبی یا گوتیک روستایی و نیز تریلرهای جنایی روان‌شناختی علاقه‌مندید، احتمالاً این فیلم را خواهید پسندید. فیلمی پیچیده است که طبقه‌بندی‌های سیاه/سفیدِ خوب/بد را تحقیر می‌کند و چهرهٔ بیننده را در برابر طبیعت حیوانی (یا سقوط‌کرده) انسان که درست زیر لایه‌های ظاهری تمدن قرار دارد، قرار می‌دهد. باید اضافه کنم که یک صحنهٔ تجاوز سخت‌تماشا و دست‌کم یک صحنهٔ جنسی دیگر هم وجود دارد (که جزئیاتش معلوم نیست اما می‌فهمید چه می‌گذرد)، به‌علاوه آشوب اوج فیلم. اما به‌طور کلی درامی هوشمندانه است که به‌آرامی تنش را می‌سازد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه است که هشت دقیقه کوتاه‌تر از نسخهٔ ۱۹۷۱ است و در نتیجه فشرده‌تر به نظر می‌رسد. فیلم در شروپوورت/بوزیه‌سیتی، لوئیزیانا و ویویان فیلم‌برداری شده است؛ ویویان نیم‌ساعتی در شمال‌غرب شهر فاصله دارد. نمره: B