فیلم Halloween Kills 2021

چون من طرفدار فیلم Halloween (2018) نبودم، توقعم از Halloween Kills پایین بود و... تقریباً همون مقدار رو برآورده کرد. گرچه بعضی از مرگ‌ها نسبتاً دلخراش بودند، بقیه صحنه‌ها کمی بی‌رمق بودند و تصمیم‌های شخصیت‌ها به همان اندازه احمقانه به‌نظر می‌رسید. درست مثل دنبالهٔ قبلی، جیمی لی کرتیس بخش اعظم زمانش را در بیمارستان می‌گذراند. همچنین صحنه‌ای اوایل فیلم که مایکل با چند آتش‌نشان می‌جنگد، بیش...

چون من طرفدار فیلم Halloween (2018) نبودم، توقعم از Halloween Kills پایین بود و... تقریباً همون مقدار رو برآورده کرد. گرچه بعضی از مرگ‌ها نسبتاً دلخراش بودند، بقیه صحنه‌ها کمی بی‌رمق بودند و تصمیم‌های شخصیت‌ها به همان اندازه احمقانه به‌نظر می‌رسید. درست مثل دنبالهٔ قبلی، جیمی لی کرتیس بخش اعظم زمانش را در بیمارستان می‌گذراند. همچنین صحنه‌ای اوایل فیلم که مایکل با چند آتش‌نشان می‌جنگد، بیش از حد مضحک به نظر می‌رسید؛ شاید چون من عادت دارم او را در حال کشتن تک‌تک افراد ببینم، این نما علاوه بر چیدمان دست‌وپاچلفتی، نشان می‌داد که او با پنج–شش نفر همزمان درگیر است؛ فقط عجیب بود. نمی‌دانم، این دنباله چیز زیادی برای عرضه ندارد و مثل Halloween 2018، مطمئن نیستم بخواهم دوباره آن را ببینم. امتیاز: 2.0/5 اگر عده‌ای از طرفداران ترامپ تلاش می‌کردند مایکل مایرز را بکُشند، چه اتفاقی می‌افتاد؟ این فیلم را ببینید تا سختی‌اش را خودتان متوجه شوید، یا این‌که یک خواب خوب ببینید. وقتی Halloween (2018) اکران شد، نفس تازه‌ای به مجموعه بخشید: خشونت و خون‌ریزی بیشتر و در عین حال حفظ ریشه‌های تعلیق. این فیلم اما تا حدودی از آن مسیر دور می‌شود و در برخی صحنه‌ها مایکل را به یک ماشین کشتن تبدیل می‌کند. به این‌ها نقد اجتماعی غیرضروری، بازگشت تحمیلی بازیگران قدیمی و شخصیت‌هایی که دل‌سوزی برای مایکل را برمی‌انگیزند اضافه کنید. من منتظر تمام شدن فیلم بودم — نشانهٔ بدی است. حکم: ضعیف تلاشی قابل قبول، اگرچه چندان به‌یادماندنی نیست. من Halloween Kills را کمی پایین‌تر از Halloween 2018 از نظر سرگرمی و جذابیت کلی یافتم، اما مثل آن فیلم، آنچه لازم است را انجام می‌دهد و حاصل کار چیزی است که (تا حدی) ارزش تماشا را دارد. دلم می‌خواست پیشرفت بیشتری در داستان ببینم، چون این فیلم خیلی شبیه قسمت میانی یک سه‌گانه به‌نظر می‌رسد. این فیلم زمان بیشتری به شخصیت‌هایی که اطراف جیمی لی کرتیس هستند اختصاص می‌دهد، که لزوماً نکتهٔ مثبتی نیست (با توجه به اینکه کرتیس عملکرد قوی‌ای دارد)، اما بازیگران وظیفهٔ خود را انجام می‌دهند — هرچند هیچ‌کدام واقعاً برجسته نیستند، دست‌کم از دید من. جدا از بازیگران، صحنه‌های مرگ خوب اجرا شده و استفاده از تم موسیقی نمادین هم دقیق است. من این فیلم را دوست نداشتم و در حقیقت نسبت به آن تا حدی بی‌تفاوتم، اما در مجموع فکر می‌کنم به اندازهٔ کافی هست تا به‌عنوان فیلمی «خوب» طبقه‌بندی شود.