فیلم Run Hide Fight 2020

پرداخت فیلم Run Hide Fight نوعی ساده‌انگاری آزاردهنده دارد. موضوعی که در واقع پیچیده است — با ریشه‌هایی در فقر، نابرابری، و فرهنگ نهادی خشونت — به فرمولی ابتدایی تقلیل یافته. تیراندازان مدارس به‌عنوان افراد خشونت‌طلب، نابالغ، گاه دارای مشکلات روانی و خودشیفته نشان داده می‌شوند؛ شاید بخش‌هایی از این واقعیت وجود داشته باشد، اما قضیه بسیار پیچیده‌تر است. نحوه روایت برایم ناراحت‌کننده و تا...

پرداخت فیلم Run Hide Fight نوعی ساده‌انگاری آزاردهنده دارد. موضوعی که در واقع پیچیده است — با ریشه‌هایی در فقر، نابرابری، و فرهنگ نهادی خشونت — به فرمولی ابتدایی تقلیل یافته. تیراندازان مدارس به‌عنوان افراد خشونت‌طلب، نابالغ، گاه دارای مشکلات روانی و خودشیفته نشان داده می‌شوند؛ شاید بخش‌هایی از این واقعیت وجود داشته باشد، اما قضیه بسیار پیچیده‌تر است. نحوه روایت برایم ناراحت‌کننده و تا حدی نگران‌کننده بود؛ داستان نه تنها تأثیرگذار نبود، بلکه کمی حالت بهره‌بردارانه داشت. از نظر بازیگری اما خوب است. توماس جین ناامید نمی‌کند، هرچند نقش او فرعی است و نقش اصلی بر عهده ایزابل می است. ایزابل اجرای گزنده، پراسترس اما در نهایت امیدوارکننده‌ای ارائه می‌دهد که یادآور قهرمانان اکشن مثل رامبو یا جان مک‌کلین است. ریتم فیلم مناسب است و اکشن کافی برای نگه داشتن مخاطب دارد. با این حال به‌نظر من این موضوع جدی‌تر از آن است که چنین برخوردی با آن شود و شایسته پرداختی سنجیده‌تر، مانند مستند تحلیلی مایکل مور «بولینگ برای کلمباین» (2002)، است. امتیاز: 6/10. Run Hide Fight یک تریلر مهیج است که وحشت تیراندازی در مدارس را به تصویر می‌کشد — مشکلی واقعی در جامعه ما. تماشاگران روی لبه صندلی می‌نشینند و سرگرم می‌شوند بدون اینکه فیلم از بالا برایشان موعظه کند، و ارزش‌هایی مثل خوداتکایی، پایداری و شجاعت به‌وضوح مورد توجه قرار می‌گیرند. این فیلم در اصل یک فیلم اکشن است. بودجه‌اش پایین است اما به‌خوبی ساخته شده؛ مهیج است، پرداخت شخصیت دارد و قوس داستانی مشخصی را دنبال می‌کند. نکته مثبت دیگر این است که فیلم قصد درس سیاسی دادن ندارد، و به همین خاطر از بسیاری از تولیدات هالیوود متمایز می‌شود. اگر دنبال سرگرمی خالصِ بدون تعمق سیاسی هستید، ممکن است از آن لذت ببرید. افرادی که دیدگاه‌های ایدئولوژیک تند دارند ممکن است آن را نپسندند اما باز هم اظهار نظر خواهند کرد. دیدگاه‌های سیاسی نویسندگان در فیلم به‌طرز قابل‌انتقادی‌ای نمایان است و باورهایشان به‌صورت سنگین و دستوری بیرون می‌زند. موضوع حساس است و سزاوار توجه و تأمل بیشتری است تا اینکه به این تقلید و پارودی بی‌ثمر تبدیل شود. فیلم از نظر تولید خوب اجرا شده، اما این کیفیت فنی به هیچ‌وجه آن را از بار پیام سیاسی‌اش نجات نمی‌دهد. در نهایت این اثر نوعی درام سیاسی سطحی است که طعمی ناخوشایند بر جای می‌گذارد؛ به همین دلیل به‌نظرم بهتر است از دیدن آن اجتناب کنید.