فیلم After the Storm 2016

تلاش آخر یک مادر برای نجات ازدواج پسرش هیروکازو کورئدا در ساخت درام همیشه ثباتی چشمگیر دارد. اگر از طرفداران فیلم‌های درام هستید و زبان فیلم برایتان مانع نیست، حتماً دست‌کم یکی دو اثر از کورئدا را دیده‌اید. کمتر از یک سال پیش «خواهر کوچک ما» را دیدم؛ هرچند آن فیلم مرا کاملاً تحت تأثیر قرار نداد، ولی از آن لذت بردم. همیشه شیفته بازنمایی واقع‌گرایانه‌ام،...

تلاش آخر یک مادر برای نجات ازدواج پسرش هیروکازو کورئدا در ساخت درام همیشه ثباتی چشمگیر دارد. اگر از طرفداران فیلم‌های درام هستید و زبان فیلم برایتان مانع نیست، حتماً دست‌کم یکی دو اثر از کورئدا را دیده‌اید. کمتر از یک سال پیش «خواهر کوچک ما» را دیدم؛ هرچند آن فیلم مرا کاملاً تحت تأثیر قرار نداد، ولی از آن لذت بردم. همیشه شیفته بازنمایی واقع‌گرایانه‌ام، اما این شیوه زمانی ارزشمند است که صحنه‌ها و دیالوگ‌ها خوب اجرا شوند و نه اینکه فقط با برچسب «فیلم هنری» رها شوند. این فیلم اما بهتر از آن عمل کرده است. اولین برداشتم معمولی بود، اما بعد از مدتی که بین مشاهده و نوشتن این نقد گذاشتم، بیش‌تر به آن علاقه‌مند شدم. داستان به خودی خود تازگی ندارد؛ فیلم‌هایی با همین تم را در نقاط دیگر جهان، به‌ویژه هالیوود، دیده‌ام. با این حال هیچ‌یک به جدیتی که این فیلم با آن روایت می‌کند نپرداخته‌اند. خط داستان ساده و تماماً متمرکز بر خانواده‌ای است که با ازدواجی در آستانه فروپاشی دست و پنجه نرم می‌کنند. مقدمه طولانی‌ای وجود دارد که به پدر اختصاص دارد و نشان می‌دهد چگونه با قمار زندگی‌اش را به هم ریخته؛ در آغاز او تا حدی نمونه‌ای از یک مرد به‌نظر می‌رسد، اما رویدادهای بعدی عمق مشکلاتش را آشکار می‌کند. علاوه بر خانواده، فضای کاری او هم معرفی می‌شود: نویسنده‌ای که برای چند دلار بیشتر به‌عنوان کارآگاه خصوصی پاره‌وقت کار می‌کند و این موقعیت را با دوست وفادارش سوءاستفاده می‌کند. پس از میانه فیلم، تمرکز دوباره به خانواده بازمی‌گردد و بقیه داستان در همان‌جا رخ می‌دهد. روزی طوفانی است و همه در آپارتمان مادر جمع می‌شوند؛ همین‌جا تکلیف نهایی ازدواج معلوم می‌شود. آیا فشار نهایی و برنامه‌ریزی‌شده مادر نتیجه خواهد داد؟ برای دانستن باید فیلم را ببینید. «تعجب می‌کنم چرا مردان نمی‌توانند حال را دوست بدارند. یا دائماً دنبال چیزی می‌دوند که از دست داده‌اند، یا از مرزهای دسترس‌شان فراتر رویاپردازی می‌کنند.» حضور هیروشی آبه غیرقابل تردید است؛ او عالی ظاهر شده و کی‌رین کیکی هم که چند فیلمش را قبلاً دیده‌ام و تازه با اجرای فوق‌العاده‌اش در «Sweet Bean» بیشتر توجه‌ام جلب شد، بازی بسیار خوبی دارد. انتخاب بازیگران و لوکیشن‌ها هم موفق است. همیشه به فیلم‌هایی که زندگی سالمندان را برجسته می‌کنند علاقه داشته‌ام و بیشتر آثار ژاپنی که در این زمینه دیده‌ام دقیقاً همان چیزی بودند که می‌خواستم — شاید به‌خاطر جمعیت نسبتاً سالخورده ژاپن باشد — شوخی می‌کنم. دیالوگ‌ها نقش مهمی در فیلم دارند و چندین جمله خوب شنیده می‌شود. در مرحله نهایی، فیلم به احساسات متمایل می‌شود و گفت‌وگویی بسیار مؤثر و تکان‌دهنده از زبان زنی سالخورده و باتجربه مطرح می‌شود که ارزش تأمل دارد. این فیلم خانواده‌محور است؛ با اینکه درباره بحران یک ازدواج است، دنبال پیچ‌وخم‌های غیرمنتظره نیست و روایت ساده‌اش به‌جای تند و تیز شدن جذاب است. درست وقتی که بخش مرتبط با عنوان فیلم به‌کار می‌آید، اوج اثر را می‌بینیم. با زمان تقریبی دو ساعت، ریتم قابل قبولی دارد، اما برای کسانی که با فیلم‌های بلند مشکل دارند نیاز به کمی صبر هست. این فیلم درباره زندگی ما است: اینکه می‌توانیم برای رسیدن به آنچه می‌خواهیم تلاش کنیم، اما رسیدن آسان نیست و همه موفق نمی‌شوند. پذیرفتن این حقیقت که زندگی در جریان است پیام اصلی فیلم است. فیلمنامه و کارگردانی چشمگیرند؛ احساس می‌شود همچون برشی از یک کتاب است، هرچند فیلمنامه‌ای اصل و تازه است. قطعاً نباید این فیلم از کارگردان را از دست داد — اگر آن را از دست بدهید، مثل این است که آخرین فیلم وودی آلن را ندیده باشید؛ با این تفاوت که این نسخه‌ای ژاپنی است. کارگردان پیش از این آثار برجسته‌ای ساخته، اما این فیلم هم در میان سینمای بین‌المللی به اثری نزدیک به شاهکار بدل شده است. نمی‌گویم تماشای آن واجب است، اما قطعاً ارزش یک بار دیدن را دارد. ۷٫۵/۱۰