فیلم Mowgli: Legend of the Jungle 2018

دو اقتباس لایو-اکشن از «کتاب جنگل» در فاصله‌ای کمتر از دو سال. اجماع عمومی این است که نسخه دیزنی فیلم خوبی است و این نسخه نه چندان. شخصاً هیچ‌کدام را خیلی دوست ندارم، اما می‌توانم بپذیرم که نسخه دیزنی دست‌کم بهتر است. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف از آب درآمد. تماشای قابل قبولی بود؛ احتمالاً دوباره آن را...

دو اقتباس لایو-اکشن از «کتاب جنگل» در فاصله‌ای کمتر از دو سال. اجماع عمومی این است که نسخه دیزنی فیلم خوبی است و این نسخه نه چندان. شخصاً هیچ‌کدام را خیلی دوست ندارم، اما می‌توانم بپذیرم که نسخه دیزنی دست‌کم بهتر است. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف از آب درآمد. تماشای قابل قبولی بود؛ احتمالاً دوباره آن را نمی‌بینم، ولی اگر فقط دنبال نسخه‌ای دیگر از «کتاب جنگل» هستید، می‌توانم پیشنهادش کنم. به نظر می‌رسد بودجه کافی برای تولید خوب در اختیارشان بوده و با اینکه موگلی تقریباً تنها شخصیت انسانی فیلم است، باید بگویم روهان چاند یک بازیگر کودک بسیار خوب است و باید بازی‌های بعدی‌اش را دنبال کرد. ظاهراً سازندگان خواستند فیلم را جدی‌تر و زمخت‌تر کنند — نوعی بازخوانی به سبک «نولان» — اما در این راه زیاده‌روی کرده‌اند و بیش از حد وارد سیاست‌های جنگل شده‌اند. بازآرایی شخصیت‌ها هم بعضاً عجیب است: بالو شبیه کاپیتان دزد دریایی یا یک فرمانده نظامی پیر شده؛ لوی با یک نسخه دوست‌داشتنی از کَا جایگزین شده که هنوز مسئول «قوم میمون‌ها» است؛ فیلم وارد این می‌شود که چه کسی جزو گله است و چه کسی نیست و چه قوانینی نقض می‌شود. حتی یک شخصیت جدید هم اضافه کرده‌اند تنها برای اینکه او را در «یخچال داستانی» بگذارند — از آن کلیشه‌هایی که فکر می‌کردم تمام شده باشد. صحنه‌های اکشن غالباً سطحی و بی‌وزن‌اند و فیلم‌برداری‌شان هم کمی عجیب به نظر می‌رسد. یک ضدقهرمان در نقشِ نوعی گاستون/کلیتون هم اضافه شده که باعث ایجاد پیچش‌هایی در داستان می‌شود. دیالوگ‌ها عمدتاً خوب‌اند، اما فیلم طولانی است — حدود ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه — و با این حال مثل فیلمی ۲ ساعت و نیمه کش‌دار به نظر می‌رسد. خطوط داستانی بیشتر شبیه جمله‌ای طولانی و بدون ضرب است: اگر به عقب نگاه کنید، یک پرده آغازین، یک پرده اوج و چیزی در میانه هست که احتمالاً پرده دوم است و همه کشمکش‌ها آن‌جا رخ می‌دهد، اما وزن این سه بخش برابر نیست. بعد اخلاقی و حکایتی فیلم تقریباً از بین رفته؛ هیچ نوع پیشرفت تدریجی یا «بالارفتن سطح» وجود ندارد. موگلی همان بچه لجباز و بدون تغییر ابتدای فیلم باقی می‌ماند و آن‌قدر بی‌ملاحظه است که با ببر در فضای باز روبه‌رو می‌شود (بله، توضیحات بیشتری در فیلم هست اما در نهایت کمکی نمی‌کند). نمی‌گویم فیلم را دوست ندارم، اما این نسخه آنچه از نسخه دیزنی برایم خاص بود را می‌گیرد و به جای آن درگیری‌های درونی در حد داستان‌های بتمن درباره هویت را می‌گذارد.