فیلم Crimes of the Future 2022

فیلمی بی‌معنی و نامنسجم که تماشای آن سخت بود و بعد از سی دقیقه آن را قطع کردم. فیلم با تکیه بر شوک‌آفرینی نوشته شده، اما تنها شوکی که به من وارد شد فشردن دکمه خاموش بود. کروننبرگ در گذشته آثار خوبِ وحشتِ بدنی ساخته، اما این یکی ناامیدکننده است. با این حال، اگرچه به هیچ‌وجه بهترین اثرش نیست، در عین حال درامی جذاب از دیوید...

فیلمی بی‌معنی و نامنسجم که تماشای آن سخت بود و بعد از سی دقیقه آن را قطع کردم. فیلم با تکیه بر شوک‌آفرینی نوشته شده، اما تنها شوکی که به من وارد شد فشردن دکمه خاموش بود. کروننبرگ در گذشته آثار خوبِ وحشتِ بدنی ساخته، اما این یکی ناامیدکننده است. با این حال، اگرچه به هیچ‌وجه بهترین اثرش نیست، در عین حال درامی جذاب از دیوید کروننبرگ است. داستان حول «سول تنزر» (ویگو مورتنسن) می‌چرخد که با استفاده از بدن خودش اعضای اضافی «پرورش» می‌دهد و همراهِ دستیارش «کاپریس» (لیا سیدو) آن‌ها را در اجراهای خشونت‌آمیز اما محبوب نمایش تفکیک می‌کنند. در کنار این، «دوتریس» (اسکات اسپیدمن) پس از خفگی پسر جوانش که پلاستیک می‌خورد، تحت فشار است و معتقد است کالبدشکافیِ این جهشِ عجیب می‌تواند تماشای جذابی فراهم کند. بخش ثبت اعضا در دولت را کاراکترهایی مانند «ویپت» (دن مک‌کلار) و «تیم‌لین» (کریستن استوارت) اداره می‌کنند و نگرانی‌هایی دربارهٔ قانونی بودن این اقدامات دارند. ایدهٔ فیلم جالب و از نظر اخلاقی بحث‌برانگیز است، ولی اجرا کمی بی‌رمق است: دیالوگ‌ها بیش از حد طولانی‌اند و عجیب اینکه جلوه‌های ویژه — که گاهی آزاردهنده و عملاً هستهٔ داستان‌اند — به اندازهٔ کافی به کار گرفته نشده‌اند. حضور کریستن استوارت نوید نقش مهم‌تری را می‌دهد، ولی حضورش در عمل اندک است که برای برخی نقطهٔ قوت محسوب می‌شود. فیلم کمی کند شروع می‌شود و پایانش تا حدی مایوس‌کننده است؛ با این حال ردپای سبک و تخیل منحصربه‌فرد کارگردان به‌اندازه‌ای هست که تماشا را ارزشمند کند — دست‌کم یک‌بار. نکتهٔ انتقادی دیگر این است که فیلم‌ها با چند نقطهٔ داستانی و پرسش دربارهٔ جهانِ داستانی، گاهی دچار سردرگمی می‌شوند و عمق‌بخشی به جهان‌سازی ناتمام می‌مانَد؛ در اینجا هم مخاطب با سوالات و مسیرهای ناتمام و نیمه‌توسعه‌یافته‌ای روبه‌رو می‌شود که جا برای کنکاش بیشتر داشت. در مجموع، فیلم کمی پرپیچ‌وخم و عجیب است، بعضی تلاش‌ها برای شوکه‌کردن به نظر مصنوعی می‌آید اما رفته‌رفته جذب رخدادهای روی پرده خواهید شد. از نظر بازیگری، ویگو مورتنسن و لیا سیدو شیمی بسیار خوبی دارند و بازی درخوری ارائه می‌دهند؛ دن مک‌کلار و ولکت بونگوئه نیز قابل قبول‌اند و کریستن استوارت و اسکات اسپیدمن هم نمایش‌های محکمی دارند. در نهایت فیلمی عجیب اما تا حدودی قابل‌قبول است که از آن چیزهایی برای گرفتن وجود دارد.