فیلم Whale Rider 2002

در جهانی سینمایی که در آن ده‌ها میلیون دلار صرف نام‌های بزرگ، جلوه‌های بصری بی‌پایان و فیلمنامه‌های متوسط می‌شود، دیدن اثری که قصه و شخصیت‌پردازی را به چیزی طبیعی‌تر تقلیل می‌دهد، دلپذیر است. این فیلم یکی از همان آثار است. مردم وانگارا (Whangara) از دیرباز، حتی پیش از پدید آمدن نیوزیلند به‌عنوان یک ملت، به شیوه زندگی خود پایبند بوده‌اند و همه‌چیز بر پایه افسانه...

در جهانی سینمایی که در آن ده‌ها میلیون دلار صرف نام‌های بزرگ، جلوه‌های بصری بی‌پایان و فیلمنامه‌های متوسط می‌شود، دیدن اثری که قصه و شخصیت‌پردازی را به چیزی طبیعی‌تر تقلیل می‌دهد، دلپذیر است. این فیلم یکی از همان آثار است. مردم وانگارا (Whangara) از دیرباز، حتی پیش از پدید آمدن نیوزیلند به‌عنوان یک ملت، به شیوه زندگی خود پایبند بوده‌اند و همه‌چیز بر پایه افسانه «پایکیا» (Paikea) و نوادگان رئیسان او شکل گرفته است. «پای» (Pai) با بازی کیشا کسل-هیوز در دل این ساختار مردسالار به دنیا می‌آید، اما هرچه بزرگ‌تر می‌شود، پدربزرگش «کورو» (Koro) او را از شرکت در بسیاری از فعالیت‌هایی که می‌تواند به‌راحتی از پسران بهتر انجام دهد، منع می‌کند و پای احساس دلسردی و جداافتادگی می‌کند. او چه انتخابی دارد؟ آیا در مسیر مادربزرگ خانه‌دار خود قدم خواهد گذاشت یا سنت‌های کهن را به چالش خواهد کشید و ثابت خواهد کرد که یک دختر به همان اندازه شایسته جانشینی نام افسانه‌ای‌اش است؟ فیلم از دو دیدگاه مختلف به‌خوبی کار می‌کند: از منظر او رنج‌های دختری توانمند را نشان می‌دهد که برای غلبه بر قرن‌ها سنت مردسالار تلاش می‌کند؛ و از منظر او (پدربزرگ) تصویری از مردی ارائه می‌دهد که چنان در سنت‌ها غرق شده که خود را ناتوان از تغییر می‌بیند. هرچند میراث مشترکی دارند، همین میراث آنها را از هم جدا می‌کند. ده دقیقه پایانی معنای عنوان را روشن می‌سازد و بسیاری از جنبه‌های هم‌زیستی داستان را که جامعه‌ای را در هماهنگی با طبیعت و ارواح — ولی نه با پیشرفت زمان — نشان می‌دهد، جمع‌بندی می‌کند. بازی کیشا کسل-هیوز و فیلم‌نامه نیکی کارو، برگرفته از رمان قدرتمند و تاثیرگذار ویتی ایهی‌مرا، نمونه‌ای عالی است از این که در سواحل بادخیز سرزمینی که نهنگ‌ها به اندازه خاطرات انسان‌های گذشته مورد احترام‌اند، گاهی «کم‌تر، بیشتر است».