انیمیشن Toy Story 4 2019

به‌جای اینکه پایان قدرتمندتری ارائه دهد، «داستان اسباب‌بازی ۴» در نهایت به یک اپی‌لوگ غیرضروری تبدیل می‌شود که چیز زیادی به روایت کلی مجموعه اضافه نمی‌کند و از امکانات واقعی‌اش استفاده نمی‌برد. این فیلم می‌توانست خوب از آب دربیاید اگر یک داستان جدید در دنیای «داستان اسباب‌بازی» کاوش می‌کرد، و فورکی هم به‌خوبی نشان می‌دهد که چنین رویکردی می‌توانست زیبا کار کند. در عوض، با...

به‌جای اینکه پایان قدرتمندتری ارائه دهد، «داستان اسباب‌بازی ۴» در نهایت به یک اپی‌لوگ غیرضروری تبدیل می‌شود که چیز زیادی به روایت کلی مجموعه اضافه نمی‌کند و از امکانات واقعی‌اش استفاده نمی‌برد. این فیلم می‌توانست خوب از آب دربیاید اگر یک داستان جدید در دنیای «داستان اسباب‌بازی» کاوش می‌کرد، و فورکی هم به‌خوبی نشان می‌دهد که چنین رویکردی می‌توانست زیبا کار کند. در عوض، با فیلمی مواجهیم که خسته و تصنعی به‌نظر می‌رسد، فاقد وضوح و الهام‌بخشی است، نه به شخصیت‌های کلاسیکش خدمت می‌کند و نه به شخصیت‌های جدید، و در نهایت وجودش را توجیه نمی‌کند. قطعاً فیلم لذت‌بخشی است، اما چندان ضروری نیست. — دنیل لامین من از «داستان اسباب‌بازی ۴» خیلی خوشم آمد. فکر می‌کنم فیلم خوبی است و به‌هیچ وجه پایان کامل قسمت سوم را «برنمی‌گرداند»، که از ترس‌هایی بود که بعضی‌ها داشتند. با این حال، نمی‌فهمم اکثر مردم تا این حد از آن خوششان آمده است. چند نفر گفته‌اند بهترینِ چهارگانه است، اما من بیشتر احساس می‌کنم... بدترین است. این به‌عنوان انتقاد نیست — این مجموعه واقعاً عالی است (و شاید حتی بهتر یا دست‌کم هم‌ردیف «داستان اسباب‌بازی ۲» باشد). اما احساس عظیمِ تحسینی را که بسیاری دارند، در من نمی‌بینم. امتیاز نهایی: ۳ از ۵ — خوشم آمد؛ شخصاً پیشنهاد می‌کنم تماشایش کنید. بعد از پایانی که در قسمت سوم تقریباً بی‌نقص بود، مطمئن نبودم این قسمت لازم باشد. خوشحالم ساختند؛ اگرچه چندان غیرقابل‌پیش‌بینی نیست، اما بسیار سرگرم‌کننده است، با احساسات واقعی و یک پایان عالی برای وودی. این که با وجود کیفیت خوب، حتی باز هم چهارمین فیلم سری است، چیز زیادی را می‌گوید. امتیاز: ۴ از ۵ از ساخت قسمت پنجم استقبال نمی‌کنم، اما چند کارتون کوتاه درباره گروه را دوست دارم. کاملاً ضروری نیست، اما «داستان اسباب‌بازی ۴» هنوز محصولاتی دارد که شایستهٔ پیوستن به سه‌گانهٔ اولیه‌اند. تام هنکس همچنان در نقش وودی فوق‌العاده است؛ دوست دارم صدای او را در این نقش بشنوم. تیم آلن در نقش باز لایت‌یِر خوب است، اما احساس می‌کنم از او — و دیگر شخصیت‌های اصلی — به‌ اندازهٔ کافی استفاده نشده است. دیدن بازگشت چهرهٔ آشنا مانند بو پیپ هم خوشایند است. شخصیت‌های جدید هم، مثل فیلم‌های قبل، درست عمل می‌کنند. کیگان-مایکل کی و جوردن پیل در نقش‌های داکی و بانی طنز خوبی دارند. کریستینا هندریکس نقش گَبی را خوب ایفا می‌کند و کیانو ریوز به‌عنوان دوک کبوم سرگرم‌کننده است. فیلم بر ارائهٔ لحظات بسیار احساسی تمرکز دارد و در اغلب موارد موفق است، هرچند در بخش‌هایی بیش از حد احساسات را هدف می‌گیرد. انیمیشن چشمگیر است، مخصوصاً صحنهٔ ابتدایی با ماشین کنترلی. آیا چیزی است که همه می‌خواستند؟ احتمالاً نه. اما آیا سرگرمی دارد؟ قطعاً بله. برای یک دنبالهٔ سوم، باید به پیکسار و همراهانشان احترام گذاشت. یادم می‌آید وقتی خیلی کوچک بودم یک تراکتور اسباب‌بازی بزرگ برای کریسمس گرفتم و تمام روز را توی جعبه‌اش بازی می‌کردم! این بار «بانی» است که اسباب‌بازی‌های قدیمی‌اش را کنار می‌گذارد تا با «فورکی» بازی کند — یک چنگال پلاستیکی که با چند قطعهٔ دست‌ساز تبدیل به اسباب‌بازی شده است. «فورکی» مشکل اعتمادبه‌نفس دارد، اما خوشبختانه وودی و بقیهٔ گروه با صبوری او را در مسیر زندگی جدیدش همراهی می‌کنند. داستان حول یک سفر جاده‌ای پرماجرا می‌چرخد که در آن وودی دوباره با بو پیپ ملاقات می‌کند و خاطره‌بازی می‌کنند. ماجراهای سرگرم‌کنندهٔ زیادی هست؛ شخصیت‌های جدید — به‌خصوص نقش‌های کی و پیل — با ضرباهنگ طنزی خوشایند لایهٔ لذت‌بخشی اضافه می‌کنند و فیلمنامه همچنان شوخ‌طبعی و کمی موضوع برای تأمل ارائه می‌دهد. شخصیت‌ها همان ویژگی‌های وفاداری، شوخ‌طبعی و بازیگوشی را دارند و به سوی پایانی که می‌توان آن را خاتمهٔ مجموعه دانست پیش می‌رویم. آیندهٔ آن‌ها با اندکی غم اما همراه با خوش‌بینی نمایش داده می‌شود؛ اسباب‌بازی‌ها نشان می‌دهند که آن‌ها هم در طول سال‌ها رشد کرده‌اند. این پایان‌بندی مناسبی است که روح بخشندگی سه‌گانهٔ قبلی را حفظ می‌کند و با نتیجۀ خوبی به پایان می‌رسد. بخشی از قسمت چهارم به‌شدت دلهره‌آور است — نه به‌طرز نامناسب برای کودکان، اما به‌اندازه‌ای که برای بزرگسالانی که فیلم را می‌بینند، خندهٔ زیادی فراهم می‌کند. به‌نظر می‌رسد داریم برمی‌گردیم به دوران دهه‌های ۸۰ و ۹۰ که انیمیشن‌ها چیزهایی برای والدین هم داشتند، نه فقط برای کودکان. اینجا شوخی‌های واقعی‌ای هست که بزرگسالان را هم سرگرم می‌کند؛ دقیقاً همان چیزی که از یک کارتون خانوادگی انتظار دارم: چیزی برای کسانی که باید فرزندان‌شان را به سینما ببرند تا تماشای فیلم کمتر شبیه وظیفه شود.