انیمیشن Toy Story 3 2010

برای بچه‌ها عالی! مثل سایر فیلم‌های پیکسار، «داستان اسباب‌بازی ۳» فوق‌العاده است. روایت به‌خوبی با دو فیلم قبلی پیوند یافته و همان‌طور که در دو قسمت پیش دیدیم، هم خنده‌دار است، هم پر از اکشن و ماجراجویی، و در عین حال بسیار تأثیرگذار. فکر می‌کنم در مقاطعی از فیلم هر بیننده‌ای بتواند با داستان همذات‌پنداری کند؛ به همین دلیل است که فیلم این‌قدر خوب از آب در...

برای بچه‌ها عالی! مثل سایر فیلم‌های پیکسار، «داستان اسباب‌بازی ۳» فوق‌العاده است. روایت به‌خوبی با دو فیلم قبلی پیوند یافته و همان‌طور که در دو قسمت پیش دیدیم، هم خنده‌دار است، هم پر از اکشن و ماجراجویی، و در عین حال بسیار تأثیرگذار. فکر می‌کنم در مقاطعی از فیلم هر بیننده‌ای بتواند با داستان همذات‌پنداری کند؛ به همین دلیل است که فیلم این‌قدر خوب از آب در آمده. مناسب کودکان خردسال است و برای بزرگ‌ترها هم بسیار جذاب. پایان‌بندی خوبی برای مجموعهٔ «داستان اسباب‌بازی» محسوب می‌شود. امتیاز من برای این فیلم: A. وقتی تقریباً یک دهه پیش این فیلم را در سینما دیدم، فکر می‌کنم تنها فیلم سه‌بعدی‌ای بود که واقعاً از دیدن آن لذت بردم. نگران بودم آن تجربهٔ تئاتری فوق‌العاده‌ای که داشتم نظر مرا بیش از حد مثبت کرده باشد و با دیده‌شدن دوباره فیلم، آن‌چنان چشمگیر به‌نظر نرسد. اما باید بگویم که در بازدید مجدد، فیلم قطعاً کیفیتش را حفظ می‌کند. به نظر من، این فیلم کاندید قدرتمندی است برای بهترین اثر پیکسار تا کنون. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیتی بسیار قوی. یکی از آثار محبوب شخصی. یک دنبالهٔ کاملاً دلنشین و پُر احساس که از دیگر قسمت‌ها جلوتر می‌زند. دیدن گروه که با هم کار می‌کنند لذت‌بخش است و دوبلاژ کاراکترها بار دیگر بی‌نقص از کار درآمده. هرچند «داستان اسباب‌بازی ۴» هم فیلم خوبی بود، این قسمت به‌عنوان فینال عالی عمل می‌کند. امتیاز: 5.0/5 من «داستان اسباب‌بازی ۳» را به اندازهٔ دو قسمت قبلی‌اش دوست ندارم؛ اما این به معنای بد بودن فیلم نیست. از طنز پُر و بر و طرح جذاب فیلم لذت بردم و اسباب‌بازی‌های جدید معرفی‌شده هم بسیار خوب‌اند. اگر بخواهم نکته‌ای بگویم، لوتسو برایم تا حدی تقلیدی به‌نظر می‌رسد؛ کمی یادآور شخصیت The Prospector (Stinky Pete) از دنبالهٔ ۱۹۹۹ است، با این تفاوت که اینجا او نقش آنتاگونیست نهایی را دارد و شاید برای سلیقهٔ من کمی بیش از حد شرور باشد. با این حال این تنها نقد کوچکی در مقیاس کلی این آثار است. تام هنکس به‌عنوان وودی عالی است و سایر بازیگران از جمله تیم آلن در نقش باز لایت‌یر و جوآن کاساک در نقش جسی نیز در اوج اجرا هستند. ند بیتی نقش لوتسو را بسیار خوب ایفا کرده و جودی بنسون و مایکل کیتون نیز باربی و کن را به‌خوبی زنده کرده‌اند. دوباره صحنه‌های برجسته‌ای وجود دارد و پایان‌بندی هم مانند «داستان اسباب‌بازی ۲» سرگرم‌کننده و دلگرم‌کننده است. در صحنهٔ پایانی احساسات زیادی نهفته است. از اینکه قسمت چهارم را ساختند تا حدی حیرت‌زده‌ام، ولی قبول دارم که آن هم قسمت خوبی است. پیکسار و دیزنی همچنان کیفیت قابل‌توجهی را حفظ می‌کنند، حتی در فیلم سوم مجموعه. هیچ‌گاه از تماشای این‌ها خسته نخواهم شد. گرچه اندی سال‌هاست با اسباب‌بازی‌هایش بازی نکرده، اما وقتی به کالج می‌رود دَردِ جدا شدن از آن‌ها را تحمل نمی‌کند و آن‌ها را داخل کیسهٔ پلاستیکی می‌گذارد تا به زیرشیروانی بروند. متأسفانه مادر فکر می‌کند آن‌ها زائد هستند و آن‌را بیرون می‌گذارد. وودی تنها کسی بود که در امان ماند، و وقتی می‌بیند کامیون زباله در حال نزدیک‌شدن است باید برای نجات دوستانش بدود — اما آن‌ها در نهایت در یک مرکز نگهداری روزانه (Sunnyside) قرار می‌گیرند، جایی که سایر اسباب‌بازی‌ها همیشه منصفانه رفتار نمی‌کنند. قصه تقریباً همان‌طور که انتظار می‌رود پیش می‌رود؛ وودی تلاش می‌کند از بیرون عملیات نجات را سازمان‌دهی کند در حالی که اسباب‌بازی‌های دربند سعی می‌کنند خودشان راه بازگشت را بیابند. قبلاً هرگز فکر نمی‌کردم کن (آقای باربی) بتواند تا این حد تهدیدآمیز باشد، یا که یک خرس عروسکی صورتی به‌نام لوتسو چنین سلطه‌طلبی گسترده‌ای داشته باشد. به این‌ها باید باز لایت‌یر تازه‌تنظیم‌شده را هم افزود که تقریباً همهٔ چیز را فراموش کرده و اکنون مجبور به اجرای قوانین شده است؛ این‌ها فرارشان را دشوارتر می‌کند. فیلمنامه سریع و بذله‌گویانه پیش می‌رود، به‌ویژه وقتی رژیم «زندان» برقرار می‌شود و «باکس» به چیزی شبیه انفرادی در فیلم‌های جنگی تبدیل می‌گردد. این داستان به احساسات عشق و طرد شدن کمی جدی‌تر می‌پردازد اما همیشه با نثری طنزآمیز و جذاب — هنوز هم کلی سرگمی و شیطنت در آن هست. فکر می‌کنم این تا کنون شاید محبوب‌ترینم باشد... فکر می‌کنم «داستان اسباب‌بازی ۲» پایان بهتری برای این فرنچایز است. لوتسو هم به‌عنوان یک ضدقهرمان چندان اصالت ندارد، چون خیلی شبیه بازتکرارِ Stinky Pete به‌نظر می‌رسد — و این نظر از کسی است که از تیپ ضدقهرمان‌های پیچشی که درست اجرا شوند خوشش می‌آید، مانند خود پیت یا King Candy/Turbo در «ریک-ایت رالف».