انیمیشن Frozen II 2019

پادشاهی آرندِل وقتی نیروهای طبیعت تهدید به نابودی‌اش می‌کنند باید تخلیه شود. السا، آنا، اولاف و کریستوف به دنبال پاسخ می‌گردند، اما السا حواسش پرت شده است: صدای ناشناسی با آهنگی غریب او را صدا می‌زند. گروه با پیروی از آن ملودی خود را کنارِ لبهٔ یک جنگل افسون‌شده می‌یابند، جایی پُر از رمز و خطر. به‌جای تکرار فرمول موفق قسمت قبلی، فروزن ۲ سراغ موضوعات...

پادشاهی آرندِل وقتی نیروهای طبیعت تهدید به نابودی‌اش می‌کنند باید تخلیه شود. السا، آنا، اولاف و کریستوف به دنبال پاسخ می‌گردند، اما السا حواسش پرت شده است: صدای ناشناسی با آهنگی غریب او را صدا می‌زند. گروه با پیروی از آن ملودی خود را کنارِ لبهٔ یک جنگل افسون‌شده می‌یابند، جایی پُر از رمز و خطر. به‌جای تکرار فرمول موفق قسمت قبلی، فروزن ۲ سراغ موضوعات جدیدی می‌رود؛ این بار داستانِ نسبتاً بالغ‌تری دربارهٔ دگردیسی و بزرگ‌شدن روایت می‌شود. تا پیش از اوج داستان، زمینه‌چینی نویدبخش به‌نظر می‌رسد اما پردهٔ سوم چندان انتظارات را برآورده نمی‌کند: حل تعارضات کم‌اثر و شتاب‌زده است. این در حالیست که نیمهٔ اول فیلم گهگاه سرگردان می‌شود و بیشتر روی ترانه‌ها متمرکز است تا پیشبرد هدفمند روایت. علاوه بر این، تعداد قطعات موسیقایی زیاد است و به‌سادگی به گوش نمی‌نشینند مثل قسمت اول؛ هرچند آثار بدی نیستند—ترکیب‌ها لایه‌دارند اما هنوز معلوم نیست که آیا قدرت «هم‌خوانی» کافی برای رسیدن به محبوبیت «Let It Go» را دارند یا نه. با این حال، تصویرپردازی‌های موزیکال فوق‌العاده جذاب است. این کیفیت چشم‌نواز در سایر بخش‌های انیمیشن هم دیده می‌شود؛ رنگ‌های زنده همراه با جلوه‌های تصویری نزدیک به فوتورئالیسم نمایش خیره‌کننده‌ای خلق کرده‌اند. جزئیات کوچک شخصیت‌ها را کامل‌تر نشان می‌دهند. با اینکه هرکدام از اعضای گروه لحظاتی برای خود دارند، تمرکز اصلی همچنان روی السا و آناست. شیمی بی‌رحمِ صدای ادینا منزل و کریستن بل دقیقاً از همان نقطه ادامه پیدا می‌کند. اولاف علاوه بر کمدیِ بصری، با اجرای جذاب و طنزآمیز جاش گد لحظات خنده‌داری خلق می‌کند. یک شخصیت جدید با بازی استرلینگ کی. براون بلافاصله چشمگیر است. با این اوصاف، یک زیرخط دربارهٔ کریستف و آنا طوری وارد فیلم شده که انگار تنها برای این است که جاناتان گروف جز خواندنِ یکی از باحال‌ترین قطعات موسیقی متن کاری دیگر داشته باشد. انتظار داریم دنباله بتواند همان جادوی منحصربه‌فردِ نسخهٔ اول را تکرار کند که کارِ دشواری است، اما جلوه‌های بصری چشمگیر و طنز فروزن ۲ برای مخاطبان خردسال‌ترش لذت‌بخش خواهد بود. — دنیل لامین --- اگر قرار باشد بدون لو دادن جزئیات بنویسم: من از فروزن بیش از آنچه انتظار داشتم لذت بردم و نسبت به دنباله‌اش واقعاً هیجان‌زده بودم. برای یکی از معدود فیلم‌های ۲۰۱۹، تقریباً بدون هیچ اطلاعاتی رفتم—تریلری ندیدم، تصاویر یا کلیپ کمی دیده بودم و از مسیر داستان خبر نداشتم. با توقعی نسبتاً بالا، نتیجه چه بود؟ خیلی، خیلی خوب. رک بگویم: من این دنباله را بیشتر از نسخهٔ اصلی دوست دارم. دلیل ساده است: روایت احساسی پیچیده‌تری دارد؛ چیزی که فکر می‌کنم مخاطب هدف (بچه‌ها) حتی به‌طور کامل درک نخواهند کرد. ساختن فیلمی انیمیشنی که برای بزرگ‌ترها و بچه‌ها همزمان کار کند سخت است. بهترین‌ها عملاً دو روایت متفاوت را می‌گویند: یکی ساده‌تر برای کودکان با درس‌های زندگی و دیگری عمیق‌تر برای بزرگسالان. فروزن ۲ به آن سطحِ بالای دوگانه نمی‌رسد، اما فیلمنامهٔ چندلایه‌اش امکانِ کاوش در قدرت‌های السا را به‌طور غیرمنتظره‌ای فراهم می‌کند. با این حال، تمرکز شدید روی مسیر السا معایبی هم دارد: شخصیت‌های دیگر تا حدی کنار گذاشته شده‌اند و زیرخط‌هایی کم‌اهمیت که فقط زمان فیلم را طولانی می‌کنند تا حدی باعث خروج شخصیت‌ها از حالتِ شناخته‌شده‌شان می‌شود. در مقطعی حتی یک شخصیت کلاً از داستان ناپدید می‌شود چون نویسندگان در پردهٔ پایانی نمی‌دانستند با او چه کنند. با وجود زیرخط‌های کم‌اثر، بعضی سکانس‌ها واقعاً سرگرم‌کننده و دیوانه‌وار خنده‌دارند. اولاف بی‌شک ستارهٔ کمدی فیلم است و درست مثل نسخهٔ قبلی به‌طور جدی آرک مشخصی ندارد، اما یکی از خنده‌دارترین سکانس‌های سال را دارد؛ من از خنده اشک ریختم. اجرای جاش گد در قطعاتی از فیلم از بامزه‌ترین‌های کل اثرند. کاستِ صداها دوباره عالی است. آنا، کریستف و سوئن بیشتر همراهِ ماجرا هستند و در ۱۵–۲۰ دقیقهٔ پایانی کارِ مفیدی انجام می‌دهند؛ السا ستارهٔ اصلی فیلم است. از اولین تا آخرین نما همه‌چیز دربارهٔ او و منشأ قدرت‌هایش است. شاید برای کودکان کمی پیچیده شود، اما با وجود چند لغزش کوچک، فیلمنامه بسیار پخته‌ای است. با اوج‌گیری قابل‌توجه و چند ترانهٔ واقعاً قدرتمند، السا در چندین لحظهٔ اکشن توانایی‌های جادویی‌اش را به نمایش می‌گذارد و از نظر بصری نفس‌گیر است. درست مثل قسمت اول، کیفیت انیمیشن خارق‌العاده است. آن‌ها واقعاً تمام توان را در سکانس‌های جادوی السا گذاشته‌اند؛ از دویدن در برابر موج‌هایی که مثل سیل می‌آیند تا مبارزه با چهار عنصر (آب، آتش، خاک و هوا) صحنه‌هایی تخیلی و فوق‌العاده سرگرم‌کننده خلق شده که سطح سرگرمی فیلم را بالاتر از پیشینیان می‌برد. این‌ها همراه با موسیقی قدرتمند فیلم صحنه‌هایی اپیک فراهم می‌کنند. «Into the Unknown» احتمالاً به اندازهٔ «Let It Go» جنون جهانی نمی‌آفریند، اما ترانه‌ای فوق‌العاده است و دیدن آن در بطنِ صحنه فراتر از شنیدنش تاثیرگذار است. «Show Yourself» هم اوج ساختاری دارد که مو به تن آدم سیخ می‌کند. «All Is Found» لالایی ماندگاری است که والدین زیادی برای بچه‌هایشان خواهند خواند. «When I Am Older» لحظهٔ موزیکال خنده‌داری برای اولاف است که در تمام مدت مرا می‌خنداند. من موسیقی متن فروزن ۲ را بیشتر از نسخهٔ اول دوست داشتم—چیزی که واقعاً انتظارش را نداشتم. با نگاهِ پسینی می‌گویم نسخهٔ اول حتی ترانه‌های برجستهٔ کافی نداشت؛ این دنباله انبوهی از قطعات دارد که یا برای شخصیت‌ها بسیار مهم‌اند یا پارودی‌های خنده‌دار. همه‌شان جذاب، گیراتر و احساس‌برانگیزند. پیشنهاد من: قبل از دیدن فیلم، به ترک‌های موسیقی گوش ندهید؛ عناوین و اشعارِ آن‌ها لو می‌دهند و احساسِ «تجربهٔ نخست» را از بین می‌برند. من وقتی برخی از آن‌ها را دیدم به خاطر اینکه همراه با تصاویر بودند یخ در تنم آب شد. در مجموع، فروزن ۲ شش سال انتظار را با دنباله‌ای پرداخت می‌کند که ارزشِ ایستادن در کنار نسخهٔ اول را دارد و به‌نظر من حتی از آن فراتر می‌رود. با روایت احساسی پیچیده، کاوش و توسعهٔ قدرت‌های السا به‌طرزی خلاقانه، سرگرم‌کننده و جذاب انجام شده است. دیزنی بهترین انیماتورهایش را پای کار گذاشته و کیفیت بصری بی‌سابقه است؛ واقعاً حسِ یک فیلم جادویی را می‌دهد. نمایش جادوی السا همراه با موسیقی قدرتمند و سردرَنده دو مؤلفه‌ای هستند که لحظات اپیکِ واقعی خلق می‌کنند. با این حال، اولاف با زمانِ بیشتر روی صفحه و چند تا از خنده‌دارترین سکانس‌های سال، ستارهٔ میدان است. حیف که تمرکز بر قوس السا سایر شخصیت‌ها را کنار گذاشته و آن‌ها را کمی بی‌فایده و بدون زیرخطِ تأثیرگذار نشان می‌دهد؛ زمان فیلم به‌خاطر ماجراهای فرعی کشیده شده و اکسپوزیسیون در طول فیلم سنگین است. در پایان، همچنان نامزدِ جدیِ بهترین فیلم انیمیشنی ۲۰۱۹ است. امتیاز: B+ --- بهتر از قسمت اول که من آن را کم‌رمق در تقریباً تمام زمینه‌ها جز انیمیشن یافتم؛ این دنباله داستان و توسعهٔ شخصیت قوی‌تری دارد و اگرچه ترانهٔ خیلی ماندگاری در ذهنِ من نبود، اما فیلم تا حدی روان‌تر پیش می‌رود. امتیاز: 3.75/5 --- ساخت دنبالهٔ باکیفیت کار دشواری است، به‌خصوص وقتی ادامه‌ای باشد بر یک کلاسیک مدرن محبوب. «فروزن ۲» از ابتدا کفش‌های بزرگی برای پر کردن دارد و این قسمت دوم از ماجرای دو خواهر دیزنی در مجموع ماجراجویی چندان موفقی نیست. حتی انیمیشن خیره‌کننده هم کمبودهایی مثل فقدان یک ترانهٔ ضرب‌آهنگ‌دار فوری (هیچ‌چیز در اینجا حتی نزدیک به درخشش «Let It Go» هم نیست)، اجراهای صدایی کم‌روح و داستانی متوسط را جبران نمی‌کند. وقتی ملکهٔ یخ السا صدای عجیبی می‌شنود، او و خواهرش آنا، کریستف، اولاف و گوزنِ سوئن سفری خطرناک را آغاز می‌کنند تا بفهمند چرا السا با قدرت جادویی به دنیا آمده. این ماجرا به‌طرز قابل‌تأملی تاریک است اما علی‌رغم صحنه‌های زیبا کلیشه‌ای به‌نظر می‌رسد. داستان هم‌زمان گیج‌کننده و تا حدی قابل‌پیش‌بینی است و همه‌چیز به‌طرز دیزنی‌واری جمع و جور و خوش‌فرم به پایان می‌رسد. بدترین نکته ترانه‌های بی‌رمق‌اند؛ هیچ قطعه‌ای برجسته نیست که پس از شنیدن آن‌ها در ذهن بماند. این هم بعد از ترانه‌های بی‌نظیر «فروزن» ناامیدکننده است. فیلم بیشتر برای بزرگسالان ساخته شده تا کودکان و لحظاتی ترسناک دارد (مثلاً اولاف در جنگلی تاریک سرگردان می‌شود و فلش‌بک‌هایی از مرگ والدین آنا و السا) که ممکن است برخی کودکان را بترساند. ایدهٔ یک فیلم اکشن-ماجراجویی انیمیشنی با دو قهرمان زن قدرتمند ستودنی است، اما پتانسیلِ تبدیل شدن به چیزی خاص به یک اثر متوسط تنزل یافته است. اگر عاشق انیمیشن به‌عنوان یک فرم هنری هستید، «فروزن ۲» به‌خاطر انیمیشن زیبا و بصری‌اش قابل توصیه است؛ سایرین بهتر است از دیدن آن صرف‌نظر کنند. --- دقیقاً همان انتظاری که می‌توان از یک فیلمِ پرنسسیِ دیزنی داشت. --- دور از مجموعهٔ «داستان اسباب‌بازی» — بهترین دنبالهٔ دیزنی تا امروز؟ من فکر می‌کنم بله. «فروزن ۲» اثرِ باکیفیتی است. می‌شود گفت «فروزن» فیلمِ بهتری است، اما این تولید ۲۰۱۹ هم فوق‌العاده است. این فیلم چندان خنده‌دار نیست (گرچه لحظاتش را دارد) و داستانی تیره‌تر و عمیق‌تر است. با در نظر گرفتن این فرضیه که صرفاً در همین فیلم وجود دارد، قابل‌توجه است که چطور خوب از آب درآمده و نتیجه داده است. موسیقی بهتر شده، گرچه شماره‌های موزیکال به یادماندنیِ قسمت ۲۰۱۳ نیستند. تمام بازیگران نقش‌های اصلی خود را دوباره ایفا می‌کنند و بار دیگر بسیار خوب‌اند؛ تحسین برای ادینا منزل (السا) و کریستن بل (آنا). جاش گد همچنان در نقش اولاف بسیار بامزه است؛ یک صحنهٔ مرورِ خاص وجود دارد که واقعاً برجسته است. مجدد سرگرم‌کننده است. از من هیچ شکایتی نیست. --- خیلی بهتر از قسمت اول. هنوز همهٔ آوازها را دوست نداشتم، اما داستان عالی بود. بیشتر فرصت دیدن توانایی‌های او را می‌بینید. --- به نظرم دنباله اجتناب‌ناپذیر بود، اما کاش کمی بیشتر روی محتوای داستان وقت گذاشته بودند. این‌بار السا قدرتش را از دست داده و پادشاهی دوباره در خطر است—بنابراین او، آنا، کریستف، سوئن و اولاف که صحنه‌ربا است، به‌دنبال صدای مرموزی به جنگلی دور کشیده می‌شوند تا بفهمند چه بر السا گذشته و قبل از آنکه مردمانشان یا «نورتولدرا» آسیب ببینند و یک سد نابود شود و همه چیز را با خود ببرد، قدرت او را بازگردانند. انیمیشن بی‌نقص است، هرچند چندان ابتکاری نیست، و چند بالاد قدرتمند دارد—به‌ویژه «Into the Unknown» و «Show Yourself»—که به همراه دیالوگ‌های احساساتی تا حدی کمرنگ موسیقی متن را تقویت می‌کنند؛ دیالوگ‌هایی که برای من کمی پُرشدّت و تاحدی خسته‌کننده بودند. فیلم خوبِ معمولی‌ای است—همیشه قرار بود سخت باشد که جذابیت و نوآوری قسمت اول را دنبال کند. اگر بچه‌ها را پای آن بنشانید ضرری ندارد؛ اما اگر یک بزرگسال را تنها بگذارید ممکن است حوصله‌تان سر برود.