فیلم The Dead Pool 1988

هری دارد پیر می‌شود و این فیلم ترکیبی از بیشتر عناصر (بد) دههٔ هشتاد است. حالا شریک هری یک مبارز کونگ‌فو آسیاییِ کلیشه‌ای است و موسیقی متن سینث‌سایزر افتضاحی دارد. نکتهٔ مثبت این فیلم فراموش‌شدنی، بازیگرانش‌اند: از جمله یکی از فیلم‌های اولیهٔ لیام نیسون، پاتریشیا کلارکسون و جیم کری را می‌بینیم. شاید تنها صحنهٔ قابل‌ذکر، تعقیب و گریز با ماشین اسباب‌بازی کنترل از راه دور...

هری دارد پیر می‌شود و این فیلم ترکیبی از بیشتر عناصر (بد) دههٔ هشتاد است. حالا شریک هری یک مبارز کونگ‌فو آسیاییِ کلیشه‌ای است و موسیقی متن سینث‌سایزر افتضاحی دارد. نکتهٔ مثبت این فیلم فراموش‌شدنی، بازیگرانش‌اند: از جمله یکی از فیلم‌های اولیهٔ لیام نیسون، پاتریشیا کلارکسون و جیم کری را می‌بینیم. شاید تنها صحنهٔ قابل‌ذکر، تعقیب و گریز با ماشین اسباب‌بازی کنترل از راه دور باشد. برایم مهم نیست دیگران دربارهٔ فیلم چه فکر می‌کنند—من عاشق مجموعهٔ Dirty Harry هستم، همهٔ فیلم‌هایش. بله، اگر خود ایستوود کارگردانی کرده بود بهتر می‌شد، اما بازیگران مکمل فوق‌العاده‌اند. «The Dead Pool» هرچند ضعیف‌ترین فیلم مجموعهٔ Dirty Harry و کمی بی‌ربط به نظر می‌رسد، به‌نظر من هنوز سرگرم‌کننده است. کلینت ایستوود بار دیگر درخشان است و در کنار او نام‌هایی چشمگیر مثل لیام نیسون و—به شگفتی من—یک بازیگر کانادایی که هنوز چندان مشهور نبود بازی دارند. داستان خیلی ساده و تا حدی مسخره است، اما سرگرمیِ بی‌دغدغهای فراهم می‌کند. یک سکانس تعقیب و گریزِ ماشین بسیار مضحک ولی بامزه هم دارد. به‌خاطر آن و برخی بخش‌های دیگر، کمی حس می‌شود با بقیهٔ آثار مجموعه جور درنمی‌آید، اما به نظرم مشکل بزرگی نیست. در کل، پایانِ نسبتاً دلچسبی برای این سری است. «The Dead Pool» به موفقیت و شهرتِ سطح بالای «Sudden Impact» (۱۹۸۳) نمی‌رسد و دلیل‌اش چندان پیچیده نیست. «Sudden Impact» به‌شدت خشونت‌آمیز است و پر از تیراندازی‌ها و ضرب‌و‌شتم‌های بی‌پایان، اما مهم‌تر این که آن فیلم شور و انرژی دارد و کاملاً پیداست بازیگران مشتاق حضورند؛ چیزی که در اینجا کمتر حس می‌شود. «The Dead Pool» اغلب شبیه کاری ناخوشایند به نظر می‌آید که ایستوود باید سریع و کارآمد آن را انجام دهد تا استودیو را راضی کند و شاید باز هم گیشه‌ای برایشان بسازد. با این حال، هرچند همیشه جوی از رخوت در فضا احساس می‌شود، فیلم همچنان ریتم مناسبی دارد و سرگرم‌کننده است. به‌نظر می‌رسد تصمیم گرفته‌اند حال و هوای این دنبالهٔ Dirty Harry را سبک‌تر کنند و با افزودن دیالوگ‌های پُرتَر و چند عنصر نیمه‌کمدی، فضا را تغییر دهند، اما برای من این کار چیزی که کمی خاص بود را تبدیل به چیزی معمولی کرد. کالاهان (کلینت ایستوود) در اداره مشکل‌ساز شده چون با رسانه‌ها همکاری نمی‌کند. برای کنترل او، کاپیتانش یک همکار چینی-آمریکایی به نام «آل» (ایوان سی. کیم) به او معرفی می‌کند تا هم قاتلی زنجیره‌ای را پیدا کنند و هم وجههٔ اداره را بهتر کنند. قاتل گویا از شهرت خوشش نمی‌آید و به‌طرزی بی‌رحمانه و هوشمندانه افراد مشهور را حذف می‌کند. شگفتی کالاهان وقتی بیشتر می‌شود که خودش هم در فهرست اهداف قرار می‌گیرد و تحقیقات آنها را به دنیای مبهم فیلم‌سازی می‌کشاند، جایی که «سوان» (لیام نیسون) ممکن است مظنونِ آشکاری به نظر برسد؛ تحقیقات آغاز می‌شود و هزینهٔ زیادی برای شهر به همراه دارد. ایستوود کافی است و تم دوست‌پلیسی کم‌رنگ نگه داشته شده تا زیاد از او نگیرد، اما داستان ضعیف است و بیش از حد به ترفندهای سینمایی—مکان‌های تاریک و ترسناک، صدای بیش از حد میکس‌شده—متکی است، و پایانِ تند و تیز فیلم کمی شتاب‌زده و بی‌رمق از آب در‌می‌آید. فیلم وقت‌گذرانیِ مناسبی است و سبک «کم‌تر یعنی بیشتر» ایستوود را نشان می‌دهد، اما به‌عنوان دنباله ناامیدکننده است.