فیلم Persuasion 2022

«Persuasion به‌نظر می‌رسد نمونه‌ای دیگر از اقتباس‌های معمول از کتاب‌ها باشد: هر کسی که با متن اصلی آشناست، حتی کوچک‌ترین تغییر را به‌سختی می‌پذیرد؛ و کسانی که رمان جین آستین را نخوانده‌اند ممکن است بتوانند فیلم را به‌عنوان یک اثر مستقل دوست داشته باشند. من که جزو گروه دوم هستم، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای راضی شدم. با اینکه همه مسیرهای روایی را به پیش‌بینی‌پذیرترین و کلیشه‌ای‌ترین شکل ممکن...

«Persuasion به‌نظر می‌رسد نمونه‌ای دیگر از اقتباس‌های معمول از کتاب‌ها باشد: هر کسی که با متن اصلی آشناست، حتی کوچک‌ترین تغییر را به‌سختی می‌پذیرد؛ و کسانی که رمان جین آستین را نخوانده‌اند ممکن است بتوانند فیلم را به‌عنوان یک اثر مستقل دوست داشته باشند. من که جزو گروه دوم هستم، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای راضی شدم. با اینکه همه مسیرهای روایی را به پیش‌بینی‌پذیرترین و کلیشه‌ای‌ترین شکل ممکن دنبال می‌کند، اجرای درخشان داکوتا جانسون و برخی تعاملات غیرمنتظره و طنزآمیز کافی است تا تماشای آن خوشایند باشد. این فیلم نوآور یا بی‌همتا نیست، اما برای طرفداران این ژانر همچنان قابل توصیه است. امتیاز: B-» دو گروه بیننده هستند که ادعا می‌کنند این فیلم را دوست ندارند، و من با یکی از آن دو گروه تاحدی همدلی دارم. پاک‌گرایانِ جین آستین از آن خشمگین‌اند. داستان تا حدودی به‌روز شده است؛ زبان و اصطلاحات مدرن گاه‌به‌گاه پدیدار می‌شوند، اما همه‌چیز مشخصاً در گذشته می‌گذرد. فیلم حس و حال مدرنی دارد اما در بستر گذشته قرار گرفته است. در این نسخه شوخ‌طبعی و طنز بیشتری وجود دارد و من با این رویکرد مشکلی ندارم. صحبت مستقیمِ آن به دوربین هم برای یک اقتباس از آستین تجربه‌ای متفاوت است. معمولاً از روایت و صدای گوینده خوشم نمی‌آید، اما اینجا طنازی دارد و برایم جواب می‌دهد. اگر بخواهم اقتباسی نزدیک‌تر به رمان اصلی ببینم، همیشه نسخه‌های 1992 و 2007 وجود دارند. با این حال، در یک یا دو مورد احساس کردم با شخصیت‌ها خیلی راحت و بی‌محابا برخورد کرده‌اند؛ مثلاً زمانی که آن الیوت در حضور مهمانان در شام، برادرشوهرش را خجالت‌زده می‌کند و می‌گوید او قبلاً قصد ازدواج با او را داشته است و بعد سراغ خواهر مری رفته بود—این کار برای شخصیتی که داشتند می‌ساختند زیادی سنگدلانه به‌نظر آمد. پس عاشقان آستین به همان شکلی ناراحت‌اند که تاریخ‌دوستان وقتی فیلم‌های تاریخی تاریخ یا چهره‌های واقعی را تغییر می‌دهند، خشمگین می‌شوند. حتی اگر من آن احساس را کاملاً درک نکنم، دلیلشان را می‌فهمم. اما با گروهی که همدلی ندارم، نژادپرستان‌اند. گاهی سعی می‌کنند نژادپرستی‌شان را پشت مباحثی مثل «فرهنگ بیداری» پنهان کنند. واقعیت ساده این است که ناتوانی آن‌ها در دیدن اجراها و شخصیت‌ها فراتر از رنگ پوست، دقیقاً دلیل اهمیت حضور بازیگران غیرسفیدپوست در این نقش‌ها را نشان می‌دهد. این فیلم ورودی قابل قبولی در میان اقتباس‌های آستین است؛ اگر می‌توانید، بدون پیش‌داوری تماشا کنید. زخم و لکه‌ای بر نام جین آستین. هر کس در ساخت این فیلم نقش داشته، انگار بر قبر آستین تف انداخته است. وقتی به کسانی که از طریق این فیلم با رمان آشنا می‌شوند فکر می‌کنم، بغض می‌گیرم.»