فیلم A Woman Under the Influence 1974

مِیبل (جینا رولندز) و همسرش نیک (پیتر فالک) ظاهراً زندگی زناشویی نسبتاً خوشایندی دارند. نیک سرپرست یک تیم ساخت‌وساز است و مِیبل هم درگیر نگهداری از سه فرزندشان است. مِیبل خود را از هر دو طرف خسته می‌کند؛ می‌کوشد هم مادر و هم همسری دوست‌داشتنی باشد و هم تصویرِ روحِ محفل را به نمایش بگذارد تا اطرافیانش خوشحال باشند. اما نیک می‌داند بسیاری از دوستانشان...

مِیبل (جینا رولندز) و همسرش نیک (پیتر فالک) ظاهراً زندگی زناشویی نسبتاً خوشایندی دارند. نیک سرپرست یک تیم ساخت‌وساز است و مِیبل هم درگیر نگهداری از سه فرزندشان است. مِیبل خود را از هر دو طرف خسته می‌کند؛ می‌کوشد هم مادر و هم همسری دوست‌داشتنی باشد و هم تصویرِ روحِ محفل را به نمایش بگذارد تا اطرافیانش خوشحال باشند. اما نیک می‌داند بسیاری از دوستانشان رفتار پرانرژی او را نشانه‌ای از چیز خطرناک‌تری می‌دانند و شاید او در حال از دست دادن تعادل ذهنی‌اش باشد. کم‌کم هم نیک و هم تماشاگران فیلم درمی‌یابند که مِیبل روی لبهٔ فروپاشی قرار دارد و باید اقدامی انجام شود — تصمیمی که با یک عمل بی‌پروا که نیک نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد، تسریع می‌شود. راه‌حلی که او انتخاب می‌کند ممکن است به همسرش کمک کند تا ارزیابی و تشخیص پزشکی مناسبی دریافت کند و امیدوارانه بهبود یابد، اما در عین حال نیک را درگیر مدیریت کسب‌وکارش و مراقبت از سه فرزند لجباز و مستقل می‌کند. با بالا رفتن فشارهای روانی او و نزدیک شدن بازگشت مِیبل، جو خانواده به اوج تنش و سمیّت احساسی می‌رسد که دوستان و فامیل را نیز درگیر می‌کند. بازی رُولندز و فالک در این نقش‌ها الهام‌بخش است. رُولندز اجرای بسیار تأثیرگذاری ارائه می‌دهد؛ او روی مرز فزاینده‌ای بین سلامت عقل و بیماری قدم می‌زند—بیماری‌ای که همه آن را می‌بینند جز خودِ مِیبل. در همین حال، فالک هم به‌خوبی از عهدهٔ نقش برمی‌آید؛ مردی که در مسیر حساسی قرار دارد و میان عشق، وفاداری و اجبار در تضاد است و خودِ سلامت روان او هم به‌سختی آزمایش می‌شود. بچه‌ها نیز حضور قدرتمندی دارند و نقش‌آفرینی‌شان مؤثر است. نکتهٔ آزاردهندهٔ عمدهٔ فیلم، شیوه‌ای است که تماشاگر را به طور عمیق در دل داستان می‌کشاند. گاه فیلم‌برداری بسیار صمیمی و شدید است و گاهی چنان حس دوربینِ روی دیوار را القا می‌کند که انگار از کناره‌ها نظاره‌گر ماجرا هستیم—اما هرگز احساس نمی‌کنیم چیزی از دست رفته است. باید گفت در اینجا انواع «کودکان» وجود دارد؛ نه همهٔ آن‌ها پسرک‌ِ شلوارک‌پوش روی پرده‌اند و نه لزوماً همه‌شان به‌صورت آشکار روی فیلم دیده می‌شوند. فیلم لحظاتی از طنز دارد؛ یا طنزِ آگاهانه و یا ترفندی از سوی نیک برای کاهش تنش‌های روزافزون که مِیبل می‌سازد. تا پایان تماشای فیلم، احساسی از خستگی ناخوشایند اما مملو از کشش داشتم. این فیلم تماشای آسانی نیست، اما ارزش دیدن دارد.