فیلم Every Which Way But Loose 1978

فکر می‌کنم او زیادی وقتش را با کلاید می‌گذراند. «Every Which Way But Loose» را جیمز فارگو ساخته و جرمی جو کرونزبرگ نوشته است. بازیگران اصلی فیلم کلینت ایستوود، ساندرا لاک، جفری لوئیس، بِوِرلی دی‌آنجلو و اورانگوتانِ مانیس هستند. این فیلم مدیران استودیو را غافلگیر کرد و حتی نگرانی‌هایی دربارهٔ زمان اکران به وجود آورد، اما ماجراهای فیلو بدو (ایستوود) و اورانگوتانش در گیشه موفق شدند. فیلو...

فکر می‌کنم او زیادی وقتش را با کلاید می‌گذراند. «Every Which Way But Loose» را جیمز فارگو ساخته و جرمی جو کرونزبرگ نوشته است. بازیگران اصلی فیلم کلینت ایستوود، ساندرا لاک، جفری لوئیس، بِوِرلی دی‌آنجلو و اورانگوتانِ مانیس هستند. این فیلم مدیران استودیو را غافلگیر کرد و حتی نگرانی‌هایی دربارهٔ زمان اکران به وجود آورد، اما ماجراهای فیلو بدو (ایستوود) و اورانگوتانش در گیشه موفق شدند. فیلو رانندهٔ کامیونی است که با مشت‌زنیِ بدون دستکش هم پول درمی‌آورد و در این کار مهارت دارد. کلاید، اورانگوتان، شخصیتی کامل و پرهیجان است و با هم آن‌قدر سرخوشی و دردسر درست می‌کنند که توسط پلیسِ کینه‌توز و یک باند موتورسواری ناکارآمد تعقیب می‌شوند. برادر فیلو، اورویل (لوئیس)، هم همراه اوست و دو علاقهٔ عاشقانهٔ متضاد از طریق لین هِیزلی-تیلور (لاک) و اِکو (دی‌آنجلو) وارد داستان می‌شوند. پیرنگ فیلم خیلی محکم نیست؛ در واقع مجموعه‌ای از رویدادها را می‌بینیم که برای ایجاد موقعیت‌های کمدی پرداخته شده—و این رویکرد کاملاً جواب می‌دهد. اکشن عمدتاً درگیری‌های مشت‌زنی فیلو است که ایستوود، مثل همیشه، یکی از بازیگران توانمند در این گونه صحنه‌هاست، و لوئیس در نقش دوست وفادار و عقل کلانِ فیلو می‌درخشد. زیرپلات عاشقانه بین لین و فیلو و افشاشدن‌های بعدی اندکی نامتناسب به‌نظر می‌رسد، چون کلیت فیلم فضایی بسیار آرام و ریلکس دارد. نکتهٔ کلیدی این است که سازندگان می‌دانند چه می‌کنند؛ خودشان دارند از ساخت فیلم لذت می‌برند و از تماشاگر هم می‌خواهند همینکار را بکند. مردم از آن استقبال کردند و موجب شدند دنباله‌ای با همان فرمول ساخته شود که آن هم به‌دلیل تکرارِ همان نکات محبوب شد. یک نوشیدنی و پاپ‌کورن آماده کنید و فقط با فیلم همراه شوید؛ این اثر هرگز قرار نبوده هنر والا باشد. امتیاز: 7/10 کمی فراموش‌شدنی است، ولی نه چیز فاجعه‌باری. کلینت ایستوود بازی قابل‌قبولی دارد و بازیگران مکمل مثل جفری لوئیس، ساندرا لاک و روت گوردون چند لحظهٔ خوب در فیلم دارند. اما پیرنگ کمی درجا می‌زند و حتی حضور یک اورانگوتان در طول «Every Which Way But Loose» هم به‌تنهایی برای حفظ سرگرمیِ کافی کفایت نمی‌کند. از نظر من ریتم فیلم کندتر از حدِ مطلوب است و شخصیت‌های روبه‌روی نقش اصلی خسته‌کننده‌اند، چه جان کوئید و یارانش باشند و چه آن دو مأمور پلیس. با این حال موسیقی فیلم را واقعاً دوست داشتم که اگر بخواهم رک باشم، شاید بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت فیلم باشد. نمی‌توانم بگویم از دنباله‌اش «Any Which Way You Can» انتظار زیادی دارم، اما بی‌شک به آن هم فرصتی خواهم داد.