فیلم Saw 2004

با اینکه معمولاً به فیلم‌های قدیمی (به‌ویژه فیلم‌های ترسناک و هیجان‌انگیز پیش از ۱۹۷۰) علاقه‌مند هستم، اما قسمت‌های ۳ و ۵ این سری را در زمان اکران تماشا کردم (می‌دانم که دیدن فیلم‌ها به‌صورت غیرترتیبی درست نیست، اما واقعاً برایم مهم نیست) و آنها برایم جذاب و قابل قبول بودند، بدون اینکه بدانم چرا. حالا که با یک علاقه‌مند به فیلم‌های ترسناک در ارتباط هستم...

با اینکه معمولاً به فیلم‌های قدیمی (به‌ویژه فیلم‌های ترسناک و هیجان‌انگیز پیش از ۱۹۷۰) علاقه‌مند هستم، اما قسمت‌های ۳ و ۵ این سری را در زمان اکران تماشا کردم (می‌دانم که دیدن فیلم‌ها به‌صورت غیرترتیبی درست نیست، اما واقعاً برایم مهم نیست) و آنها برایم جذاب و قابل قبول بودند، بدون اینکه بدانم چرا. حالا که با یک علاقه‌مند به فیلم‌های ترسناک در ارتباط هستم و پسر ۱۳ ساله‌ام نیز به این ژانر علاقه دارد، تصمیم گرفتم تا نسخه اصلی که مورد استقبال قرار گرفته را تماشا کنم (شاید تصمیم بگیرم کل سری را به ترتیب ببینم، اما واقعاً چه کسی می‌تواند بگوید؟). بلافاصله بازیگران معتبر و معروفی مثل کری الویس و دنی گلاور به این فیلم اعتبار می‌بخشند، همان‌طور که بت دیویس و جوان کرافورد به فیلم‌هایی مانند "چه بر سر بیبی جین آمد؟" در روزگار گذشته اعتبار دادند. به هر حال، این فیلم بسیار بهتر از قسمت‌های ۳ و ۵ به نظر می‌رسید. در این فیلم، دو مرد بدون هیچ ارتباط واضحی از خواب بیدار می‌شوند و متوجه می‌شوند که به لوله‌کشی در دو انتهای یک اتاق زنجیر شده‌اند. "آدام" (لِی وانیل) یک عکاس است و دیگری "لاورنس" (کری الویس) یک پزشک. هرکدام یک نوار میکرو در جیب خود دارند و تنها دستگاه پخش نوار در اتاق در دستان یک جسد قرار دارد که در وسط اتاق است. برای پخش نوار و پیدا کردن سرنخی درباره اینکه چرا اینجا هستند، به کمی ابتکار نیاز است. می‌توان گفت که آنها از شنیدن آنچه که در نوار است راضی نیستند و در حالی که زمان به سرعت می‌گذرد، باید یاد بگیرند که به یکدیگر اعتماد کنند، در حالی که شمشیر داموکلس بالای سرشان آویزان است. در همین حال، پلیس (دنی گلاور) در حال مصاحبه با زنی است که ممکن است از یک موقعیت مشابه فرار کرده باشد. آیا او می‌تواند به پیدا کردن این مغز متفکر شیطانی که هرگز خود دست به کشتن نمی‌زند، کمک کند؟ الویس و وانیل (که این فیلم را نیز نوشته‌اند) به خوبی در اینجا بازی می‌کنند و محیط زندانی تنگ و غیر بهداشتی آنها نیز به خوبی داستان را روایت می‌کند. این فیلم به‌طور خاص گرافیکی نیست، اما مقدار قابل توجهی از خون و کشتار در آن وجود دارد - این روانشناسی است که باعث می‌شود فیلم بهتری ارائه دهد. همیشه این سوال مطرح است که ما برای بقا چه کاری انجام خواهیم داد یا شاید بهتر باشد بگوییم چه کارهایی را برای دیگران حاضر خواهیم بود انجام دهیم. نوشتار نیز به پیشرفتش کمک می‌کند و ناامیدی را به خوبی نشان می‌دهد بدون اینکه صرفاً به صداهای بلند و الفاظ زشت متوسل شود. در نهایت، متوجه شدم که واقعاً برایم مهم است که چه بر سر این مردان می‌آید، اما با گذر زمان، شانس آنها چقدر است؟ این فیلم تنش‌زا و جذاب است و کمی من را به یاد "هفت" (۱۹۹۵) می‌اندازد.