فیلم Tucker and Dale vs Evil 2010

Tucker & Dale vs. Evil نفس تازه‌ای است در ژانر کمدی‌ترسناک؛ فیلمی کم‌هزینه اما خوش‌ساخت که با نیش و کنایه‌ای تند، فیلم‌هایی چون Død Snø را به مبارزه دعوت می‌کند. داستان دربارهٔ دو مرد ساده‌لوح کوهستانی—تاکر (آلان تادیک) و دیل (تایلر لابین)—است که به جنگل‌های رشته‌کوه آپالاش می‌روند تا برای خود کلبه‌ای که خریده‌اند تعمیر کنند، چند آبجو بنوشند و کمی ماهی‌گیری کنند. هم‌زمان گروهی...

Tucker & Dale vs. Evil نفس تازه‌ای است در ژانر کمدی‌ترسناک؛ فیلمی کم‌هزینه اما خوش‌ساخت که با نیش و کنایه‌ای تند، فیلم‌هایی چون Død Snø را به مبارزه دعوت می‌کند. داستان دربارهٔ دو مرد ساده‌لوح کوهستانی—تاکر (آلان تادیک) و دیل (تایلر لابین)—است که به جنگل‌های رشته‌کوه آپالاش می‌روند تا برای خود کلبه‌ای که خریده‌اند تعمیر کنند، چند آبجو بنوشند و کمی ماهی‌گیری کنند. هم‌زمان گروهی جوان دانشجو برای کمپینگ به همان جنگل می‌آیند و پس از چند برخورد سطحی، تصور می‌کنند با قاتلان زنجیروار و وحشی روبه‌رو شده‌اند. وقتی یکی از دختران گروه، آلیسون (کاترینا بودن)، توسط تاکر و دیل از غرق‌شدن نجات پیدا می‌کند، سوءتفاهم‌ها به اوج می‌رسد: بقیه‌ی گروه خیال می‌کنند او را ربوده‌اند و در پی «نجات» او برمی‌آیند که نتیجه‌اش سلسله‌ای از حادثه‌های خنده‌دار و خونین است. ایدهٔ اصلی فیلم — یک سوءتفاهم طولانی که نقش‌ها را وارونه می‌کند — ساده اما اثرگذار است و بیشتر لحظات فیلم حسابی بامزه‌اند. نویسندگی و کارگردانی الی کریگ (همراه با مورگان یورگنسون در نگارش فیلمنامه) از نقاط قوت کارند؛ فیلم دیدگاه «هِیل‌بیلی‌ها» را در مرکز قرار می‌دهد و همین دیدگاه معرکه باعث می‌شود اتفاقات بُرهه‌به‌بُره برای آن‌ها توجیه‌پذیر به نظر برسد، در حالی که برای دیگران مرگ و میرها منطقی و قابل‌فهم به نظر می‌آیند. بسیاری از سکانس‌ها خنده‌دار و هوشمندانه‌اند و صحنهٔ اره‌برقی یکی از بهترین لحظات کمدی-ترسناک است. بازی‌های آلان تادیک و تایلر لابین بسیار تأثیرگذار است؛ طنز آن‌ها و شیمی بازی‌شان باعث می‌شود دل به حال شخصیت‌ها بسوزد و برای سرنوشت‌شان دل‌نگران شوی. کاترینا بودن هم نقش خود را محکم بازی می‌کند و حضورش جلوه‌ای بصری به فیلم می‌بخشد. فیلم علاوه بر خنده و خون و شوخی‌های ترسناک، نگاهی هم به پیش‌داوری‌ها و القای کلیشه‌ای دربارهٔ «دیگری» دارد که به خودش طعم اجتماعی می‌دهد. نقد اصلی وارد بر فیلم مربوط به سکانس‌های پایانی است: در حدود پانزده دقیقهٔ آخر، فیلم کمی از شدت و شوری که تا آن زمان حفظ کرده بود فاصله می‌گیرد و بیش از حد به شرح پیش‌زمینه و گره‌گشایی می‌پردازد که تا حدی ضرب‌آهنگ تند و طنزآمیز اثر را کند می‌کند. اگرچه این اشکال به چشم می‌آید، اما کل اثر آن‌قدر پرانرژی، بامزه و دل‌پذیر است که به‌راحتی می‌توان از این نقطه‌ضعف چشم‌پوشی کرد. در مجموع، Tucker & Dale vs. Evil یک ساتیر خودآگاه است که با خوش‌ذوقی کلیشه‌های رایج فیلم‌های وحشت را مسخره می‌کند و هم‌بخشی از دل‌گرمی و هم خندهٔ بی‌وقفه را تقدیم تماشاگر می‌سازد. اگر دنبال یک کمدی-ترسناک متفاوت و خوش‌ساخت می‌گردید، این فیلم ارزش دیدن دارد — بسیاری آن را از زمان Scream تا کنون تازه‌ترین تجربهٔ این ژانر دانسته‌اند (در یکی از نقدها امتیاز 8.5 از 10 به آن داده‌اند).