فیلم She Wore a Yellow Ribbon 1949

«سپاه همیشه همان است. خورشید و ماه تغییر می‌کنند، اما سپاه فصل نمی‌شناسد.» دومین قسمت از سه‌گانه گشت‌سواری تحسین‌شده جان فورد، پس از «فورت اپاچی» (۱۹۴۸)، انتظارها را بالا برده بود و ممکن است گفتن این‌که «روبان زرد» کاملاً به آن وعدهٔ بنیادین «فورت اپاچی» نرسیده، چندان بحث‌برانگیز نباشد. با این حال، فیلم همچنان یک وسترن قدرتمند و سرشار از لذت‌های سینمایی است. محور اصلی فیلم...

«سپاه همیشه همان است. خورشید و ماه تغییر می‌کنند، اما سپاه فصل نمی‌شناسد.» دومین قسمت از سه‌گانه گشت‌سواری تحسین‌شده جان فورد، پس از «فورت اپاچی» (۱۹۴۸)، انتظارها را بالا برده بود و ممکن است گفتن این‌که «روبان زرد» کاملاً به آن وعدهٔ بنیادین «فورت اپاچی» نرسیده، چندان بحث‌برانگیز نباشد. با این حال، فیلم همچنان یک وسترن قدرتمند و سرشار از لذت‌های سینمایی است. محور اصلی فیلم گذر زمان و عشق از دست رفته است—موضوعاتی که به فیلم ضربان احساسی محکمی می‌بخشند؛ هرچند اگر دنبال یک نمایش پرهیجان اکشن باشید، فیلم چندان پاسخگو نیست. پذیرش آن به عنوان یک اثر شخصیت‌محور مؤثر، لازمهٔ درک عمیق‌تر تجربهٔ تماشاست و در عین حال از تماشای فنون برجستهٔ سینما لذت می‌برید. جان وین در نقشی جدی و برجسته—کاپیتان پیر ناتان بریتلز—بازی درخشانی ارائه می‌دهد؛ نقشی که از او یک انسان شکست‌پذیر و قابل‌باور می‌سازد، مردی که با پایان یافتن دوران خدمت خود دست به گریبان است. بازی تاثیرگذار وین اما درخشش خود را مدیون تصویربرداری باشکوه دههٔ ۱۹۴۰ نیز هست. وینتون هوخ در جریان فیلم‌برداری با فورد بر سر کمال‌گرایی به اختلاف خورد، ولی نتیجهٔ نهایی چشم‌نواز است: صحنه‌ای که بریتلز به قبر همسرش سر می‌زند، پس‌زمینه‌ای بنفش و سرخ دارد و طوفان—هم استعاری و هم واقعی—قریب‌الوقوع است. ثبت رنگی و پرداختهٔ لوکیشن‌ها، ازجمله Monument Valley، به طرز نفس‌گیری زنده و باشکوه است. تصویر و بازی‌ها (جوآن درو، بن جانسون، ویکتور مکلگلن و هری کری جونیور همه در بهترین فرم خود) تأثیری ماندگار بر مخاطب می‌گذارند، اگرچه از نظر قصه تا حدودی فقط برای اهداف دراماتیک قابل‌قبول است. جان فورد اما استادانه ساختار را می‌چیند و با دقت و عشقِ واقعی به ژانر کار را پیش می‌برد. امتیاز: ۸ از ۱۰. در آستانهٔ پایان دورانِ خدمت خود، کاپیتان بریتلز (جان وین) مأمور آخرین گشت می‌شود و در عین حال باید میان دو ستوان هورمونی که علاقه‌مند به خانم دندریج (جوآن درو) هستند میانجی‌گری کند. یکی از آن‌ها از طبقهٔ نظامی‌تر، پنل (هری کری جونیور)، و دیگری از طبقهٔ کارگر، کوهیل (جان آگار) است و خانم دندریج از بازی با این دو غافل نیست. بدتر اینکه بریتلز باید او و همسر آتشینِ میجر، ابی (میلدرد ناتویک)، را به همراه خود ببرد. اما این شوخی‌ها با تهدید سرخپوستانی که در آستانهٔ جنگ‌اند جبران می‌شود و ممکن است کمتر اهمیتی پیدا کند که «دندریج» روبان زردش را برای چه کسی بسته است. جمع بازیگرانِ محکمِ فورد—ازجمله بن جانسون در نقش کهنه‌سرباز تایری و ویکتور مکلگلن در نقش گروهبان شوخ‌طبع کوئین‍‌کانن—فیلم را با هیجان، کمی کمدی فیزیکی و حضور مقتدرانهٔ وین پیش می‌برند.