فیلم Way Out West 1937

پسران با یک تقلب خوش‌طعمی و نتیجه‌ای شاد، وسترن را دست‌مایهٔ شوخی قرار می‌دهند. فیلم لورل و هاردی که مدت زمانش کمی بیش از یک ساعت است، از ابتدا تا انتها مملو از شوخی‌های چشمی و کلامی است. شاید به‌خاطر سکانس معروف «Trail of the Lonesome Pine» شناخته‌تر باشد، اما آن صحنه تنها بخشی از یک شوخی ساختاریافته و منسجم است. داستان از این قرار است که...

پسران با یک تقلب خوش‌طعمی و نتیجه‌ای شاد، وسترن را دست‌مایهٔ شوخی قرار می‌دهند. فیلم لورل و هاردی که مدت زمانش کمی بیش از یک ساعت است، از ابتدا تا انتها مملو از شوخی‌های چشمی و کلامی است. شاید به‌خاطر سکانس معروف «Trail of the Lonesome Pine» شناخته‌تر باشد، اما آن صحنه تنها بخشی از یک شوخی ساختاریافته و منسجم است. داستان از این قرار است که استن و اولی مأمور می‌شوند سند یک معدن طلا را به خانمی جوان به نام مری رابرتز (Rosina Lawrence) تحویل بدهند. طبیعتاً در مسیر، به دام حیلهٔ دوتایی حیله‌گرِ میکی فین (James Finlayson) و لولا مارسل (Sharon Lynne) می‌افتند و به‌جای وارث واقعی، سند را به آنها می‌دهند. پس از فهمیدن فریب، تلاش‌های آشفته و بامزهٔ استن و اولی برای پس گرفتن سند و تحویل آن به مری واقعی دنبال می‌شود. هم‌زمان، کلانتر عصبانی (Stanley Fields) که در سفر کالسکه‌ای به «Brushwood Gulch» از شوخی آن‌ها با همسرش (Vivien Oakland) ناراحت شده، قصد دارد آن‌ها را از شهر بیرون کند. تماشا کنید که با همان سوراخ کفش استن چه خنده‌هایی خلق می‌شود، گردن اولی چگونه کشیده می‌گردد، باور خواهید کرد که یک الاغ می‌تواند پرواز کند و از تعقیب و گریز در سالنِ هتل که حسابی خنده‌دار است لذت ببرید. یک رقص دلنشین هم روی قطعهٔ «At The Ball, That’s All» اجرا می‌شود که مجموعاً دستورالعملی ساده را به نتیجه‌ای درخشان می‌رساند. فینلیسون با شیطنتی لذت‌بخش نقش منفی را در حد و اندازهٔ قدیم‌ها اجرا می‌کند و حالت‌های محسورکنندهٔ لورل به فیلم جذابیت اضافه می‌کند. شاید فیلم گاهی طولانی به‌نظر برسد و بعضی موقعیت‌ها بیش از حد قابل پیش‌بینی باشند، اما در عوض پرفراز و نشیب بودنِ مناسبات کمدی و هماهنگی زمانی دو کمدین، همراه با چند آهنگ شاد و اجرای‌های بامزه، این اثر را به ضربه‌ای سرگرم‌کننده علیه روحیهٔ پیش‌گامانه، مهندسی ساده‌لوحانه و طمع طلبی جویندگان طلا تبدیل می‌کند. حاصل کار؟ طلای کمدی. 9/10