فیلم Animal Kingdom 2010

فیلم فوق‌العاده و اجراهای فوق‌العاده، به‌ویژه جکی ویور. فیلمنامه بسیار خوب نوشته شده و فیلم‌پردازی روانی دارد. Animal Kingdom با غرش بی‌پایانی سراسر استرالیا را درمی‌نوردد. «پادشاهی حیوانات» گروهی سلسله‌مراتبی از موجودات زیستی را تصویر می‌کند که براساس قوانین زیست‌شناختی گونه‌هایی را تعیین می‌کنند که ذاتاً شکارگرند یا توسط قوی‌ترها شکار می‌شوند. قوانین طبیعت و داروینیسم حکم می‌کند که نیرومندان از ضعیفان تغذیه کنند؛ انتخاب طبیعی. ما،...

فیلم فوق‌العاده و اجراهای فوق‌العاده، به‌ویژه جکی ویور. فیلمنامه بسیار خوب نوشته شده و فیلم‌پردازی روانی دارد. Animal Kingdom با غرش بی‌پایانی سراسر استرالیا را درمی‌نوردد. «پادشاهی حیوانات» گروهی سلسله‌مراتبی از موجودات زیستی را تصویر می‌کند که براساس قوانین زیست‌شناختی گونه‌هایی را تعیین می‌کنند که ذاتاً شکارگرند یا توسط قوی‌ترها شکار می‌شوند. قوانین طبیعت و داروینیسم حکم می‌کند که نیرومندان از ضعیفان تغذیه کنند؛ انتخاب طبیعی. ما، به‌خصوص به‌عنوان شکارچیان رده‌بالای انسانی، هر کاری را انجام می‌دهیم تا شانس بقا را افزایش دهیم. برای خانواده کودی، یک شبکه جرم و جنایت خانوادگی مستقر در ملبورن، این به معنای خاموش کردن حتی مهربان‌ترین صداهاست. توزیع موفق مواد مخدر به آنها امکان داده تا تجملات متعددی بخرید، از جمله خانه‌ای که جاش هفده‌ساله پس از مصرف بیش از حد هروئین مادرش در آن سکونت می‌کند. بدون جایگزین، او در دل درخت خانوادگی کودی جا می‌گیرد، در فرمانروایی مادربزرگ مهربان و معصومی که حاضر است هر کاری بکند تا پسرانش سالم و در خانه بمانند. میچُد این داستان ساختگی را بر پایه پرونده خانواده پِتینگیل ساخته است، جایی که دو برادر از اتهام قتل دو افسر پلیس در فاصله نزدیک تبرئه شدند. فیلم رشته‌ای پرتنش و ملموس ارائه می‌دهد که استفاده از سلاح را زیر سؤال می‌برد؛ ابزاری که قرار است جلوی هرج‌ومرج را بگیرد نه اینکه آن را آغاز کند، و نشان می‌دهد خانواده تا چه حد برای حفظ میراث خود حاضر است پیش برود. فیلمنامه هوشمندانه است و انتخاب‌های شخصیتی غیرمنتظره و باهوشی دارد که از کلیشه‌های رایج در فیلم‌های گانگستری فاصله می‌گیرد. اگر یک شخصیت اصلی شجاعانه خیلی زود کشته شود، این واقعه بدون بزرگ‌نمایی یا اضافه‌گویی رخ می‌دهد. بَنگ! ناگهان میچُد جلو می‌رود. این تکنیک قاطع و موثر، همراه با فیلمنامه دقیق و موجز او، اثری قوی و محسوس داشته است. اعضای خانواده کودی به‌خوبی پرداخت شده‌اند و مهر و محبتشان نسبت به یکدیگر با ظرافت نمایش داده می‌شود. مرز بین روان‌پریشی و رفتار منظم در شخصیت «پوپ» به‌خوبی نشان داده شده است. رفتارهای جنایی افراطی او وفاداری برادرانش را می‌آزماید و در عین حال حضور فرمانروایانه‌ای در خانواده ایجاد می‌کند. ممکن است ما هرج‌ومرج را از منظر معصوم جاش ببینیم، اما به‌نحوی میچُد این شخصیت‌های منفور را تبدیل به قهرمان می‌کند. توجه دقیق او به نمایش پیوندهای محبت‌آمیز خانوادگی، بلافاصله نوعی توجیه خودخواسته برای جنایاتشان افزوده و گروهی از آدم‌های قاتل را به چهره‌هایی دوست‌داشتنی‌تر تبدیل می‌کند — چه باهوشانه. تمام این دستاوردها بدون اجراهای درخشان بازیگران ممکن نبود، و سه اجرای برجسته به‌ویژه چشمگیرند. مندلسون توانایی‌اش در نقش‌آفرینی ضدقهرمانان بی‌رحم را به نمایش گذاشت و اجرایی مبهوت‌کننده ارائه کرد که استعدادش را فوراً تثبیت کرد. پیرس در نقش «پلیس خوب» که می‌کوشد جاش را از مسیر بزهکاری دور نگه دارد، توازنی از مسائل اخلاقی و وجدان را با بازی‌ای آرام ارائه می‌دهد. سپس ویور با بهره‌گیری از ظاهر مهربانش، خانواده را با اجرای جذابِ مادربزرگانه‌اش به‌طور سمی تشویق می‌کند؛ شاید بتوان او را «براندوی ملبورن» نامید. فِرِچِویل احساسات را کمتر منتقل کرد و عمدتاً رویکردی یک‌بعدی و یکنواخت داشت که باعث شد عموهایش به‌عنوان شخصیت‌های فردی جذاب‌تر جلوه کنند. گاهی تدوین استادانه دولان باعث شد فیلمنامه پراکنده به‌نظر برسد، مخصوصاً در پرده دوم که تنش پس از صحنه مرکز خرید کاهش می‌یابد. معرفی وکیل خانواده پیش از جلسه دادگاه هم کمی ناگهانی است و اجرای فیلیپس چندان تأثیرگذار نیست. با این حال، Animal Kingdom به‌سادگی یکی از بزرگ‌ترین صادرات سینمایی استرالیاست: فشرده، کشیده و سرشار از اجراهای انفجاری که نیشی حیوانی به این داستان جنایی می‌زنند. بازخوانی مدرن و تازه‌ای از فرمول کلاسیک گانگستری. فیلمی بی‌رحم، که در آن آدم خوب یا شخصیتِ دوست‌داشتنی کمی به چشم می‌خورد، اما داستانی قوی و قابل‌باور روایت می‌کند. من توقع بیشتری از این فیلم داشتم. فیلم خوب و دارای داستانی جالب است، اما تا حدی بی‌روح و ناراحت‌کننده است و چندان هم همدلی‌برانگیز نیست. شخصیت‌ها بسیار خشن و کم‌تر قابل‌دلسوزی‌اند و خشونت و جرم بخش بزرگی از زندگی آن‌هاست؛ گویی این رفتارها نوعی «کسب‌وکار خانوادگی» است که با افتخار منتقل می‌شود. جاش، شخصیت اصلی، شاید بیشتر از بقیه بتواند همدلی مخاطب را جلب کند، هرچند او آن‌قدر درون‌گراست که ارتباط قوی‌ای با تماشاگر برقرار نمی‌کند. حتی پلیس‌ها هم با خشونت و بی‌رحمی‌شان قهرمانانی دور از کمال نیستند و فاصله کم و نازکی آن‌ها را از خلاف‌کاران جدا می‌کند. از اجرای بن مندلسون خوشم آمد؛ او نقش خشن‌ترین و مسلط‌ترین عضو خانواده را زنده کرد، مردی که حتی پلیس هم انگار حکم مرگش را صادر کرده و در کشتن تردید ندارد. جکی ویور نیز بسیار قدرتمند است و نقش مادربزرگ خانواده را عالی بازی می‌کند؛ زنی که به پرونده جنایی فرزندانش افتخار می‌کند و برای محافظت از آن‌ها هرکاری می‌کند. نامزدی او برای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل اتفاقی نبود. گای پیرس هم به‌خوبی از عهده نقش کارآگاه متعارف برآمد و اجرای خوبی ارائه داد. در کنار آن‌ها، جول اجرتون، جیمز فِرِچِویل و سالیوان استپلِتون نیز کارهای دراماتیک قابل‌توجهی دارند. از نظر فنی، فیلم کم‌ریا و متین است و بیشتر روی فیلمنامه قوی و بازی خوب بازیگران حساب می‌کند تا جلوه‌های بصری یا ابداعات هنری برجسته. این فیلم بیش از آنکه دنبال جلوه‌های بصری باشد، می‌خواهد قصه‌ای خشن، ناراحت‌کننده، اندوهناک و تند را — اما خوب و پرشدت — بازگو کند. فیلم‌برداری و تدوین معمولی‌اند و صحنه‌ها و لباس‌ها مطابق انتظارند. جلوه‌های ویژه تصویری و صوتی هم کم‌پرده اما کارآمد به‌کار رفته‌اند.