فیلم Immortals 2011

شکست کامل در بازتولید زیبایی‌شناسی و موفقیت فیلم 300. داستانی متوسط، صحنه‌های اکشن بد طراحی‌شده، افکت‌های بصری فراوان، شخصیت‌پردازی ضعیف و پر از کلیشه. همه می‌گویند «Immortals» کپیِ 300 است و بی‌اغراق هست، اما نکته دیگری هم هست: شباهت‌هایی هم به بازی «God of War» دارد. مشکل فیلم نه در ژانر یا فضای اسطوره‌ای، بلکه در دلایل ساخت آن است؛ انگار هدف اصلی فقط بهره‌برداری از...

شکست کامل در بازتولید زیبایی‌شناسی و موفقیت فیلم 300. داستانی متوسط، صحنه‌های اکشن بد طراحی‌شده، افکت‌های بصری فراوان، شخصیت‌پردازی ضعیف و پر از کلیشه. همه می‌گویند «Immortals» کپیِ 300 است و بی‌اغراق هست، اما نکته دیگری هم هست: شباهت‌هایی هم به بازی «God of War» دارد. مشکل فیلم نه در ژانر یا فضای اسطوره‌ای، بلکه در دلایل ساخت آن است؛ انگار هدف اصلی فقط بهره‌برداری از موفقیت 300 بوده، نه خلق چیزی جدید یا محکم. اگر ایده‌ها بارها و بارها کپی شوند، در طول زمان به ژانری تبدیل می‌شوند، اما ایراد این است که «Immortals» صرفاً می‌خواهد همان کاری را کند که 300 کرد و آن را بسیار بدتر انجام می‌دهد. تنها یکی-دو مبارزه در فیلم بیش از ۳۰ ثانیه طول می‌کشند و حتی با همان کندکردن‌های زمان، نحوه فیلم‌برداری‌شان به پای صحنه‌های 300 نمی‌رسد. فیلم به‌هیچ‌وجه به اندازه‌ای سرگرم‌کننده نیست، در هیچ جنبه فنی برتر نیست و درکِ آن صحنه‌ها هم دشوار است. حتی بازیگری که در 300 هم نقطه‌قوت نبود، اینجا ضعیف‌تر هم ظاهر شده است. گاهی برقِ ایده‌ای منسجم دیده می‌شود، اما هرگز شکل نمی‌گیرد. با این حال از لحاظ بصری فیلم قوی است؛ تارسم سینگ تصویری جسورانه و سورئال از اساطیر ارائه می‌دهد که بیشتر شبیه یک نقاشیِ متحرک است تا یک اکشن معمولی. صحنه‌های مبارزه برجسته‌اند:‌ استایلیزه، خشونت‌بار و پرانرژی. هنری کویل در نقش تئوسیس در میان آشوب بازیِ نسبتا زمینی‌ای ارائه می‌دهد و میکی رورک به‌عنوان هایپریون حضور تهدیدآمیزی دارد، هرچند شخصیتش عمق چندانی ندارد. خلاصهٔ داستان: هایپریونِ خودبزرگ‌بین (میکی رورک) می‌خواهد تایتان‌های زندانی را از قفس زرین در اعماق کوه آزاد کند. او با استفاده از کمانی جادویی که از آرس (دنیل شارمن) دزدیده، می‌خواهد هرج‌ومرج به‌راه بیندازد که زئوس (لوک ایوانز) تئوسیس (هنری کویل) را برای خنثی‌کردن نقشه‌اش استخدام می‌کند. با نصیحت‌های حکیمانهٔ جان هرت، تئوسیس وارد ماجراهایی می‌شود که هیولاهای اساطیری، قهرمانان نیمه‌برهنه و افکت‌های بصری فراوانی را روی پرده می‌آورند. بازی و فیلمنامه واقعاً درخشان نیستند، اما فیلم وسیله‌ای است برای نمایش صحنه‌های اکشن پیچیده و جلوه‌های بصری. رورک نقش منفی را خوب بازی می‌کند، هرچند حضورش کم است، و استفن دورف هم به جمع خوش‌تیپ‌ها اضافه می‌شود. اگر از طرفداران این ژانر باشید، فیلم چندان عمیق نیست و داستان ضعیفی دارد، اما صرفاً برای سرگرمی و جلوه‌های کامپیوتریِ زیبا مناسب است. (و آن گاو فلزی سوخته—وحشتناک!) نتیجهٔ نهایی: دو ستاره — چیزهایی داشت که به چشم می‌آیند ولی محصول نهایی ضعیف است. اگر دنبال تصاویر چشم‌گیر و اکشنِ استایلیزه هستید، تجربهٔ نسبتاً لذت‌بخشی خواهد بود؛ اما اگر دنبال داستان و شخصیت‌پردازی عمیقید، ناامیدکننده است.