فیلم Run Lola Run 1998

این مجرم احمق است و انتظار دارد دوست‌دخترش او را نجات دهد و مشکلاتش را حل کند. در طول فیلم سه سناریوی مختلف را می‌بینیم که او برای جمع‌کردن پول می‌دود. اتفاقات احمقانه‌تری رخ می‌دهد و او با فریاد تلاش می‌کند اوضاع را به نفع خود تغییر دهد — بله، واقعاً فریاد می‌زند. مضحک. «منی» (موریس بلیبتروی) در حالی که مضطرب است به دوست‌دخترش زنگ می‌زند...

این مجرم احمق است و انتظار دارد دوست‌دخترش او را نجات دهد و مشکلاتش را حل کند. در طول فیلم سه سناریوی مختلف را می‌بینیم که او برای جمع‌کردن پول می‌دود. اتفاقات احمقانه‌تری رخ می‌دهد و او با فریاد تلاش می‌کند اوضاع را به نفع خود تغییر دهد — بله، واقعاً فریاد می‌زند. مضحک. «منی» (موریس بلیبتروی) در حالی که مضطرب است به دوست‌دخترش زنگ می‌زند و می‌گوید صد هزار مارک را در مترو جا گذاشته و مگر اینکه تا ظهر بتواند آن را بازپس بگیرد، مجبور خواهد شد جای دیگری سرقت کند. آنچه رخ می‌دهد نمایش سه سناریوست که «لولا» (فرانکا پوتنته) در بیست دقیقه تلاش می‌کند چنین مبلغ سنگینی را جور کند. پدرش مدیر بانک است — آیا می‌تواند (داوطلبانه یا زورکی) کمک کند؟ شاید سراغ شرط‌بندی در رولت برود؟ یا شاید اصلاً نرسد و بگذارد او سرقت کند؟ در هر صورت باید بدود و زمان‌بندی حیاتی است. فیلم بیشتر با سرعتی سرسام‌آور فیلم‌برداری شده و هر دو شخصیت هم‌زمان دنبال راه‌حلی هستند — گاهی این موضوع کمدی می‌آفریند، گاهی تراژدی؛ کمی اثاثیه تخریب می‌شود و برخی رازها فاش می‌گردد، و تمام حالات مختلف ما را به پاسخی می‌رساند — شاید نه ایده‌آل، یا شاید دقیقاً ایده‌آل. این فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد که لحظات اندک زمانی هنگام عجله چقدر می‌توانند ناامیدکننده باشند؛ نگهبان بانک، ترافیک، عابران و موانع دیگر خوب این نکته را برجسته می‌کنند؛ موانعی که با چند ثانیه صبر به‌سادگی قابل عبور‌اند. فیلم غریب و خاص، کوتاه و متمرکز است و من از آن لذت بردم. قطعاً من جانب‌دار هستم چون عاشق موسیقی تکنو‌ام؛ در تمام طول فیلم با ضرب موسیقی تکان می‌خوردم و خیلی خوش گذشت. وقتی از سینما بیرون آمدم این فیلم شد فیلم مورد علاقه‌ام. استاد ما این فیلم را نشان داد تا نشان دهد با تدوین در هنر سینما چه می‌توان کرد — که عمدتاً به‌نظر من همان برش‌های سریع هماهنگ با موسیقی بود، و اثر بسیار جالبی ایجاد می‌کرد. هر انتخابی فیلم را دیدنی و هیجان‌انگیز کرده بود؛ تنشی لذت‌بخش در سراسر فیلم حس می‌شد و موسیقی نقش بزرگی در این حس داشت. می‌دانم برای اکثر مردم این فیلم شاید فقط «اوه، جالب» باشد، اما اگر مثل من از بیت تکنوی 128 ضرب در دقیقه لذت می‌برید، دیدنش واجب است.