فیلم Entrapment 1999

فیلمی سرقتی از هزاره با شان کانری، کاترین زتا-جونز و جلوه‌های اندامی کاترین جین، مأمور بیمه‌ای با مهارت‌های غیرمعمول یک سارقِ حرفه‌ای (کاترین زتا-جونز)، توسط کارفرمایش (ویل پاتون) مأمور می‌شود تا وارد جمع استاد دزد بازنشستهٔ بریتانیایی «مک» مک‌دوگال (شان کانری) شود. او با تردید او را می‌پذیرد اما اصرار دارد پیش از سرقتِ یک ماسک چینی گران‌بها از کاخ بِدفورد که به‌شدت محافظت می‌شود، آموزش...

فیلمی سرقتی از هزاره با شان کانری، کاترین زتا-جونز و جلوه‌های اندامی کاترین جین، مأمور بیمه‌ای با مهارت‌های غیرمعمول یک سارقِ حرفه‌ای (کاترین زتا-جونز)، توسط کارفرمایش (ویل پاتون) مأمور می‌شود تا وارد جمع استاد دزد بازنشستهٔ بریتانیایی «مک» مک‌دوگال (شان کانری) شود. او با تردید او را می‌پذیرد اما اصرار دارد پیش از سرقتِ یک ماسک چینی گران‌بها از کاخ بِدفورد که به‌شدت محافظت می‌شود، آموزش سختی ببیند. جذب شدن متقابل و شک و تردید میان آن‌ها تهدیدی برای شراکتشان ایجاد می‌کند، اما وعدهٔ ۸ میلیارد دلار از یک سرقت در برج‌های دوقلوی پتروناس در کوالالامپور، مالزی، اتحادشان را حفظ می‌کند. معمولاً از فیلم‌های سرقت خوشم نمی‌آید (چون به ستایش جنایتکاران علاقه‌ای ندارم)، اما کاریزمای کانری و زیبایی زتا-جونز فیلم «Entrapment» (۱۹۹۹) را جذاب نگه می‌دارد، نه‌فقط به‌خاطر بازی‌ها بلکه به‌خاطر کارگردانی شیک و پرجنب‌وجوش. مخفیگاه مک، قلعه‌ای دورافتاده در اسکاتلند، جاذبهٔ غیرمنتظره‌ای است. لحن فیلم به «Eye of the Beholder» (۱۹۹۹) نزدیک است، اما بدون فضای افسرده و رقت‌بار آن. هفتاد دقیقهٔ اول به‌طور غیرمنتظره‌ای سرگرم‌کننده‌اند، هرچند حدود بیست دقیقه افت دارد، اما خوشبختانه فیلم در پردهٔ پایانی هیجان‌انگیز و پرپیچ‌وخمش بازیابی می‌شود. «Entrapment» به خاطر نماهای ماندگار کاترین که به‌صورت آکروباتیک از میان سیستم امنیتی لیزری عبور می‌کند مشهور است، نماهایی که برجستگی اندامی او را نشان می‌دهند. او زن زیبایی است و این صحنه‌ها قطعاً از نکات برجسته‌اند؛ با این حال نمی‌توان آن‌ها را پورنوگرافیک خواند چون کاملاً لباس‌پوشیده است و اگرچه لباسش تنگ است، کاملاً باز نیست. در مورد جنجال خفیف پیرامون جذابیتِ مشکوک میان مک (کانری) و جین (زتا-جونز): کانری هنگام فیلم‌برداری ۶۸ ساله بود، اما در داستان مک شصت ساله است. کاترین در زمان فیلم‌برداری تقریباً ۳۰ سال داشت، اما در ظاهر و بازی نزدیک به ۳۵ نشان می‌داد. بنابراین اختلاف سنی آن‌ها حدود ۲۵ سال است که بی‌سابقه نیست. علاوه بر این، گرایش‌های جنسی و جذابیت طبیعی مردان نسبت به زنان جوان‌تر امری رایج است و جین نیز زنی بالغ و گیراست، نه یک نوجوان یا بیست‌وچندساله. مک شاید ۶۰ ساله بود، اما کاریزماتیک، باهوش، نیرومند و جوان‌دل بود؛ بنابراین طبیعی است که جین به او جذب شود. در نهایت، جذب شدن به کسی با خواستن ازدواج یا حتی رابطهٔ جنسی یکسان نیست. ممکن است به کسی جذب شوی اما به دلایل متعدد ـ مانند متأهل بودن، تفاوت سنی، یا ترجیح به تنها بودن ـ از درگیری بیشتر صرف‌نظر کنی. فیلم ۱ ساعت و ۵۳ دقیقه است و در انگلستان، اسکاتلند (قلعهٔ دوآرت و قلعهٔ ایلان دونان)، مالزی و نیویورک فیلم‌برداری شده است. وینگ ریمز نقش همکار مخفی مک را بازی می‌کند. نمره: B Entrapment فیلم سرقت با کیفیتی است که با خطرات بزرگ و پیچش‌های خوب، لحظات رمانتیک نامانوسش را پشت سر می‌گذارد. این فیلم سرقتِ باهوش، بازیگران جذاب و لوکیشن‌های زیبا را به نمایش می‌گذارد و نتیجهٔ آن یک فیلم سرقت خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده است. سؤال «که چه کسی دارد چه کسی را بازی می‌کند؟» بیننده را مرتباً در حدس و گمان نگه می‌دارد و دربارهٔ نیات واقعی هر شخصیت کنجکاو می‌سازد. نیمهٔ اول فیلم قوی‌تر از نیمهٔ دوم است؛ برنامه‌ریزی و اجرای سرقت اول با ریتم و کشش خوبی همراه است. با این حال، نیمهٔ دوم که قرار است سرقت بزرگ‌تر و دشوارتر باشد، شتاب‌زده و کم‌رضایت‌تر به‌نظر می‌رسد. و بگذارید رک بگویم: رابطهٔ ناگهانی و نامتجانس بین شان کانری و کاترین زتا-جونز که کانری تقریباً چهل سال بزرگ‌تر بود (۶۹ ساله هنگام انتشار فیلم) خجالت‌آور است. می‌شد رابطه را به شکل پدر/دختری یا مربی/شاگرد درآورد تا عجیب به‌نظر نرسد. به‌طور کلی، Entrapment به‌خاطر تلاش، برنامه‌ریزی و آماده‌سازی پشت هر سرقت و بازی‌های خوبِ کاترین زتا-جونزِ زیبا و شان کانریِ کلاسیک، ورودی محکمی در ژانر سرقت است. من از این داستان جنایی سایبری نسبتاً خوشم آمد — دو ستارهٔ فیلم شیمی‌ای دارند که تا حد زیادی دیالوگ‌های کمی سطحی و داستان دور از واقعیت را کنار می‌زند. ظاهراً کاترین زتا-جونز مأمور بیمه‌ای است که برای کمک به دستگیری دزدِ سرشناس «مک» (شان کانری) فرستاده می‌شود، وقتی که یک رُمبرت باارزش از یک دفتر بلندمرتبهٔ ظاهراً نفوذناپذیر ربوده می‌شود. اما معلوم می‌شود او نقشهٔ دیگری دارد و خیلی زود شکارچی و نگهبان بازی طرحی بزرگ برای اجرای برجسته‌ترین هک‌های کامپیوتری بدون گرفتار شدن ترتیب می‌دهند. فیلم در مراحل برنامه‌ریزی سرقت بهترین است، هرچند متأسفانه در بیست دقیقهٔ پایانی که ضعیف‌تر نوشته شده و رمانسِ نه‌چندان خوب را معرفی می‌کند افت می‌کند. وینگ ریمز نقش یک مأمور اف‌بی‌آی دوپهلو را ایفا می‌کند که خوشبختانه کم‌حضور است، اما موری چایکین به‌عنوان شارژِ نفرت‌انگیز و جنسیتاً مبهم «کانراد گرین» واقعاً خوب است. ارزش تماشا دارد.