فیلم A Walk Among the Tombstones 2014

هرچند هنوز تعداد زیادی از فیلم‌های او را ندیده‌ام (اخیراً بیشتر وقتم را صرف جبران دیدن آثار شاخص دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۷۰ کرده‌ام)، اما به نقش‌هایی که لیام نیسون در سال‌های اخیر پذیرفته، احترام عمیقی قائلم. این موضوع مرا به یاد می‌اندازد که اگر بازیگر محبوبم، جیمز کَگنی، در اوایل دهه‌ی ۶۰ بازنشسته نمی‌شد چه می‌شد—آن‌زمان موج «بازیگران مطرح در فیلم‌های درجه‌ب» مخاطبان را تحت...

هرچند هنوز تعداد زیادی از فیلم‌های او را ندیده‌ام (اخیراً بیشتر وقتم را صرف جبران دیدن آثار شاخص دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۷۰ کرده‌ام)، اما به نقش‌هایی که لیام نیسون در سال‌های اخیر پذیرفته، احترام عمیقی قائلم. این موضوع مرا به یاد می‌اندازد که اگر بازیگر محبوبم، جیمز کَگنی، در اوایل دهه‌ی ۶۰ بازنشسته نمی‌شد چه می‌شد—آن‌زمان موج «بازیگران مطرح در فیلم‌های درجه‌ب» مخاطبان را تحت تأثیر قرار داده بود. دوستم بیشتر طرفدار ژانر وحشت و فیلم‌های قدیمی است، بنابراین گذاشتن این فیلم برای او و نشان دادن گرایش‌های نئوانواری آن جالب بود؛ انگار از قالب «فیلم‌سازی بر اساس یک الگو» عبور می‌کردیم و المان‌ها را یکی‌یکی تیک می‌زدیم. اگر درست اجرا شود، از آن نوع پیش‌بینی‌پذیری تکراری بدم نمی‌آید، و هرچند فیلم دارای کاستی‌های قابل‌توجهی است، در بیشتر مواقع خوب از آب درآمده. تا اوج داستان، سه‌چهار چیز برایم مهم بود: اینکه دختر ربوده‌شده، متیو اسکادر و تی‌جی زنده بمانند، و اینکه دو آدم‌ربا/قاتل به سزای اعمالشان برسند—چه از طریق زندان طولانی‌مدت و چه مرگ؛ به هر حال طوری که رشته‌ی جنایات‌شان قطع شود. فیلم خوش‌ساخت و لذت‌بخش بود و با توجه به نقایص نسبتاً جزئی (به‌ویژه تک‌بعدی بودن ضدقهرمانان)، قطعاً دیدن آن را به سینمادوستان—به‌ویژه علاقه‌مندان به آثار «جنایت واقعی»—توصیه می‌کنم. فیلم ایده‌ی خوبی دارد و به‌طور کلی قابل‌قبول است، اما متأسفانه هرگز فراتر از سطح معمولی نمی‌رود. با مجرمینی سروکار داریم که واقعاً زننده و عجیب‌اند، و لیام نیسون در نقش پلیس سابقِ سرسختی که الآن کارآگاه خصوصی شده، حضور دارد؛ ترکیب خوبی برای شروع است. متأسفانه اثر هرگز به اوج نمی‌رسد. نیسون در نقش خود خوب است و تا حد زیادی بار فیلم را به دوش می‌کشد. آدم‌های ترسناکِ قصه جنس ترسناکی دارند، اما هرگز فرصت ندارند تا آن‌طور که باید برجسته شوند. بیشتر شخصیت‌های دیگر جنبه‌ی تزئینی دارند، به‌جز نوجوانی که شخصاً آزاردهنده یافتم. در ضمن جلسات انجمن بازپروری و صدای راویِ آن‌ها بیش از حد شبیه پرکننده‌های غیرضروری است و به نظر من بارِ اضافه‌ای به فیلم می‌آورند. نمی‌دانم چرا نمایش قهرمانان به‌صورت الکلی یا سابقِ الکلی تا این حد مرسوم شده است. فیلم ریتم سریعی ندارد؛ بیشتر یک تریلر است تا یک اثر اکشن، هرچند گه‌گاه صحنه‌های اکشن هم دارد. گاهی به سمت کار کارآگاهی واقعی می‌رود و گاهی ناگهان پریدگی می‌کند که موجب ناسازگاری‌ها و خلأهای داستانی می‌شود. در مجموع، این فیلم داستان جنایی نسبتاً معمولی و قابل‌قبولی درباره‌ی دو روان‌پریش و یک پلیس سابقِ سرسخت است که مأمور تعقیب آن‌ها می‌شود. بدون نیسون که تا حد زیادی فیلم را حمل می‌کند، اثر به فیلمی نسبتاً بی‌رمق بدل می‌شد.