فیلم Disturbia 2007

«وای خدای من، ساختمونِ برجِ توئینکی رو درست کرده‌ای! این رو کجای دفترچه‌ی راهنمای تعقیب‌کننده‌ها نوشته‌اند؟» «دِستوربیا» نسخه‌ای مدرن از ایده‌ی «پنجره پشتی» هیتچکاک است؛ فیلمی به کارگردانی دی‌.جی. کاروسو که با ترکیبِ طنز نوجوانانه در نیمهٔ اول و تبدیلِ تدریجی به یک تریلر معمایی در نیمهٔ دوم، تماشاگر را تا سکانس‌های پایانی روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد. داستان دربارهٔ نوجوانی است که به دلیل حبس...

«وای خدای من، ساختمونِ برجِ توئینکی رو درست کرده‌ای! این رو کجای دفترچه‌ی راهنمای تعقیب‌کننده‌ها نوشته‌اند؟» «دِستوربیا» نسخه‌ای مدرن از ایده‌ی «پنجره پشتی» هیتچکاک است؛ فیلمی به کارگردانی دی‌.جی. کاروسو که با ترکیبِ طنز نوجوانانه در نیمهٔ اول و تبدیلِ تدریجی به یک تریلر معمایی در نیمهٔ دوم، تماشاگر را تا سکانس‌های پایانی روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد. داستان دربارهٔ نوجوانی است که به دلیل حبس خانگی کنجکاوی‌اش نسبت به همسایه‌ها بالا می‌گیرد و به تدریج به این شک می‌افتد که یکی از آنها قاتلی زنجیره‌ای است. اجرای بازیگران مناسب است: شیا لابوف پس از نمایش در «تبدیل‌شوندگان» این بار در نقش نوجوانِ معمولی با جذابیت بصری و نشانه‌هایی از توانایی بازیگری ظاهر می‌شود. سارا رومِر نقشِ عشقِ نوجوانانه را خوب بازی می‌کند و کری-ان ماس با ایفای نقش مادر، جسمی بیشتر به شخصیت بزرگسالِ داستان می‌بخشد. دیوید مورس در نقش همسایهٔ مرموز تأثیرگذار و سرد است، اما به‌نظر می‌رسد از ظرفیت‌هایش به‌طور کامل استفاده نشده است. از نکات منفی می‌توان به تکراری بودن ساختار اشاره کرد؛ فیلم فرمولی را دنبال می‌کند که بارها تکرار شده و از نظر نوآوری حرف زیادی برای گفتن ندارد و گاهی خشک یا کم‌رمق به‌نظر می‌رسد. با این حال، ترکیب ژانرها و اجرای پایانیِ قوی باعث شده فیلم به‌عنوان یک اثر ژانری سرگرم‌کننده بدرخشد. جمع‌بندی: «دِستوربیا» یک تریلر مدرن و قابل‌قبول است — نه انقلابی، اما با لحظاتی پرتعلیق، بازی‌های مناسب و ریتمی که در نهایت جای خود را به تنش‌های واقعی می‌دهد. برای علاقه‌مندان به داستان‌های تعلیقی و تماشاگرانی که از بازیگران فیلم خوششان می‌آید، ارزش دیدن را دارد.