فیلم Affair in Trinidad 1952

از آن جلسهٔ تحقیق بیرون می‌آمدی انگار می‌خواستی به یک مهمانی کوکتل بروی. Affair in Trinidad یکی از آن فیلم‌هایی است که وانمود می‌کند فیلم نوآر است و تماشاگران اغلب بیشتر از منتقدان آن را می‌پسندند، هم هنگام اکران اولیه و هم حالا. من به‌عنوان طرفدار پروپاقرص گلن فورد و تحسین‌کنندهٔ ریتا هیورث امیدوار بودم که من هم مانند بسیاری از تماشاگران از منتقدان سرپیچی کنم....

از آن جلسهٔ تحقیق بیرون می‌آمدی انگار می‌خواستی به یک مهمانی کوکتل بروی. Affair in Trinidad یکی از آن فیلم‌هایی است که وانمود می‌کند فیلم نوآر است و تماشاگران اغلب بیشتر از منتقدان آن را می‌پسندند، هم هنگام اکران اولیه و هم حالا. من به‌عنوان طرفدار پروپاقرص گلن فورد و تحسین‌کنندهٔ ریتا هیورث امیدوار بودم که من هم مانند بسیاری از تماشاگران از منتقدان سرپیچی کنم. متأسفانه این‌طور نشد. فیلم به کارگردانی وینسنت شرمن و فیلمنامه‌ای از برن گیلدر و جیمز گان در ترینیداد روایت می‌شود و هیورث را در نقش یک رقاص باشگاه شبانه که تازه همسرش را از دست داده نمایش می‌دهد و فورد نقش برادر مرد متوفی را بازی می‌کند. مرگ مشکوک است و با نزدیک شدن قانون (در قالب شخصیت تورین ثاچر) رازها آشکار می‌شوند و تصویری بزرگ‌تر پدیدار می‌گردد. اگر نگوییم مقایسه با Gilda و Notorious بی‌مورد است و Affair in Trinidad را به‌عنوان یک اثر مستقل بپذیریم، آنچه می‌بینیم یک تمرین خسته‌کنندهٔ استوایی در ترکیب رمانس و نوعی داستان جاسوسی است. در واقع فیلم تا حد زیادی روی شهرت دو ستارهٔ اصلی‌اش سوار شده: فورد به‌عنوان چهره‌ای ژانری و هیورث به‌عنوان جاذبهٔ بصری. طرح داستانی مضحک است و بسیاری از چیزها معنی‌دار نیست؛ انگیزه‌های شخصیت‌ها در بهترین حالت شمایلی‌اند و وقتی فیلمنامه برای افشای ماجرا دستش را رو می‌کند، آدم تعجب می‌کند این آنتاگونیست‌ها از کجا آمده‌اند و دقیقاً چه نیتی دارند — آیا این توضیح داده می‌شود یا من یک چرت کوتاه زده‌ام؟ کمک نکرده که مکس فابیان (با بازی الکساندر اسکربی) آن‌قدر غیرتهدیدکننده و در عین حال خسته‌کننده است که ضربهٔ دراماتیک نهایی فیلم شبیه یک فشفشهٔ خیس می‌شود. هیورث در صحنه‌های بازیگری تنها حرکات را انجام می‌دهد و عملاً در دو قطعه رقصش (صدایشان توسط جو آن گرِر دوبله شده) می‌درخشد، و گرچه فورد می‌تواند درونگرایی را خوب اجرا کند، شخصیت او آن‌قدر بد نوشته شده که اجازه نمی‌دهد بازیگر بدرخشد. از نظر نوآر بودن هم؟ هیچ شانسی ندارد — نه از لحاظ بصری، نه تماتیک و نه در پرداخت شخصیت‌ها این سبک جواب نمی‌دهد. خلاصه اینکه حسابی عصبانیت‌آور است. امتیاز: 5/10