فیلم Lured 1947

«Lured» (با نام دیگر Personal Column) به کارگردانی داگلاس سرک و با نویسندگی مشترک لیو روستِن، ژاک کامپانیه، سیمون گانتیلون و ارنست نویباخ ساخته شده و بازیگرانی چون لوسیل بال، جورج سندرز، چارلز کوبرن، سِدریک هاردویک، جوزف کالیا و بوریس کارلوف در آن حضور دارند. موسیقی فیلم از میشل میشلِت و فیلم‌برداری از ویلیام اچ. دنیلز است. داستان دربارهٔ یک قاتل زنجیره‌ای در لندن است که...

«Lured» (با نام دیگر Personal Column) به کارگردانی داگلاس سرک و با نویسندگی مشترک لیو روستِن، ژاک کامپانیه، سیمون گانتیلون و ارنست نویباخ ساخته شده و بازیگرانی چون لوسیل بال، جورج سندرز، چارلز کوبرن، سِدریک هاردویک، جوزف کالیا و بوریس کارلوف در آن حضور دارند. موسیقی فیلم از میشل میشلِت و فیلم‌برداری از ویلیام اچ. دنیلز است. داستان دربارهٔ یک قاتل زنجیره‌ای در لندن است که زنانی جوان را از طریق بخش آگهی‌های روزنامه جذب می‌کند و با اشعاری مرموز به پلیس طعنه می‌زند. وقتی یکی از دوستان رقاصه‌—ساندرا کارپنتر (با بازی لوسیل بال)—ناپدید می‌شود، پلیس از او می‌خواهد به‌عنوان طعمه عمل کند تا شاید قاتل را به دام بیندازند. فیلم نقاط قوت و ضعف روشنی دارد و پذیرش آن بستگی به انتظارات تماشاگر از ژانر فیلم دارد. لحن اثر ناپایدار است؛ گاهی به طنز معمایی نزدیک می‌شود و گاهی حالتی تیره و روان‌کاوانه می‌یابد—احتمالاً تأثیر داشتن چهار فیلمنامه‌نویس در شکل‌گیری این ناسازگاری بی‌تأثیر نیست. این فیلم بازسازی Piègesِ روبر سِیودماک (۱۹۳۹) است که از پاریس به لندن منتقل شده و هرگز کاملاً مطمئن نیست می‌خواهد کمدی معمایی باشد یا تریلری جدی. هرچند فیلم در لوکیشن‌های صحنه‌سازی‌شده ساخته شده، سرک و دنیلز با طراحی بصری خود موفق شده‌اند اتمسفری شوم و دلخراش در فضاهای مصنوعی لندن ایجاد کنند. بازیگران بسیار دیدنی‌اند. لوسیل بال در صحنه‌های درام کمی در کنترل تمایلات ذاتی طنز خود مشکل دارد، اما در کل پیشتاز است و ظاهری جذاب و تابناک دارد. حضور بوریس کارلوف در یک نقش کوتاه اما به‌یادماندنی برای طرفدارانش لذت‌بخش است؛ کارلوف به‌خوبی از عهدهٔ بازی کاراکترهای آشفته برمی‌آید. جورج سندرز سرد و مرموز ظاهر می‌شود، چارلز کوبرن پر انرژی است و هاردویک و کالیا به جمع بازیگران امکاناتی از کلاس و وقار می‌افزایند. جورج زوکو نیز در نقش مأموری که مراقب ساندرا است، درخشان است. موسیقی میشلِت با نوسانِ لحن کلی فیلم هم‌خوانی دارد و گاهی صدایی شبیهِ فیلم‌های کمدی Screwball دهه‌های قبل به خود می‌گیرد. با این حال، حرفه‌ای‌گری سرک، دنیلز و بازیگران اصلی فیلم باعث شده تا تماشای آن لذت‌بخش باشد، هرچند گاهی جو فیلم بیش از حد شاد و سرسری می‌شود و این با موضوع تاریکِ داستان همخوانی ندارد. فیلم از حیث روایت داستان چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد، اما بازی جمعیِ خوب و ساختار دراماتیکِ معقول آن را تماشا‌پذیر می‌کند. پایان‌بندی هوشمندانه و حساب‌شده است و لوسیل بال در نقشی که بسیار متفاوت از شخصیت‌های کمدیِ مشهورش است، خوب ظاهر می‌شود. در مجموع لایق تماشاست. (امتیاز: 6.5/10)