فیلم Never Talk to Strangers 1995

یک تریلر جنسی که حواس را کند می‌کند... برای سال‌ها برایان دی پالما مورد انتقاد قرار گرفته؛ گرایش او به پایبندی سخت‌گیرانه به فرمول هیجان‌انگیزِ آلفرد هیچکاک در برخی محافل باعث ناراحتی شده است. با این حال وقتی فیلمی مثل «هرگز با غریبه‌ها حرف نزن» (Never Talk to Strangers) ساخته پیتر هال را ببینید، بهتر درک می‌کنید چقدر خوشایند است که دست‌کم فیلم‌هایی به سبک هیچکاک،...

یک تریلر جنسی که حواس را کند می‌کند... برای سال‌ها برایان دی پالما مورد انتقاد قرار گرفته؛ گرایش او به پایبندی سخت‌گیرانه به فرمول هیجان‌انگیزِ آلفرد هیچکاک در برخی محافل باعث ناراحتی شده است. با این حال وقتی فیلمی مثل «هرگز با غریبه‌ها حرف نزن» (Never Talk to Strangers) ساخته پیتر هال را ببینید، بهتر درک می‌کنید چقدر خوشایند است که دست‌کم فیلم‌هایی به سبک هیچکاک، وقتی درست ساخته می‌شوند، دیده شوند. ربکا دو مورنی روان‌درمانی مشکل‌دار را بازی می‌کند که در حالی که با بازی‌های ذهنی یک قاتل زنجیره‌ای دیوانه (هری دین استنتون) دست‌وپنجه نرم می‌کند، با مردی لاتین‌تبار و پرشور (آنتونیو باندراس) آشنا می‌شود و در کام شهوت‌ها غرق می‌گردد. سپس شروع می‌کند به دریافت هدایای ناخوشایندی از پست... ژانر تریلر اروتیک بارها و بارها تجربه شده و همچنان ادامه خواهد داشت، بنابراین شاید بی‌انصافی باشد که فیلم هال را متهم کنیم به یک تقلید بی‌اراده از پیشینیان همین زیرژانر؛ اما این ترکیبِ تقلیدی از «سکوت بره‌ها» و «دریای عشق» و «لباس برای قتل» و «وسوسه مرگبار» بیش از آنکه احساس تازگی بدهد، نوعی تقلب به نظر می‌رسد. و دقیقاً به همین دلیل است که ناکارآمد جلوه می‌کند. سازندگان هم از این ضعف آگاه‌اند و تلاش می‌کنند خطای مضحک خود را پشت پرده‌ای از اروتیسم پنهان کنند، جایی که دو ستاره جذاب فیلم عرق می‌ریزند و در بازی‌های جنسی‌ای غرق می‌شوند که به اندازه محیط پیرامون‌شان اغواکننده‌اند (آپارتمان باندراس با قفس فلزی و درهای آهنی به نمایش گذاشته شده است). اما مشکل این است که عنصر معمایی ضعیف است، میزان تعلیق نیز کم است و داستان پس‌زمینه پدرِ شخصیتِ دو مورنی (که نقش کلیدی دارد) به‌طور تأسف‌آوری پرداخت نشده است. هری دین استنتون هر صحنه‌ای را که در آن حضور دارد می‌دزدد و نقش آگاهانه و ناپاکی را به‌خوبی ایفا می‌کند، ولی حضور او در فیلم بسیار اندک است و این در نهایت تبدیل به تراژدی می‌شود، چون داستان به سمت افشای‌های نامحتمل و مضحک شتاب می‌گیرد. خطاهای فریب‌دهنده (red herrings) به اندازه لباس زیر بکا و تونی زود می‌آیند و می‌روند (به‌راستی باید تدوینگر پیوستگی هم مانند نویسندگان اخراج می‌شد)، و هرچند پینو دوناژیو موسیقی را با همان موج‌گونهٔ همیشگی می‌سازد، اما این هم بیشتر شبیه ترفندی به نظر می‌رسد تا کمک واقعی به اثر. با وجود دو بازی متعهدانه و از لحاظ بصری جذاب از بازیگران اصلی و البته اجرای دانا و کثیفِ استنتون، این یک تریلر ضعیف است. تنها در صورتی دنبال‌اش کنید که فکر می‌کنید «بدن به‌عنوان مدرک» (Body of Evidence) جزو آثار برجسته ژانر اروتیک تریلر است. امتیاز: 5/10