فیلم The Postman Always Rings Twice 1946

فیلم پُستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند یک نوآر خوب است؛ تماشای آن به علاقه‌مندان دوران مزبور توصیه می‌شود و مستندهای پیوست درباره زندگی لانا ترنر و جان گارفیلد نیز ارزش توجه دارند. یکی از معروف‌ترین سکانس‌های معرفی شخصیت‌ها در تاریخ سینما در همین فیلم است. جان گارفیلد در نقش ولگردی به‌نام فرانک، در روز گرمی وارد یک دِینر کنار جاده می‌شود و یک همبرگر سفارش می‌دهد....

فیلم پُستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند یک نوآر خوب است؛ تماشای آن به علاقه‌مندان دوران مزبور توصیه می‌شود و مستندهای پیوست درباره زندگی لانا ترنر و جان گارفیلد نیز ارزش توجه دارند. یکی از معروف‌ترین سکانس‌های معرفی شخصیت‌ها در تاریخ سینما در همین فیلم است. جان گارفیلد در نقش ولگردی به‌نام فرانک، در روز گرمی وارد یک دِینر کنار جاده می‌شود و یک همبرگر سفارش می‌دهد. صاحب داینر، نیک، می‌رود تا بنزین بزند و فرانک تنها می‌ماند. ناگهان یک رژ لب روی زمین به سمت او می‌لغزد. فرانک (و دوربین) برمی‌گردند تا ببینند از کجا آمده؛ تنها پاهای برهنهٔ زنی دیده می‌شود. دوربین برمی‌گردد و چهرهٔ فرانک که گویی نفسش بند آمده، نشان داده می‌شود. سپس صاحبِ آن پاها—لانا ترنر—را می‌بینیم: سفیدپوش و درخشنده، با ادا و ناز او را از خود می‌راند اما در عین حال بازیگوش هم هست. دقایقی بعد فرانک بیرون مشغول انداختن تابلوی «مرد نیازمند» در آتش می‌شود؛ در آن لحظه تابلو دو معنا دارد: هم آگهی نیاز به کار و هم «به دنبال مرد». وقتی می‌فهمد آن زن همسر نیک است تابلو را برمی‌دارد، اما باز یک نگاه دیگر به کورا (لانا ترنر) در داینر او را منصرف می‌کند و تابلو را دوباره در آتش می‌اندازد. همین چند لحظه‌ی ابتدایی، سرآغاز داستان پیچیدهٔ خیانت و قتل در فیلم است. آن صحنه‌های اولیه به‌شدت تأثیرگذار و فراموش‌نشدنی‌اند، اما بخش‌های بعدی فیلم به‌راحتی نمی‌توانند با آن افتتاحیه رقابت کنند. اگر داستان را نمی‌دانید، همین‌الان تماشایش کنید و بقیهٔ نقد را بعد بخوانید. شیمی جنسی و قدرت ستاره‌ای دو بازیگر قابل انکار نیست و دقایق نخست واقعاً خاطره‌انگیزند. لانا ترنر از سال ۱۹۳۷ وارد سینما شده بود، اما آن صحنه تقریباً ده سال بعد او را به ستاره‌ای بزرگ بدل کرد. استودیو MGM که فیلم را ساخت—که برخلاف انتظار من، ظاهراً تولیدی از برادران وارنر نیست—معمولاً فیلم‌های جنایی یا مهیج نمی‌ساخت، اما سازندهٔ ستاره‌ها بود و هدفش ساختن تصویر ترنر در جهت ستاره‌سازی بود. به‌دلیل سانسور آن زمان، ناچار بودند به جای نمایش یا گفتگو دربارهٔ صحنه‌های جنسی، به اشاره و القا بسنده کنند. لانا با موهای بلوند روشن و اندام بی‌نقصش برای چنین نقشی واجد شرایط بود، اما شاید بیش از حد «بی‌نقص» به نظر می‌رسید و در اغلب فیلم بیش از اندازه مجلل جلوه می‌کرد. در نسخهٔ بازسازی دههٔ ۱۹۸۰ که جسیکا لنگ نقش را بازی کرد، بازیِ جسیکا در نشان دادن جنسیّتِ «مستهجن‌تر و پَست‌تر» مناسب‌تر به‌نظر می‌رسد. گارفیلد که از وارنر قرض گرفته شده بود، در این ژانر تجربه داشت و انتخابش منطقی بود؛ چه کسی بهتر از او می‌توانست فرانکِ سرکش را بازی کند؟ با این حال مثل ترنر، او نیز برای این نقش کمی بیش از اندازه مرتب و آراسته به‌نظر می‌رسد. در نسخهٔ ایتالیاییِ غیررسمیِ داستان (مبنای رمان جیمز ام. کِین) یعنی Ossessione، ماسیمو جیروتی در نقش مرد ظاهر می‌شود اما با کت و شلوار کهنه و کفش‌های پاره—ظاهری که ملموس‌تر از تصویر مرتبِ گارفیلد به‌عنوان ولگرد است. وقتی گارفیلد به داینر می‌آید، تراشیده و لباسی مرتب دارد؛ شبیه کسی است که از زندان بیرون می‌آید، نه کسی که از پشت کامیون پریده باشد. در بازبینیِ دوباره متوجه اشکالات قابل‌توجهی در فیلمنامه شدم. برخی نواقص داستانی احتمالاً در تلاش برای خشنود نگه داشتن سانسورها ایجاد شده، اما همچنان آزاردهنده‌اند. هشدار: در ادامه اسپویلر وجود دارد. - دادستان ناحیه (لیون ایمز) همیشه حضور دارد—از رساندن فرانک به داینر تا دو مرگی که در پایان رخ می‌دهد. این دخالت شخصی تا حدی غیرمنطقی است: چرا او از همان ابتدا تا این اندازه نسبت به فرانک مظنون بود؟ چرا اصلاً به بیمارستان احضار شد؟ وقتی فرانک و دادستان در بیمارستان به یکدیگر نگاه‌های کنایی می‌اندازند، خنده‌دار است. - کورا به اتهام قتل غیرعمد اعتراف می‌کند و فقط محکومیت تعلیقی (پروبیشن) می‌گیرد؟ من وکیل نیستم، اما تصور می‌کنم او باید مجازات حبس قابل‌توجهی می‌دید. - حتی اگر فرانک در مرگ نیک مظنون باشد، مرگ کورا به‌وضوح تصادفی به‌نظر می‌رسد و در آن صورت علیه او پرونده‌ای وجود نداشت. پایان اسپویلر با این حال بازبینی چیزهایی را یادآورم کرد که از یاد رفته بودند و از آن‌ها لذت بردم. دو وکیل—ایمز و هیوم کرانین—که تا حدی فیلم را از آنِ خود می‌کنند و در نبردی چنان درگیر می‌شوند که درست و غلط را از یاد می‌برند، حتی با آن‌همه حرف‌های قانونیِ سؤال‌برانگیز، هوشمندانه و خوب نوشته شده‌اند. همچنین گارفیلد جملهٔ «با مغزهای من و قیافهٔ تو می‌توانیم به جایی برسیم» را می‌گوید؛ این جمله وقتی در می‌یابید فرانک ساده‌دل و کورا او را به‌طرز ماهرانه‌ای فریب داده، هوشمندانه‌تر به‌نظر می‌رسد. در پایان او آن‌قدر مطیعِ کورا می‌شود که با یک کشیش حرف می‌زند و می‌پرسد آیا کورا هنوز دوستش دارد یا نه! صحنهٔ قتل کنار جاده که نیک را نشان می‌دهد هم فوق‌العاده است؛ دیدن نیک که در حالی‌که فرانک بطری را برای کشتن بالا می‌آورد با صدای دل‌انگیز می‌خواند، بسیار تأثیرگذار است. (نسخهٔ ایتالیایی Ossessione حتی خودِ قتل را نشان نمی‌دهد—قانون قدیمی سینما؟ «نشان بده، نگو.») نیمهٔ میانیِ پستچی پس از آن قتل پرتنش کمی افت می‌کند؛ حتی حضور آدری توتر هم چندان حال و هوایی به فیلم نمی‌بخشد. از نظر من Ossessione نیمه‌ها و پایان را بهتر اداره می‌کند. با همهٔ این ایرادگیری‌ها، باید گفت پستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند هنوز یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است، عمدتاً به‌خاطر آن دقایق اولیهٔ مشهور که در ذهن من حک شده‌اند.