فیلم The Naked City 1948

فیلم جنایی-درام سرگرم‌کننده‌ای که از لوکیشن‌های جذاب نیویورک استفاده می‌کند و اجرای بری فیتزجرالد در آن لذتبخش است. شاید نتوان آن را یک فیلم نوآر کلاسیک خواند، اما به‌عنوان یک اثر دهه ۱۹۴۰ کارگردانی شده، خوب از آب درآمده است. امتیاز: ۳.۷۵/۵ نِیکد سیتی با فیلمبرداری در خیابان‌های نیویورک تلاش صادقانه‌ای برای آوردن حس واقع‌گرایی به ژانر نوآر انجام می‌دهد، اما این تلاش به هدف کامل...

فیلم جنایی-درام سرگرم‌کننده‌ای که از لوکیشن‌های جذاب نیویورک استفاده می‌کند و اجرای بری فیتزجرالد در آن لذتبخش است. شاید نتوان آن را یک فیلم نوآر کلاسیک خواند، اما به‌عنوان یک اثر دهه ۱۹۴۰ کارگردانی شده، خوب از آب درآمده است. امتیاز: ۳.۷۵/۵ نِیکد سیتی با فیلمبرداری در خیابان‌های نیویورک تلاش صادقانه‌ای برای آوردن حس واقع‌گرایی به ژانر نوآر انجام می‌دهد، اما این تلاش به هدف کامل نمی‌رسد؛ فیلم از خِشونت و جذابیتی که نوآر واقعی را تعریف می‌کند فاصله دارد و گاهی بیش‌ازحد ملودراماتیک می‌شود. استفادهٔ افراطی از روایتِ روی تصویر (voiceover) هم که قرار است به اصالت کمک کند، بیشتر به‌عنوان یک میانبر تنبل به چشم می‌آید و در عوض از قدرت روایت تصویری می‌کاهد. فیلم در قالبی مستندگونه و مؤثر پیش می‌رود؛ «سروان مولدون» (بری فیتزجرالد) در پی غرق‌شدن مدل «ژان» در آپارتمانش در نیویورک، با جدیت و دقتی عملیاتی پرونده را پی می‌گیرد و شاگرد کم‌تجربه‌اش «جیمی» (دان تیلور) را برای کشف سرنخ‌ها همراه خود می‌کند. ابتدا شک به دوست نزدیک او «نایلز» (هاوارد داف) می‌افتد، اما پلیس‌ها حدس می‌زنند که خواهرخدمت یا دوست نزدیکش «روث» (دوروتی هارت) هم ممکن است چیزهایی می‌دانند که پنهان کرده‌اند. وقتی قرص‌های خواب‌آور، دزدی جواهرات و سپس جسدی که در رودخانهٔ شرق شناور پیدا می‌شود کشف می‌گردد، کارآگاهان باید از میان باتلاقی از دروغ‌ها، فریب و اطلاعات نادرستِ شاهدانی که ظاهراً می‌خواهند حقیقت پنهان بماند عبور کنند. بری فیتزجرالد در این درام کاملاً متقاعدکننده است؛ او با اراده‌ای خشن و چشمی عملیاتی نه‌تنها به جزئیات می‌پردازد بلکه راه‌های مؤثر رسیدن به نتایج را نیز می‌شناسد—گاهی با روش‌هایی غیرمرسوم—تا کم‌کم به جانی و الگوی جرم نزدیک شود. تیلور هم نقش پلیس تازه‌کار را با دیدگاهی تازه و قابل‌باور بازی می‌کند که در برابر رئیس کمی سخت‌تر، انعطاف‌پذیری بیشتری دارد. هارت هم نقش خود را خوب ایفا می‌کند، اما آنچه فیلم را از معماهای معمول متمایز می‌سازد، نگاه فرآیندی و پلیسیِ آن به جنایت است. فیلمنامه طوری نوشته شده که انگار از تجربیات واقعی الهام گرفته و به اهمیت استفاده از روش‌های علمی نوظهور و کار تیمی در پلیس واقف است تا محدودهٔ مظنونان را تنگ‌تر کند. فیلم با ریتمی مناسب پیش می‌رود و هرگز کسالت‌آور نمی‌شود؛ برای تماشاگر نیز سرنخ‌هایی گذاشته شده تا خودش کنار هم بچیند، در حالی که اکثر شخصیت‌ها بیشتر به حفظ جان خود علاقه‌مندند تا کشف حقیقت. موسیقی گاهی کمی مزاحم به‌نظر می‌رسد، اما در کل از تماشای فیلم لذت بردم.