فیلم The Big Clock 1948

چطور خودم را در این مسابقهٔ موش‌ومگس دیدم؟ ارل جناث، ناشر خودبزرگ‌بین (با بازی چارلز لاوتون)، در خشم عشق‌پریشی معشوقه‌اش را به قتل می‌رساند. سپس با تمام نفوذ و ارتباطاتش تلاش می‌کند جنایت را به گردن مرد دیگری بیندازد که نزدیک صحنه دیده شده است. جورج استرود (با بازی ری میلند)، سردبیر مجلهٔ Crimeways متعلق به جناث، مأمور یافتنِ مرد مرموز می‌شود — تا وقتی که...

چطور خودم را در این مسابقهٔ موش‌ومگس دیدم؟ ارل جناث، ناشر خودبزرگ‌بین (با بازی چارلز لاوتون)، در خشم عشق‌پریشی معشوقه‌اش را به قتل می‌رساند. سپس با تمام نفوذ و ارتباطاتش تلاش می‌کند جنایت را به گردن مرد دیگری بیندازد که نزدیک صحنه دیده شده است. جورج استرود (با بازی ری میلند)، سردبیر مجلهٔ Crimeways متعلق به جناث، مأمور یافتنِ مرد مرموز می‌شود — تا وقتی که هرچه بیشتر جست‌وجو می‌کند، همهٔ سرنخ‌ها او را به‌عنوان قربانیِ منصوبِ ماجرا نشان می‌دهند! گرچه در ظاهر فیلمی نوآر است، «ساعت بزرگ» حتی برای تماشاگران سطحی‌تر سینما هم چیزهایی برای عرضه دارد. این فیلم به‌کارگردانی جان فارو، که هنوز قدرش به‌درستی دانسته نشده، تا حدودی حال‌وهوای تمِ «مردِ گرفتارِ اشتباه»ِ آلفرد هیچکاک را به‌خود دارد. بر پایهٔ رمانی از کنت فیرینگ، فارو و فیلمنامه‌نویسش جوناتان لاتیمِر اثری پیچیده و در عین حال متفاوت پدید آورده‌اند؛ فیلمی پرپیچ‌وخم که به‌طرز هوشمندانه‌ای به پایانی پرتعلیق و حساب‌شده می‌رسد. همان‌طور که از بهترین نمونه‌های نوآر انتظار می‌رود، «ساعت بزرگ» طرحی درهم‌تنیده دارد که پر از شخصیت‌های مشکوک و ابهام‌های جنسی است. محوریت داستان را جناث فظ و زناکارِ لاوتون تشکیل می‌دهد (ظاهراً این شخصیت برگرفته از ناشر واقعی هنری لوس است)، و فیلم شخصیت‌هایی همچون دست‌راستِ زخم‌دار و احتمالاً همجنس‌گرا (جورج مکردی) و یک اوباشِ ماساژدهندهٔ مردانه را نیز دارد که هری مورگن خلاف نقش‌های معمولش آن را بازی می‌کند. تنها در دنیای جذاب نوآر است که چنین شخصیت‌هایی نه‌تنها وجود دارند، بلکه در ساختار فیلم این‌قدر گیرا ظاهر می‌شوند. فیلم همچنین بسیار بامزه است، به‌خصوص وقتی شخصیت دیوانه‌وار و هنرمندِ لوئیز پترسون با بازی السا لانچستر روی صحنه است — در یکی از سکانس‌ها تقریباً از خنده از صندلی‌ام افتادم وقتی او طرحی از مردِ تحت تعقیب تحویل می‌دهد؛ پیکاسو هم از دیدنش راضی می‌شد! اما در نهایت این داستان و بازیِ ری میلند است که برندهٔ میدان می‌شوند. با وجود چند ایراد جزئی، مثل به‌کار نگرفتنِ کافی مورین او سالیوان در نقش همسر استرود، ژرژت، که باعث می‌شود تنش‌های خانوادگی گاهی حکم پرکننده را داشته باشند، «ساعت بزرگ» همچنان فیلمی ساختارمند و عالی است که تم‌هایی جالب دربارهٔ زمان را در بستری از امپراتوری رسانه‌ای مطرح می‌کند (تفسیر این موضوع بسته به دیدگاه تماشاگر است). این فیلم که در ۱۹۸۷ با عنوان «No Way Out» بازساختِ نسبتاً موفقی به‌صورت تریلر سیاسی داشت، هنوز هم از آثار ضروری برای دیدن به‌شمار می‌آید. جنایت، معما، درام، کُمِدی و تریلر — برای هر سلیقه‌ای چیزی دارد، هرچند اساساً یک پذیرایی خوش‌طعم نوآر است. امتیاز: ۹/۱۰