فیلم Damsel 2024

امروز از دیدن Damsel لذت بردم. Damsel یک اثر اوریجینال نتفلیکس است که چند روز پیش منتشر شد. با بازی گروهی قوی از جمله میلی بابی براون، رابین رایت، آنجلا باسِت و صدای شُهره آغداشلو، داستان اودیسه‌ای الودی را دنبال می‌کند. قصه را لو نمی‌دهم، اما احتمالاً بسیاری از پیشرفت‌های داستان برایتان قابل پیش‌بینی است. در کل احساساتم مخلوط است. داستان چیز تازه‌ای نیست و اکثر عناصر...

امروز از دیدن Damsel لذت بردم. Damsel یک اثر اوریجینال نتفلیکس است که چند روز پیش منتشر شد. با بازی گروهی قوی از جمله میلی بابی براون، رابین رایت، آنجلا باسِت و صدای شُهره آغداشلو، داستان اودیسه‌ای الودی را دنبال می‌کند. قصه را لو نمی‌دهم، اما احتمالاً بسیاری از پیشرفت‌های داستان برایتان قابل پیش‌بینی است. در کل احساساتم مخلوط است. داستان چیز تازه‌ای نیست و اکثر عناصر برای این ژانر آشنا هستند. گاهی تصمیمات شخصیت‌ها (حتی اژدها) کمی احمقانه به نظر می‌رسد، و گاهی قهرمان ما خیلی خوش‌شانس جلو می‌رود تا بقیهٔ داستان رخ دهد. جلوه‌های بصری کامپیوتری از ضعیف تا خوب متغیر است؛ اوایل با مناظر و قلعه‌های عظیم ضعیف‌تر بود، اما وقتی اژدها ظاهر می‌شود، کیفیت به نسبت بهتر می‌شود. (من روی صفحهٔ نسبتاً کوچکی تماشا می‌کردم و در چند وقت اخیر کیفیت پخش نتفلیکس برایم متوسط بوده؛ پس دربارهٔ کیفیت تصویری با احتیاط قضاوت کنید.) دربارهٔ اژدها: ایدهٔ جالبی دارد. نیمی از زمان عملاً آن را نمی‌بینیم و فقط صدای عمیق و خشن شُهره آغداشلو را می‌شنویم که آن را جان می‌دهد. وقتی هم که اژدها دیده می‌شود حالتی هورور-مانند دارد؛ ترکیبی است از اژدهای باشکوه و محبوب با چیزی تاریک‌تر و لَزِج‌تر. من این جنبه را دوست داشتم (تا حدی). نکته‌ای دربارهٔ عنوان: واضح است که بازی با عبارت شناخته‌شدهٔ «دَمزِل این دیسترس» است و مشخصاً الودی مبارزه می‌کند به جای اینکه نجات پیدا کند، اما در نیمی از فیلم زیاد جیغ می‌زند و عملاً در حین فیلم در وضعیت بحران قرار دارد، تا اینکه ناگهان قهرمان می‌شود و تک‌تک اژدها را می‌زند. این تغییر ناگهانی کمی اغراق‌شده و باورپذیری‌اش سخت است. صادقانه بگویم این فیلم متوسط است؛ نه افتضاح و نه عالی. اگر به دیدن مناظری از طلا و جواهرات، اژدها، شاهزاده‌خانم‌ها و چند شمشیر علاقه دارید، ارزش دیدن دارد. حدود 109 دقیقه‌ است — راه‌های بدتری برای گذراندن این زمان وجود دارد، ولی راه‌های بهتری هم هست. --- Damsel از همان مشکلاتی رنج می‌برد که فیلم‌های این دست معمولا دارند — و منظورم «ادعای ووک» یا «تنوع‌گرایی» نیست؛ مشکل اصلی نگارش ضعیف است. «برعکسِ نمایش بده، نگو» بیش از حد است و صحنه‌ها و دیالوگ‌های ساختگی زیادی وجود دارد. جلوه‌های بصری خوب‌اند، طراحی لباس و صحنه خوب است، کلیت داستان خوب است، اما نگارش بارها می‌لنگد. می‌دانم فیلم ردهٔ سنی PG-13 دارد اما نوجوانان این‌قدر احمق نیستند. به آن‌ها فیلمنامهٔ بهتری بدهید؛ شاید اگر نسل جوان را هوشمند فرض کنیم، خودشان هم طوری رفتار کنند که نشان‌دهندهٔ هوش‌شان باشد. نتیجهٔ نهایی فیلمی است که از ستاره‌هایش و تلاش همهٔ عوامل تلف می‌کند. هشدار: شامل اسپویلرهای کلی 1. می‌دانم دنبال پیش‌نمایش بودند با صحنهٔ افتتاحیه، اما این کار «افشاء» را خراب کرد. صحنهٔ پرندگان هیجان‌انگیز بود اما با دیدن زودهنگام آنتاگونیست کم‌اثر شد. 2. توهم «V» خیلی احمقانه بود. الودی باید شواهد را پیدا می‌کرد و واکنش «دروغ است!» خودش را به‌طور ارگانیک نشان می‌داد. 3. خوب بود اگر الودی قبل از ترک قلمروشان حداقل یک بار با شمشیر نمایش داده می‌شد، حتی اگر فقط برای «گرگ‌ها» یا بهانه‌ای از آن استفاده می‌کرد. برای آینده از مریداِ Brave (2012) درس بگیرید. 4. واکنش خواهر نسبت به نگرانی نامادری مصنوعی به نظر می‌رسید. 5. بریدنِ نامادری باید فرو رفتنِ تیغی می‌بود و وقتی او الودی را پیدا می‌کند باید بدحال‌تر می‌بود. آن صحنه هم نیاز به بازنویسی داشت تا باورپذیرتر شود. مثلا ممکن بود الودی خودش را به کشتی برساند و نامادری را آسیب‌دیده بیابد؛ جهش زمانی چیز واقعی است. 6. دلایل پدر می‌توانست خوب‌تر نوشته شود. خوب بود اگر محافظان قصر او را تعقیب می‌کردند تا نشان دهد تهدید شده و سپس تلاشش برای نجات بازنویسی می‌شد. چرا؟ چون هرگز نشان داده نمی‌شود او نسبت به نیازها یا احساسات دخترانش بی‌تفاوت است. تهدید شدن خانواده‌شان منطقی‌تر از توضیحی مانند «فداکاری به‌خاطر مردمِ ما ارزش داشت» بود. معلوم نیست چرا او می‌گوید «من» به جای «ما». 7. تک‌جمله‌های مصمم و ژست‌های «نه! <*شمشیر را در زمین فرو می‌کند*>» کمتر شود. قبلاً بارها دیده‌ایم و در این مرحله کاملاً خسته‌کننده و ساختگی است. --- فیلم تلاش می‌کند حکایتی از توانمندسازی و ماجراجویی در درون ژانر فانتزی ارائه دهد، اما در تورهای قابل‌پیش‌بینی و فرصت‌های از دست‌رفته برای نوآوری روایی گیر می‌افتد. با وجود کم و کاستی‌ها، فیلم از نظر فنی می‌درخشد: از جلوه‌های بصری چشم‌نواز تا جهان‌سازی جذاب، و با بازی قوی میلی بابی براون در نقش اصلی همراه است. شاید ژانر را بازتعریف نکند یا اثری ماندگار در تاریخ سینما نگذارد، اما دیدن آن در خانه خوشایند است و لحظاتی از جذابیت و پافشاری واقعی دارد. نمره: B- --- من کاملاً مخالف نظر اول هستم. بله، داستان ساده است و شاید کلیشه‌ای، اما قصه‌ای که پیچیده و سخت‌فهم باشد نیست. داستان درهم و گِره‌خورده نیست که مجبور باشید از گذشته و آینده و حال، قطعات را کنار هم بگذارید. ساده اما عالی است. جلوه‌های بصری مخصوصاً اژدها فوق‌العاده‌اند. این بهترین فیلمی است که در ماه مارس دیدم. --- نقد فیلم: Damsel (2024) خلاصهٔ داستان: Damsel یک فیلم فانتزی است که کلیشهٔ «دختر در خطر» را وارونه می‌کند. در دنیایی قرون‌وسطایی، الودی (با بازی میلی بابی براون) فریب خورده و به ازدواج با یک شاهزاده تن داده می‌شود، اما پس از آن متوجه می‌شود قرار است به‌عنوان قربانی به اژدها تقدیم شود. فیلم از قصه‌ای افسانه‌ای به بقا تبدیل می‌شود، وقتی الودی با ذکاوت و منابعش برای فرار از سرنوشتش می‌جنگد. تم‌ها: فیلم به موضوعاتی مثل خوداتکایی، توانمندسازی و زیرپا گذاشتن نقش‌های جنسیتی سنتی می‌پردازد. روایت شخصیت زن منفعل را به چالش می‌کشد و قهرمانی را نشان می‌دهد که کاردان و توانمند است. توسعهٔ شخصیت: قوس شخصیتی الودی برای تأثیر فیلم مرکزی است. او از زنی که با سرنوشت کنار آمده به مبارزی تبدیل می‌شود که نه تنها برای خودش بلکه برای آیندهٔ مردمش می‌جنگد. شخصیت‌های فرعی مانند شاهزاده و ملکه عمق بیشتری به داستان می‌دهند و انگیزه‌ها و پیچیدگی‌های خود را آشکار می‌کنند. سبک کارگردان: خوان کارلوس فرسنادیلو با دیدی مشخص کارگردانی کرده و اکشن را با عناصر فانتزی می‌آمیزد. استفاده از فضاهای متضاد — از دهکدهٔ برفی تا دربار باشکوه — به جذابیت بصری فیلم می‌افزاید. بازی‌ها: میلی بابی براون اجرا و گذار الودی را خوب بازی می‌کند. بازیگران جانبی از جمله ری وینستون و رابین رایت نمایش‌های محکمی ارائه می‌دهند، اگرچه استعداد آنجلا باسِت کمتر مورد استفاده قرار گرفته است. جنبه‌های فنی: طراحی تولید و لباس‌ها چشم‌نوازند و دنیای قرون‌وسطایی را به‌خوبی می‌سازند. با این حال، بعضی نقدها جلوه‌های بصری را ارزان‌نمایانه و سکانس‌های اکشن را تکراری می‌دانند. نقاط قوت و ضعف: نقاط قوت شامل بازی قوی نقش اصلی، طرح نوآورانه و صحنه‌های زیباست. ضعف‌ها در فیلمنامه، برخی اجراها که نتوانسته‌اند جذب کنند، و جنبه‌های فنی که می‌توانست بهتر باشد نهفته است. توصیه: Damsel نمایی تازه از ژانر فانتزی ارائه می‌دهد. با وجود نقص‌ها، برای کسانی که به پیچش مدرن در داستان‌های کلاسیک علاقه‌مندند، ارزش تماشا دارد. در خاتمه، Damsel تلاش جسورانه‌ای برای بازتعریف ژانری با سنت طولانی است. فیلم برای مخاطبانی که دنبال نقش‌های زن قوی و قصه‌ای که بر ارادهٔ فردی تأکید دارد هستند، جذاب خواهد بود. علی‌رغم کاستی‌ها، افزودنی قابل‌توجهی به ژانر فانتزی است و به‌دلیل دیدگاه منحصربه‌فرد و قصهٔ درگیرکننده‌اش پیشنهاد می‌شود. --- ناکامی. Damsel مواد لازم را دارد اما متأسفانه از عهدهٔ تحویل برنمی‌آید. میلی بابی براون نقش را به‌خوبی هدایت می‌کند و اجرای او تنها نکتهٔ مثبت این فیلم 2024 است. نقطهٔ منفی اصلی جلوه‌های ویژه است که در سراسر فیلم حواس را پرت می‌کند — اکثرشان قانع‌کننده نیستند. اژدها گاهی خوب به‌نظر می‌آید اما حرکتش گاهی درست به نظر نمی‌رسید. در مورد آن موجود، شُهره آغداشلو انتخاب جالبی به نظر می‌رسد اما صدایش چندان مناسب نبود. همچنین نورپردازی هم گاهی عجیب بود. در بین بازیگران غیر از براون، رابین رایت نقش نسبتاً متوسطی دارد و آنجلا باسِت احساس می‌شود که بسیار هدر رفته است. در عوض، یک آهنگ خوب در تیتراژ پایانی هست که جالب است. --- در کل این فیلم برایم چندان خوب نبود. جلوه‌های بصری خوب بودند، اما فیلمنامه عملاً این فیلم را برایم خراب کرد؛ خیلی کسل‌کننده و پیش‌بینی‌پذیر بود. دیالوگ‌ها مصنوعی و قانع‌کننده نبودند. همان‌طور که دیگران هم اشاره کرده‌اند، ابتدا «دَمزل» جیغ می‌زند و مدتی بعد ناگهان تبدیل به جنگجویی می‌شود. اگر دیالوگ و داستان برایتان مهم نیست و فقط اژدها، جلوه‌های خوب و مناظر زیبا می‌خواهید، ممکن است ببینید. --- احمقانه، ضدمردانه، و کر‌کنندهٔ ذهن. سه «مِ» بدی که Damsel را توصیف می‌کنند. هیچ میزان بازی خوب هم نمی‌تواند این «دَمزل در خطر» را نجات دهد. --- هرچند فیلمی دور از شاهکار است، اما ساده، سرراست و سرگرم‌کننده است. داستان تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است اما برای من اشکالی ندارد — ترجیح می‌دهم داستانی خوب و محکم ولی قابل‌پیش‌بینی تا داستانی پر از پیچش‌های غیرمنطقی که اغلب ساختهٔ هالیوود است. فانتزی دربارهٔ جادو و موجودات شگفت‌انگیز و در نتیجه جلوه‌های ویژه است؛ این فیلم در این زمینه نسبتا خوب عمل می‌کند. گاهی آتش اژدها کمی غیرطبیعی به نظر می‌رسد اما در کل قابل قبول است. فیلم با سرعت مناسبی پیش می‌رود؛ نه خیلی سریع و نه کند. گذشته و داستان به شیوه‌ای بازگو می‌شود که قطعات به‌خوبی کنار هم قرار می‌گیرند. قهرمان اصلی هم به‌درستی پرداخت شده: مقدار مناسبی از وحشت و سردرگمی در ابتدا که به‌تدریج به قهرمانی توانمند و بی‌باک تبدیل می‌شود که دنبال انتقام است. این هم داستانی با پایان خوش است که من از آن خوشم آمد (البته نه برای ملکهٔ شرور). فیلم خوشایندی از نتفلیکس بود؛ تولیدات‌شان گاهی نوسان دارند اما به نظر می‌رسد این یکی تحت تأثیر چیزهای دیگر قرار نگرفته است.