فیلم Blue Velvet 1986

نقد اول: «نه. بهت گفتم. نمی‌خواهم بهت آسیب بزنم. می‌خواهم کمکت کنم. فکر می‌کنم تا حدودی می‌دانم چه بر سرت آمده.» فیلم «بلو ولوت» را دیوید لینچ نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم دنیس هاپر، ایزابلا روسلینی، کیل مک‌لاکلن، لورا درن، هوپ لِنج، جورج دیکرسون و دین استاکول بازی می‌کنند. موسیقی اثر را آنجلو بادالامنتی ساخته و فیلم‌برداری آن بر عهده فردریک المُز بوده است. کشف...

نقد اول: «نه. بهت گفتم. نمی‌خواهم بهت آسیب بزنم. می‌خواهم کمکت کنم. فکر می‌کنم تا حدودی می‌دانم چه بر سرت آمده.» فیلم «بلو ولوت» را دیوید لینچ نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم دنیس هاپر، ایزابلا روسلینی، کیل مک‌لاکلن، لورا درن، هوپ لِنج، جورج دیکرسون و دین استاکول بازی می‌کنند. موسیقی اثر را آنجلو بادالامنتی ساخته و فیلم‌برداری آن بر عهده فردریک المُز بوده است. کشف یک گوش بریده‌شده در میان مزرعه، جفری بومونت (مک‌لاکلن) را به گرداب اسراری می‌کشاند که حول یک خواننده باشگاه شبانه و گروهی از جنایت‌کاران به رهبری روان‌پریش فرانک بوث (هاپر) می‌چرخد. طیف کاری دیوید لینچ چنان گسترده است که عده‌ای این فیلم را آخرین اثرِ آشکارِ نبوغ او می‌دانند و عده‌ای دیگر آن را مقدمه‌ای بر جهش او به سمت شکوهی عامه‌پسند می‌شمارند. از نظر من، «بلو ولوت» فیلمی خوب و نسبتاً در دسترس است؛ هرچند گهگاه کابوس‌وار و در مواردی به‌طرز درخشانی نامتعادل است. از ابتدا واضح است که لینچ می‌خواهد آنچه زیر ظاهر خوشِ شهرک‌های حومه‌ای آمریکا می‌خزد را نشان دهد. ما وارد یک داستان کارآگاهی متفاوت می‌شویم؛ داستانی که با معصومیت یک جوان و کمک‌های کناری دختری که به او دل‌بسته آغاز می‌شود. هر دوی آن‌ها وارد دنیایی از پیچیدگی‌های روانی-جنسی بزرگسالان می‌شوند که در کنار آن تهدید شوم و نامتعارف بوث و گروه عجیبش قرار دارد. یکی از لذت‌های فیلم رصد رفتارها و واکنش‌های پس‌زمینه گروه بوث است که فوق‌العاده عجیب و تأثیرگذار اجرا شده‌اند. بازی گروهی بازیگران، جسورانه و واقعی برای کارگردان‌شان است و همین باعث شد لینچ برای بهترین کارگردانی به نامزد اسکار برسد؛ که با توجه به سال ۱۹۸۶ و مضمون‌های بحث‌برانگیز فیلم، این نامزدی تا حدی شگفت‌آور است. فردریک المُز همان سال فیلم پرحاشیه «River’s Edge» را نیز فیلم‌برداری کرد و بار دیگر بافت‌های نئونوآری را در تصویر تقویت می‌کند. قطعات موسیقایی آنجلو بادالامنتی هم برای همراهی صحنه‌ها پُرُرَنگ و دقیق‌اند. آهنگ‌های اصلی فیلم، از جمله قطعه عنوانی بابى وینتن و «In Dreams» از روی اوربیسون، بعد از دیدن فیلم خاطرتان را رها نخواهند کرد. ساختار روایت در ظاهر سنتی است، اما ترکیب زیبایی و خشونت در سطح بصری و شنیداری—به‌علاوه طنز زیرکانه—حالت ناراحت‌کننده و در عین حال جالبی به فیلم می‌دهد. به نظر من این اثر آن شاهکارِ مطلقی نیست که برخی ادعا می‌کنند؛ بیشتر سبک بر محتوا غالب است، بیشتر تکان‌دهنده و متأثرکننده تا دارای عمق شخصیتی، اما همچنان فیلمی هوشمندانه، جذاب و فراموش‌نشدنی است. امتیاز: 8/10 نقد دوم: وقتی «جفری» (کیل مک‌لاکلن) در حال عبور از یک مزرعه گوش بریده‌ای پیدا می‌کند، آن را به پلیس می‌سپارد و پلیس به او توصیه می‌کند که سکوت کند. اگر او این کار را کرده بود، شاید درگیر فعالیت‌های شریر «فرانک» (دنیس هاپر) و دوست‌دخترش «دوروتی» (ایزابلا روسلینی) نمی‌شد—زنی که جفری به‌زودی شیفته‌اش می‌شود. همراه با «سندی» (لورا درن)، دختر پلیس، آن‌ها سعی می‌کنند راز ماجرا را کشف کنند، اما این ماجرا خطرناک است و آن‌ها را به زیرپوستی تاریک و مخاطره‌آمیز جامعه می‌کشاند؛ و برای جفری این تجربه تا حدی اعتیادآور هم می‌شود. هاپر با بازی فوق‌العاده‌اش توجه را به خود جلب می‌کند؛ ترکیبی سمی از عصبانیت، جنون و جنبه‌های جنسی را به‌طرزی جذاب به نمایش می‌گذارد، اما متأسفانه بقایای فیلم برای من کمی کم‌رمق بود: داستان در ادامه انرژی‌اش را از دست می‌دهد، تنش‌های جنسی به تکرار می‌افتند و بازی اغراق‌شده روسلینی قانع‌کننده نیست. فیلم در ابتدا به شکل سرگرم‌کننده‌ای به تم‌های سادومازوخیستی می‌پردازد، اما خیلی زود حتی کنجکاوی سینمایی تماشاگر هم از دیدن مکرر صحنه‌های پشت در کمد خسته می‌شود. درن برای من هرگز بازیگر مورد علاقه‌ای نبوده و در اینجا هم تا پایان‌بندی چیزی چندان به ما اضافه نمی‌کند، مگر شاید در لحظات پایانی که گره‌گشایی رخ می‌دهد. مانند بسیاری از آثار لینچ، احساس تماشاگر کنار ایستاده را داشتم—من طرفدار سوررئالیسم یا زیاده‌روی صرف برای خودش نیستم، و این چیزی بود که در این فیلم حس کردم. حتی با وجود موسیقی متن خوب، برای من این فیلم کارساز نبود.