فیلم Buffalo Bill and the Indians, or Sitting Bull’s History Lesson 1976

فیلم «بوفالو بیل و سرخپوستان، یا درس تاریخ نشسته‌بول» که در سال ۱۹۷۶ به کارگردانی رابرت آلتمن ساخته شده، با بازی پل نیومن در نقش بوفالو بیل کودی، ستاره نمایش مشهور «غرب وحشی» در سال ۱۸۸۵، روایت می‌شود. پس از ورود رئیس نشسته‌بول (فرانک کواکیتس) از نبرد لیل بیگ هورن همراه با همراهش (ویل سمپسون)، بیل از اینکه این رئیس یک وحشی خون‌ریز نیست و...

فیلم «بوفالو بیل و سرخپوستان، یا درس تاریخ نشسته‌بول» که در سال ۱۹۷۶ به کارگردانی رابرت آلتمن ساخته شده، با بازی پل نیومن در نقش بوفالو بیل کودی، ستاره نمایش مشهور «غرب وحشی» در سال ۱۸۸۵، روایت می‌شود. پس از ورود رئیس نشسته‌بول (فرانک کواکیتس) از نبرد لیل بیگ هورن همراه با همراهش (ویل سمپسون)، بیل از اینکه این رئیس یک وحشی خون‌ریز نیست و به‌طور خاموشی قهرمان و محترم است، ناراحت می‌شود. او رئیس را اخراج می‌کند، اما وقتی آنی اوکلی (جرالدین چاپلین)، ستاره نمایش، با نشسته‌بول همدردی می‌کند، بیل کوتاه می‌آید. سپس رئیس‌جمهور گراور کلیولند (پت مک‌کومیک) به همراه همراهانش ملاقات می‌کند. این فیلم یک وسترن بازنگری‌شده است که آلتمن برای انتقاد از ایده‌ها یا افسانه‌های محبوب درباره غرب قدیم از آن استفاده می‌کند. قهرمان عنوان تنها یک ساخته شو biz است که دیگر نمی‌تواند حقیقت را از تصویر خیالی‌اش تشخیص دهد. او یک احمق پر سر و صدا است که ادعا می‌کند با غرب وحشی یکپارچه است، اما در تجمل زندگی می‌کند و در سیرک غربی خود نمایشی بازی می‌کند. موهایش مصنوعی است و دیگر نمی‌تواند به درستی شلیک کند یا یک سرخپوست را دنبال کند؛ و تمام دوئل‌های نمایشی‌اش با اوالوها و سرخپوستان به نفع او تدارک دیده شده است. موضوع فیلم جالب است و بازیگران گروهی آن نیز فوق‌العاده‌اند (که شامل برت لنکستر، کوین مک‌کارتی، هاروی کیتل، جان کانسیداین، نویل راجرز، شللی دووال و دنور پایل و دیگر چهره‌های مشهور می‌شود). این فیلم باید موفق می‌شد، اما نشد. به نوعی شبیه «مرد کوچک» (۱۹۷۰) است اما کمتر کمدی و به هیچ وجه به اندازه آن فیلم سرگرم‌کننده نیست (نه اینکه من طرفدار بزرگ آن فیلم باشم، اما حداقل لحظات سرگرم‌کننده‌ای دارد). در حالی که سیرک غرب وحشی برخی لحظات سرگرم‌کننده (مانند حرکات رودیویو) را به ارمغان می‌آورد، نمی‌تواند فیلم را از تبدیل شدن به یک بمب هنری، پرادعایی و خسته‌کننده نجات دهد. علاوه بر این، شخصیت‌های اصلی سرخپوست به طرز عجیبی یک‌بعدی و چوبین به نظر می‌رسند و فکر کردم شاید آلتمن به طعنه‌ای درباره «سرخپوست‌های چوبی» اشاره دارد. در نهایت، ایدئولوژی فیلم به وضوح یک‌سویه و علیه آمریکایی‌های جدید است و آمریکایی‌های نه‌چندان جدید را به‌عنوان افرادی بسیار نجیب به تصویر می‌کشد و به‌طورConveniently جنبه‌های تاریک آن‌ها را نادیده می‌گیرد، مانند شیوه‌های شنیع شکنجه‌ای که اکثر قبایل بر دشمنان اسیر خود اعمال می‌کردند، از جمله افراد دیگر قبایل، تا وضعیت آن‌ها را در زندگی پس از مرگ (زمین شکار خوشحال یا هر چیز دیگر) مختل کنند. به عنوان مثال، آن‌ها چشم‌های دشمنان را در می‌آوردند یا اندام‌های تناسلی‌شان را قطع می‌کردند تا (به زعم خود) نتوانند در جهان دیگر ببینند یا هم‌خوابگی کنند. بله، این واقعاً خیلی بافضیلت است (کنایه). در واقع، من می‌توانستم این دیدگاه یک‌سویه را تحمل کنم اگر خود فیلم سرگرم‌کننده بود، اما این به هیچ وجه درست نیست. مدت زمان فیلم ۱۲۳ دقیقه است و در آلبرتا، کانادا، عمدتاً در ذخیره‌گاه سرخپوست استونی فیلم‌برداری شده است. نمره: D