فیلم Avengers: Infinity War 2018

«پیش‌گرفتن چنین رویکردی جسورانه است: بازتنظیم انتظارات از فرمول MCU/اونجرز و گاهی وسعت و شتاب اثر با بلندپروازی روایی‌اش همخوانی دارد.» شگفت‌انگیز. از لحاظ بصری خیره‌کننده. اتفاقات زیادی در جریان است اما به‌نوعی واضح و قابل‌فهم باقی می‌ماند. در یک‌سوم میانی کمی افت وجود دارد، اما با توجه به جمع بازیگران و حجم داستان، قابل‌درک است. نقطهٔ قوت، زوج‌سازی شخصیت‌ها از داستان‌های مختلف و تعاملاتشان بود....

«پیش‌گرفتن چنین رویکردی جسورانه است: بازتنظیم انتظارات از فرمول MCU/اونجرز و گاهی وسعت و شتاب اثر با بلندپروازی روایی‌اش همخوانی دارد.» شگفت‌انگیز. از لحاظ بصری خیره‌کننده. اتفاقات زیادی در جریان است اما به‌نوعی واضح و قابل‌فهم باقی می‌ماند. در یک‌سوم میانی کمی افت وجود دارد، اما با توجه به جمع بازیگران و حجم داستان، قابل‌درک است. نقطهٔ قوت، زوج‌سازی شخصیت‌ها از داستان‌های مختلف و تعاملاتشان بود. اگر طرفدار مارول نیستید احتمالاً تغییر عقیده نمی‌دهید، اما اگر فیلم‌های قبلی را دوست داشته‌اید، این را هم خواهید پسندید. امتیاز: 10/10 یک نقد خیلی کوتاه و بدون اسپویل که خواستم وقتی موضوع تازه است بنویسم: برای فیلمی که این‌قدر روی آن حساب باز شده، اینکه پس از تماشا احساس ناامیدی نکنید، دستاوردی عظیم است. هرچند من واقعاً آن را دوست داشتم و اشکالاتی هم دیدم، نگرانی بزرگم این بود که برای کسی که 18 فیلم قبلی را ندیده باشد بی‌معنی باشد؛ اما می‌توان این نگرانی را کم‌رنگ کرد چون من با دو نفری رفتم که تا آن زمان فقط «پلنگ سیاه» را دیده بودند و هر دو خیلی دوستش داشتند و فقط کمی سردرگمی داشتند. شخصاً بی‌صبرانه منتظر دیدن دوباره‌اش هستم — احتمالاً از زمان اولین «اونجرز» این‌قدر برای تماشای دومین‌بار یک فیلم MCU هیجان‌زده نبوده‌ام. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار قوی؛ از علاقه‌های شخصی من. پردهٔ سوم بر پایهٔ اشتباه احمقانهٔ یک شخصیت شکل می‌گیرد. این گرهٔ داستانی عملاً هر آنچه قهرمانان قبل و بعد انجام می‌دهند را بی‌اهمیت می‌کند. آن لحظه آن‌قدر ذهنم را مشغول کرد که نتوانستم از بقیهٔ داستان لذت ببرم و دیگر نتوانستم عیوب بارز فیلم را نادیده بگیرم: انگیزهٔ ضدقهرمان بی‌معنی است، دستکش تنها برای ایجاد پیچ‌و‌تاب‌های داستانی وجود دارد، موسیقی متن آن‌قدر تصنعی است که انگار کارت‌های راهنما روی صفحه نوشته‌اند («حالا ناراحت باش»)... نیمهٔ اول شامل برخی از بهترین صحنه‌های اکشن آثار دیزنی-مارول است، و نیمهٔ دوم آن‌چنان بی‌خردانه است که کل تجربهٔ MCU را تلخ می‌کند. بهترین فیلم MCU و فراتر از آن... بهترین فیلم ابرقهرمانی تا به امروز. بدون شک. فیلم خوب. فیلمی عظیم و حماسی. خوشحالم که مارول در شخصیت‌پردازی شرورها بالیده است؛ مدت‌ها شرورهای MCU سطحی و کلیشه‌ای بودند، اما اخیراً با ولچرِ مایکل کیتون، کیل‌مونگرِ مایکل بی. جوردن و اکنون تانوسِ جاش برولین وضعیت بهتر شده است. تانوس در چند فیلم قبلی حضور داشت اما یک‌بعدی به‌نظر می‌رسید؛ حالا اجازه یافته به‌عنوان یک شخصیت کامل نمایش داده شود. رابطه‌اش با دخترخوانده‌اش گامورا به‌طرز مؤثری بُغضا‌انگیز و تأثیرگذار است. تانوس محور اصلی فیلم است و اگر در نقش‌پردازی شکست می‌خورد کل فیلم کار نمی‌کرد. آفرین به مارول! بهترین فیلم تا به حال... پایان احساسی، اما از نظر من ضعیف‌ترین فیلم مجموعهٔ اونجرز. این فیلمِ 2018 به کارگردانی آنتونی و جو روسو، داستان اتحاد اونجرز و متحدان برای مقابله با خودکامگی کیهانی تانوس را روایت می‌کند؛ کسی که می‌خواهد شش سنگ بی‌نهایت را جمع کند تا به قدرتی عظیم دست یابد و یکی از بزرگ‌ترین مشکلات جهان را به‌طور رادیکال «حل» کند. تمرکز داستان روی تانوس، ثور و نگهبانان کهکشان—به‌ویژه گامورا—و نیز مرد آهنی، دکتر استرنج و مرد عنکبوتی است. دیگران مانند بیوهٔ سیاه، کاپیتان آمریکا، پلنگ سیاه، ویژن و اسکارلت ویچ نقش‌های حاشیه‌ای‌تری دارند. این به‌راحتی ضعیف‌ترینِ سه‌گانهٔ اونجرز است؛ همچنین «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی» و «ثور: راگناروک» به‌مراتب جذاب‌تر و سرگرم‌کننده‌ترند. اگر قبلاً ندیده‌اید، توصیه می‌کنم پیش از این فیلم آن‌ها را ببینید چون این فیلم حاصل جمع‌بندی آن‌هاست و در غیر این‌صورت احتمالاً گمراه می‌شوید. فیلم از نظر جاه‌طلبی قابل‌تقدیر است چون تعداد زیادی ابرقهرمان را هم‌زمان وارد می‌کند، اما همین پراکندگی به تعلیق یا درام قوی کمک نمی‌کند. فیلم در مجموع متوسط است و CGI بیش از حد دارد. نبرد بزرگ پایانی با موجودات چهار دست‌وپا به‌طرز عجیبی کسل‌کننده است؛ تلاش‌های طنز گاهی اجباری و بی‌اثرند، اما چند شوخی واقعاً خنده‌دار هم دارد (مثلاً «خرگوش»). خوشبختانه درام احساسی و پایان جسورانه‌ای هم دارد که امتیاز مثبت می‌گیرد و فضای دنبالهٔ 2019 یعنی «Endgame» را آماده می‌کند. مدت: 2 ساعت و 29 دقیقه. نویسندگان: کریستوفر مارکوس و استیون مک‌فیلی. نمره: B- من این فیلم را دوست دارم. نمونهٔ بارز «زبالهٔ ابرقهرمانی» و فرنچایزی مملو از مردان بچه‌سالار. مثل این است که اسباب‌بازی‌هایتان را به‌هم بکوبید تا با هم مبارزه کنند؛ این‌بار اما همه شاهدند. در 2012، مارول استودیوز چشم‌انداز سینما را با پایانی که نتیجهٔ پنج فیلم قبلی بود تغییر داد و ثابت کرد یک دنیای سینمایی پیوسته می‌تواند موفق باشد. در 2014، با انتشار دو فیلم برجسته، یکی از بهترین عرضه‌کنندگان سرگرمی شد. در 2018، «انتقام‌جویان: جنگ بی‌نهایت» نقطهٔ اوج ده سال ساخت داستانی است؛ همه‌چیز صبورانه چیده شد. نتیجه؟ کودک درونم هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد روزی مرد آهنی و مرد عنکبوتی را هم‌زمان روی پرده ببیند، اما شد. «جنگ بی‌نهایت» فیلمی عالی برای «مغز را خاموش کن و لذت ببر» است، هرچند تلاش کرده کمی هم هوشمندانه باشد. همه می‌دانیم این پایان نیست و برای قسمت دوم آماده‌ایم. یکی از بهترین فیلم‌های مارول! جاش برولین تانوس را بسیار خوب بازی کرد. او شروری تأثیرگذار بود که تمام اعضای اونجرز را در حالت هشدار نگه داشت و باعث می‌شد مقابله با او تا حدی ناامیدکننده به‌نظر برسد. تماشای این فیلم مارول هیجان‌انگیز است و بی‌صبرانه منتظر اتفاقات بعدی‌ام. نااطمینانی دربارهٔ اتفاقات بعدی ما را روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد؛ واقعاً جذاب! ده سال بعد و یکی از موردانتظارترین فیلم‌های تاریخ این‌جاست! جلوه‌های بصری بهتر شده، داستان قوی‌تر است... همه‌چیز دربارهٔ «جنگ بی‌نهایت» عالی بود! این فیلم بی‌سابقه در تاریخ سینماست؛ با مهارت حاصل سال‌ها فیلم‌های مارول را در هم تنیده است. واقعاً شگفت‌انگیز! پردازش شخصیتیِ تانوس آن‌قدر خوب بود که باعث شد فکر کنم شاید او در مواردی درست می‌گفت. او شروری بود که از همهٔ شرورهای قبلی مارول فراتر رفت. باور کنید، شاید این فیلم مسیر MCU را تغییر داده باشد. با هیجان و مو به تن سیخ‌کننده! «جنگ بی‌نهایت» ارزش دیدن دارد: شوخی‌های همیشگی بین بازیگران، CGI عالی، داستان جذاب — نتیجه ناامیدکننده نیست. «انتقام‌جویان: جنگ بی‌نهایت» روشن و آشکاراً از «انتقام‌جویان: Endgame» بهتر است؛ 1) نویسندگی بهتری دارد، 2) اوج واقعی یک دهه فیلم‌های MCU است، و 3) «Endgame» برای من سوالات بیشتری از جواب‌ها به‌جا گذاشت.