فیلم Vera Cruz 1954

فکر می‌کنم وقتی با آدم‌های عمل‌گرا طرفی، باید از آن‌ها انتظار عمل داشته باشی. پس از پایان جنگ داخلی آمریکا، جنگی دیگر در مکزیک آغاز می‌شود. مردم مکزیک در تلاش‌اند تا از دست امپراتورِ خارجی، ماکسیمیلیان، رهایی یابند. در این نبرد چند آمریکایی—سربازان پیشین، ماجراجوها و تبهکاران—که همه به دنبال کسب سودند، راهی جنوب می‌شوند؛ بعضی در گروه‌های کوچک و بعضی تنها. گری کوپر و برت...

فکر می‌کنم وقتی با آدم‌های عمل‌گرا طرفی، باید از آن‌ها انتظار عمل داشته باشی. پس از پایان جنگ داخلی آمریکا، جنگی دیگر در مکزیک آغاز می‌شود. مردم مکزیک در تلاش‌اند تا از دست امپراتورِ خارجی، ماکسیمیلیان، رهایی یابند. در این نبرد چند آمریکایی—سربازان پیشین، ماجراجوها و تبهکاران—که همه به دنبال کسب سودند، راهی جنوب می‌شوند؛ بعضی در گروه‌های کوچک و بعضی تنها. گری کوپر و برت لنکستر در نقش دو ماجراجوی آمریکایی با شخصیت‌های متضاد بازی می‌کنند که درگیر دربار ماکسیمیلیان و انقلابیون خوآرز در مکزیک دههٔ ۱۸۶۰ می‌شوند. کوپر نقش بنیامین ترین، مردی اساساً خوب اما تاحدی بدبین، و لنکستر نقش جو ارین، تیرانداز و تبهکاری غیرقابل‌اعتماد را دارد. ورا کروز (۱۹۵۴) به کارگردانی رابرت اُلدریچ و فیلم‌برداری باشکوه ارنست لازلو—برداشت‌شده در لوکیشن‌های مکزیک و با استفاده از فرمت SuperScope—صحنه‌های خشونت و خطر دوران انقلابی مکزیک را به‌خوبی ثبت می‌کند. فیلمنامه که از داستانی به قلم بوردِن چیس اقتباس و توسط رولاند کیبی و جیمز ر. وب تنظیم شده، فیلم را به‌عنوان پیش‌درآمدی برای آثار خشنی مانند The Wild Bunchِ پِکینپا و وسترن‌های اسپaghetti سرجیو لئونه نشان می‌دهد. فیلم ترکیبی از کمدی و اکشن خالص است و در اصل یک وسترن «دوستیِ مردانه» با طعنه‌ای آمораلی و بدبینانه است. این ترکیب شاید به مذاق همه خوش نیاید، اما حضور لنکستر (با لبخندی همیشه حاضر) و کوپر (معرفِ سکوتِ محض) فیلم را از حالت عجیب و غریب خارج کرده و به‌خاطر اجرای حرفه‌ای بازیگران وِ عظمتِ ستارگان و چیدمان دقیق سکانس‌های اکشن توسط اُلدریچ، اثری صیقل‌خورده پدید آورده است. فیلم تا حد زیادی مردسالارانه است—حضور بازیگران شاخصی چون چارلز برانسون، ارنست بورگنین و جک الام در نقش‌های آدم‌بد گواه این امر است—با این حال فیلم کوشش دارد تصویر نسبتاً بی‌طرفانه‌ای از مناقشهٔ مکزیک ارائه دهد؛ دولت مکزیک آن زمان از فیلم خشمگین شد، اما امروز روشن است که فیلم طرفی نمی‌گیرد و این بی‌طرفی قابل تحسین است. نکات منفی نیز وجود دارد: دیالوگ‌هایی گهگاه کمی کلیشه‌ای و سطحی به نظر می‌رسند و دنیز دارسل، به‌عنوان شخصیت اصلی زن، چندان تأثیرگذار نیست و در میان حجمِ مردانِ اطرافش ضعیف جلوه می‌کند؛ در مقابل سارا مونتیل در نقش فرعی عملکرد خوب‌تری دارد و نشان می‌دهد دارسل محدودیت‌هایی دارد. هنگام اکران، فیلم نه شکست تجاری بزرگی خورد و نه فوراً درخشش یافت، اما با گذشت زمان ارزش و تأثیرگذاری آن در ژانر بهتر شناخته شد. ورا کروز انفجاری، مهم و واقعاً سرگرم‌کننده است؛ میکسِ اکشنِ حساب‌شده، لوکیشن‌های تماشایی مکزیکی (از جمله هرم خورشید) و حضور دو ستارهٔ درخشان، آن را به اثری تبدیل کرده که نمی‌توان نادیده‌اش گرفت.