فیلم The Legend of Zorro 2005

دیشب بالاخره این فیلم را دیدم. متأسفانه باید بگویم این دنباله خنده‌دار و ضعیفی است برای فیلم اول که باز هم باندراس و جونز در آن بازی کرده‌اند. اگر در تیتراژ نمی‌دیدم، باورم نمی‌شد کارگردانِ هر دو یکی باشد. زورّو با شمشیر کسی را نکُش می‌کند؛ او فقط به پشت‌شان می‌زند، صورت‌شان را سیلی می‌زند یا آن‌ها را روی زمین می‌افکند. این رفتار او مانعِ کشتن...

دیشب بالاخره این فیلم را دیدم. متأسفانه باید بگویم این دنباله خنده‌دار و ضعیفی است برای فیلم اول که باز هم باندراس و جونز در آن بازی کرده‌اند. اگر در تیتراژ نمی‌دیدم، باورم نمی‌شد کارگردانِ هر دو یکی باشد. زورّو با شمشیر کسی را نکُش می‌کند؛ او فقط به پشت‌شان می‌زند، صورت‌شان را سیلی می‌زند یا آن‌ها را روی زمین می‌افکند. این رفتار او مانعِ کشتن مردم توسط آدم‌های شرور نمی‌شود؛ آن‌ها هر چه می‌خواهند انجام می‌دهند، در حالی که باندراس بیشتر نگران دست تکان دادن به جمعیتِ تشویق‌کننده است تا نجات دوستانش. آدم اجیرشده از صحنه‌های اول تا آخر فیلم در محدودهٔ تیر و ترکش زورّو قرار دارد، ولی به دلایلی که فیلم‌سازان توضیح نمی‌دهند، زورّو هر بار او و یارانش را رها می‌کند تا اینکه در پایان بالاخره جونز او را از پا در می‌آورد. کل فیلم پر از جر و بحث‌های مداوم بین باندراس و جونز است و سبک مبارزهٔ بازیگوشانه و بی‌کشندهٔ زورّو، این احتمالاً فیلمِ خوب را خراب می‌کند. یک و نیم ستاره از چهار — برای بازی عالی «تورنادو» (اسب)؛ وگرنه فیلم کاملاً شکست بود. ---------- یک دنبالهٔ زیرکانه و چالاک و فیلم ماجرایی خوبی برای گذراندن وقتِ خانوادگی. من نسخهٔ اول را خیلی دوست داشتم؛ یکی از بهترین فیلم‌های نوینِ در ژانر شمشیرزنی، و از این دنباله انتظار افتِ زیادی نداشتم، چون توانایی ایجاد تداوم خوب با فیلم قبلی را دارد. ماجرا چند سال بعد رخ می‌دهد، در دوران کوتاه‌مدتِ «جمهوریِ کالیفرنیا» که استقلال یافته و به ایالات متحده پیوسته است. در فیلم، زندگی زناشویی دیه‌گو و النا در حال فروپاشی است و آن‌ها از هم جدا می‌شوند. النا تحت فشار مجبور می‌شود برای آژانس پینکرتون کار کند تا مراقبِ یک اشراف‌زادهٔ اروپایی باشد که به تازگی به منطقه آمده و النا او را از جوانی می‌شناخته. در همین حال دیه‌گو تلاش می‌کند هم‌چنان به‌عنوان زورّو فعال بماند و این نقش را با مسئولیتش به‌عنوان پدرِ جوانی لجباز به نام خواکین که طرفدار پرشور قهرمان نقابی است و هنوز از زندگی دوگانهٔ پدرش بی‌خبر است، جمع کند. با اینکه فیلم بی‌تردید خوب است، اندکی از نسخهٔ پیشین ضعیف‌تر به‌نظر می‌رسد چون فیلمنامه‌اش پیچیده‌تر است و سعی می‌کند همزمان کارهای بیشتری انجام دهد. دیه‌گو، النا و خواکین هر کدام به‌طور جداگانه علیه دشمنان مختلف عمل می‌کنند. این لزوماً بد نیست، فقط متفاوت است: فیلم پر از اکشن و ماجراجویی است، از نظر بصری زیبا و سرگرم‌کننده. چیزی که واقعاً خوشایندم نبود، قابل‌پیش‌بینی بودن داستان از حدود نیمهٔ فیلم به بعد است و آن خط داستانی شوالیه‌های آراگون که علاوه بر اینکه کلیشه‌ای و بی‌معنی است، کاملاً دور از واقعیت به‌نظر می‌رسد. آنتونیو باندراس و کاترین زتا-جونز بار دیگر نقش‌های خود را برعهده دارند و در آوردن این شخصیت‌ها به زندگی بسیار خوب عمل کرده‌اند؛ این نکته‌ای درخشان برای کل فیلم است. بهترین سکانس‌ها، علاوه بر صحنه‌های مبارزه و اکشن، صحنه‌هایی هستند که آن دو با هم بازی می‌کنند؛ شیمی فوق‌العاده و کار مشترکِ بسیار خوبی دارند. بازیگر جوانی که نقش پسر آن‌ها را بازی می‌کند، آدریان آلونسو، شاید درخشش خاصی نداشته باشد اما وظیفه‌اش را خوب انجام می‌دهد و مؤثر است. روفوس سیول حضور نامطلوبی ندارد و با یک وقار تقریباً اشرافی، شخصیتش را باورپذیر کرده، گرچه او را به یک ضدقهرمان واقعاً ترسناک تبدیل نمی‌کند. از نظر فنی، فیلم معمولی و فاقد ویژگی خارق‌العاده است و بیشتر عناصری را دارد که در بلاک‌باسترهای ماجراجویانهٔ هالیوود می‌بینیم: صحنه‌های مبارزهٔ بسیار تنظیم‌شده که در دنیای واقعی بعید است رخ دهند اما سینمایی و جذاب‌اند، سبکِ سبک و مؤدبانه، سطحی از احترام‌به‌حوصلگی سیاسی که در فیلم‌های خانوادگی رایج است، فقدان لحظات مرده به‌خاطر تدوینی که ریتم و سرعت به داستان داده، صحنه‌آرایی و لباس‌های خوب که زیبا جلوه می‌کنند هرچند از نظر تاریخی کاملاً دقیق نیستند، و موسیقی متن پُرجنب‌وجوش که جو فیلم را بالا می‌برد و آن را زنده‌تر و پویاتر می‌کند، به‌خوبی با تصویربرداری که رنگ‌های گرم در آن غالب است هماهنگ شده است.