فیلم Alice Through the Looking Glass 2016

آلیس برای ماجرایی جدید به سرزمین عجایب باز می‌گردد. فیلم بر اساس کتاب کودکان نزدیک به ۱۵۰ ساله و دنباله‌ای بر فیلم ۲۰۱۰ ساخته شده است. با این که فاصله‌ی طولانی‌ای برای ساخت دنباله وجود داشت، بازیگران اصلی بازگشته‌اند و کارگردانی اثر را فیلم‌سازی که با «ماپت‌ها» مشهور است بر عهده داشته. من خودم انتظار زیادی نداشتم چون نسخه‌ی اول را فیلمی متوسط می‌دانستم. نسخه‌ی اول...

آلیس برای ماجرایی جدید به سرزمین عجایب باز می‌گردد. فیلم بر اساس کتاب کودکان نزدیک به ۱۵۰ ساله و دنباله‌ای بر فیلم ۲۰۱۰ ساخته شده است. با این که فاصله‌ی طولانی‌ای برای ساخت دنباله وجود داشت، بازیگران اصلی بازگشته‌اند و کارگردانی اثر را فیلم‌سازی که با «ماپت‌ها» مشهور است بر عهده داشته. من خودم انتظار زیادی نداشتم چون نسخه‌ی اول را فیلمی متوسط می‌دانستم. نسخه‌ی اول را به‌خاطر گریم‌های عجیب و شخصیت‌های با سرهای بزرگ دوست نداشتم؛ از این نظر این فیلم بهتر است. هنوز هم بهترین نیست، اما قطعاً از فیلم قبلی خیلی بهتر است. داستانی سادهٔ ماجراجویانه با جلوه‌های بصری و بازی‌های مناسب. آلیس برای ماجراجویی جدیدی به سرزمین عجایب بازمی‌گردد و باید لایه‌های حال، گذشته و آینده را پشت‌سر بگذارد؛ به‌عبارت دیگر، تم اصلی فیلم سفر در زمان است در قالب فانتزی. میا واسیکوفسکا درخشیده و تقریباً تمام توجه‌ها را به خود جلب می‌کند؛ او از دیگر شخصیت‌ها جلو می‌زند و بارِ دشوارِ انجام کارهای تقریباً ناممکن را به دوش می‌کشد. نزدیک به دو ساعت سفر به سرزمین عجایب ممکن است کودکان کوچک را خوشحال کند، چون این فیلم شبیه قصه‌های کهن نیست و شکل و شمایلی مدرن دارد. این بهترین اثر دیزنی نیست و احتمالاً دنباله‌ی دیگری نخواهد داشت. دلم می‌خواهد دوباره بازسازی شود، اما نه در آینده‌ی نزدیک — حداقل فاصله‌ای حدود یک دهه لازم است تا عجله‌ای در کار نباشد و این داستان کلاسیک خراب نشود. به هر حال فیلم برای یک بار تماشا قابل قبول است، اما جز برای کودکان کوچک، آن را به کسی توصیه نمی‌کنم. امتیاز: ۶/۱۰ در مقایسه با فیلم ۲۰۱۰ یک پله پایین‌تر است، اما «آلیس از طریق آینه» با این حال فیلمی محکم و قابل‌قبول است. از دیدن طرح داستانی که عمدتاً دربارهٔ زمان است لذت بردم. فیلم سنگین از نظر CGI است، اما در اغلب موارد جلوه‌های بصری‌اش خوب از کار درآمده‌اند. بازیگران هم عملکرد مناسبی دارند؛ میا واسیکوفسکا نقش اصلی را خوب بازی می‌کند و در کنار او بازیگرانی چون جانی دپ، آن هاتاوی، هلنا بونهام کارتر و ساچا بارن کوهن حضور دارند. فکر می‌کنم فیلم می‌توانست کمی کوتاه‌تر باشد، با ریتم بهتر و تمرکز کمتر روی بخش‌های «دنیای واقعی» مربوط به آلیس. ورود از طریق آینه همان جذابیت یا جادوی سوراخ خرگوش را ندارد. در مجموع این نسخه قطعاً بسیار برتر از اقتباس ۱۹۹۸ از رمان لوئیس کارول است. دنباله‌ها را دوست دارم وقتی شخصیت‌ها رشد کنند — بهتر از نسخهٔ اول. شش سال پس از اولین برخوردش با موجودات سرزمین عجایب، آلیس جسور جوان (میا واسیکوفسکا) از پس نقشه‌های حیله‌گرانهٔ نامزد سابقش همیش (لئو بیل) جا می‌ماند و از مادرش (لیندسی دانکن) ناامید شده، کمی سرگردان است. جز دنبال کردن یک حشره از طریق آینه‌ای بالای شومینه چه کاری از دستش برمی‌آید؟ او به سرزمینی بازمی‌گردد که به‌زودی درمی‌یابد کلاه‌مَج‌زده (جانی دپ) حال و روز خوبی ندارد: خانواده‌اش مدت‌ها پیش مرده‌اند. بنابراین آلیس تصمیم می‌گیرد «کرونوسفِر» ــ وسیله‌ای که امکان سفر در زمان را فراهم می‌کند ــ را به‌دست آورد و برای بازگرداندن اوضاع به گذشته برود. طبیعی است که این عملیات ساده نخواهد بود، به‌ویژه که دو خواهرِ سلطنتی ایرَسِبت (هلنا بونهام کارتر) و میرانا (آن هاتاوی) پس از اینکه پدرشان (ریچارد آرمیتاژ) تصمیم می‌گیرد دختر کوچک‌ترش را به جانشینی انتخاب کند، با هم درگیر شده‌اند. به‌رغم تلاش‌ها، داستان این فیلم قوی‌ترین داستان نیست و با کنار گذاشته شدن نقش جانی دپ (یا بسترگیر شدن او) بار روایت بیشتر بر دوش CGI افتاده است. از نظر بصری فیلم شبیه «قطب‌نمای طلایی» پر از تصاویر خیره‌کننده و خیال‌پردازی آزاد است، اما خط داستانی بین لحظات ماجراجویانه و احساساتی نوسان می‌کند و در هر دو سوی ماجرا ضعیف است. میا واسیکوفسکا تلاش دوست‌داشتنی‌ای ارائه می‌دهد و هلنا بونهام کارتر سعی می‌کند به شخصیتش تهدیدی ملایم ببخشد، اما هیچ‌کدام از این‌ها مواد کافی برای کار کردن را ندارند؛ عنصر رقابت خواهرانه مشخصاً پیش‌بینی‌شده و نیم‌پخته به نظر می‌رسد. همه‌چیز روی پردهٔ بزرگ کاملاً تماشایی است — رنگارنگ و پرانرژی — اما بیش از حد حس آشنا و شبیه «آلیس می‌رود به نارنیا» دارد. «تنها راه دستیابی به غیرممکن، باور به امکان آن است.» خب، اینطوری که واژه‌ها کار نمی‌کنند. «غیرممکن» به‌ذات به‌معنای «دست‌‌نیافتنی» است و هم‌معنی با آن است. آن‌چه نویسنده احتمالاً می‌خواسته بگوید این است: «تنها راه رسیدن به چیزی که فکر می‌کنی غیرممکن است این است که اول باور کنی غیرممکن است، سپس باور کنی با ایمان داشتن می‌توانی به آن برسى—اما مراقب باش چیزهای واقعاً ممکن را انتخاب کنی، چون ممکن است در غیر این صورت یا جونت به خطر بیافتد یا صرف وقت زیادی بکنی.» به هر حال، آن جملهٔ مبهم و بدساخت باعث شد زود از فیلم جدا شوم، پس دست‌کم بابت این اثرِ زودرسِ نویسنده کمی ممنونم.