فیلم Alice in Wonderland 2010

عاشق این فیلم شدم. طبیعتاً وقتی اسم تیم برتون و جانی دپ باشد، انتظار زیادی می‌رود و فیلم دست کم در ظاهر از پس آن برمی‌آید. از نظر داستانی خوشم آمد که با نسخه‌های همیشگی «آلیس در سرزمین عجایب» متفاوت است و امیدوارم تیم برتون نسخه‌ی اوریجینال را هم بسازد. مونتاژها مخصوصاً در فلش‌بک‌ها زیبا بودند و رنگ‌بندی را دوست داشتم. آن هاتاوی در نقش آلیس...

عاشق این فیلم شدم. طبیعتاً وقتی اسم تیم برتون و جانی دپ باشد، انتظار زیادی می‌رود و فیلم دست کم در ظاهر از پس آن برمی‌آید. از نظر داستانی خوشم آمد که با نسخه‌های همیشگی «آلیس در سرزمین عجایب» متفاوت است و امیدوارم تیم برتون نسخه‌ی اوریجینال را هم بسازد. مونتاژها مخصوصاً در فلش‌بک‌ها زیبا بودند و رنگ‌بندی را دوست داشتم. آن هاتاوی در نقش آلیس عالی است؛ واقعاً حس دیدن یک پرنسس واقعی دیزنی را القا می‌کند. هلنا بونهام کارتر هم فوق‌العاده است؛ سر بزرگ و بازی طبیعی‌اش به خنده‌دار بودن نقش کمک زیادی کرده. صدای آلن ریکمن هم، هرچند فقط صدای کرم پیپ‌کش است، به محض شنیدن قابل تشخیص و دلپذیر است. فیلم در بعد بصری تاریک‌تر شده و استفاده‌ی گسترده از جلوه‌های ویژه کمی واقع‌نما نبود، اما به نظر من همین باعث می‌شود فضا از واقعیت دور و جادویی‌تر به نظر برسد. ساکنان عجیب و غریب آن فوراً جلب توجه می‌کنند؛ اشکال نامتعارف، رفتارهای عجیب و نقض قوانین فیزیک از ویژگی‌هایشان است. طراحی موجوداتی مثل جابرواکی (Jabberwocky) جذاب و تأثیرگذار است—حرکتش گاهی زننده به نظر می‌رسد ولی طراحی بصری فوق‌العاده است. از نظر روایت، داستان یک «بالیدن» است: آلیسِ نوزده‌ساله که به سرزمین عجایب بازمی‌گردد و انگار هیچ حافظه‌ای از ماجراهای گذشته ندارد که این نقطه کمی باورنکردنی به نظر می‌آید، چون حتی اگر آن تجربه را خواب بداند، دست‌کم چیزهایی را باید به‌یاد می‌آورد. در آغاز، او به ازدواجی ناخواسته مجبور می‌شود که برای زمانه‌ی داستان امری مرسوم است؛ در طول فیلم آلیس هویت خود را پیدا می‌کند و تصمیم می‌گیرد برخلاف پیش‌بینی‌ها و انتظارات مسیر خودش را برود. پایان‌بندی رضایت‌بخش است و سرنوشت پیشگویی تا حدی تحقق پیدا می‌کند. پس از بازگشت به دنیای واقعی، آلیس خواستگارش را رد می‌کند، در مهمانی نامزدی با جملات تند و کوتاهی پاسخ می‌دهد که دیگران با خونسردی می‌پذیرند، و سپس به دنبال ایده‌ی پدرش می‌رود تا راه‌های تجاری جدید تا چین را افتتاح کند—شاید این بخش کمی بیش‌ازحد ساده به نظر برسد، اما وقتی فیلمی درباره خرگوش‌های سخنگو، کرم پیپ‌کش و شوالیه‌های کارت‌بازی است، نباید خیلی جدی گرفت. در کل فیلمی سرگرم‌کننده با پایان‌بندی رضایت‌بخش است؛ بازیگران قوی، تصویرپردازی چشم‌نواز و داستانی که با وجود چند مشکل روایی، دیدنش لذت‌بخش است. به کودکان، بزرگسالان و همه‌ی میانه‌روها توصیه‌اش می‌کنم.