فیلم Dodgeball: A True Underdog Story 2004

تماشای واقعاً خوبی بود؛ می‌توانم دوباره ببینمش و توصیه‌اش می‌کنم. فراموش کرده بودم این فیلم چقدر سرپا و بادوام است. البته من معمولاً طرفدار وینس وون یا بن استیلر نیستم، اما به‌طور عینی این فیلم نسبتاً خنده‌دار است و قصهٔ خوبی هم دارد. اشکالاتی فراتر از انتخاب بازیگر دارد، ولی بیشترشان زود برطرف می‌شوند و دوباره به ریتم فیلم برمی‌گردیم. این فیلم روی طنزِ مضحک تکیه می‌کند...

تماشای واقعاً خوبی بود؛ می‌توانم دوباره ببینمش و توصیه‌اش می‌کنم. فراموش کرده بودم این فیلم چقدر سرپا و بادوام است. البته من معمولاً طرفدار وینس وون یا بن استیلر نیستم، اما به‌طور عینی این فیلم نسبتاً خنده‌دار است و قصهٔ خوبی هم دارد. اشکالاتی فراتر از انتخاب بازیگر دارد، ولی بیشترشان زود برطرف می‌شوند و دوباره به ریتم فیلم برمی‌گردیم. این فیلم روی طنزِ مضحک تکیه می‌کند و هر بازیگر تا حد زیادی در چارچوب شخصیت و انگیزه‌هایش می‌مانَد. هرچند شوخی‌های آزاردهندهٔ جاستین لانگ برایم تا حدی خارج از مرزِ سرگرمی است، اجرای شخصیتِ تنبلِ وون کار را خراب می‌کند. می‌خواهم بگویم مشکل از فیلمنامه است، اما حتی برای کسی که نقش یک آدم تنبل را بازی می‌کند اجرای او ناپخته است: شخصیتِ او کسی است که می‌داند چه کاری باید انجام شود ولی حوصلهٔ انجامش را ندارد، نه اینکه به‌کل ناتوان از انجام کارها باشد. بن استیلر اغراق‌آمیز بازی می‌کند، که هم از نحوهٔ نگارش شخصیت و هم از اجرای استیلر برمی‌خیزد؛ واضح است که از خودِ ایدهٔ شخصیت خوشم نمی‌آید، اما اگر او نه خیلی مهربان و نه در خفا شرور باشد، واقعاً پیشنهاد بهتری ندارم. می‌شود برای هر شخصیت استدلال‌های مشابهی آورد، اما فیلم آن‌قدر خوب تولید شده، در مجموع خوب نوشته شده و اجراها به‌اندازهٔ کافی خنده‌دارند که این «اشکالات» را تحت‌الشعاع قرار دهند. اگر راحت بنشینید و فیلم را تماشا کنید، احتمالاً تا لحظهٔ «My Milkshake Brings All the Boys to the Yard» خواهید خندید. دَج‌بال می‌داند که یک کمدی مسخره و بی‌منطق است و با همهٔ جذابیت‌های مضحکش آن را می‌پذیرد؛ همین باعث می‌شود به یکی از بهترین کمدی‌های ورزشی تاریخ تبدیل شود. دَج‌بال یکی از خنده‌دارترین و عجیب‌ترین فیلم‌هاست و از جملهٔ کمدی‌های موردعلاقهٔ من است (و شاید یکی از فیلم‌های ورزشیِ محبوبم). در این فیلم به‌نظر می‌رسد هر بازیگر در نقشِ مناسب خودش قرار گرفته است. وایت گودمن اوجِ بن استیلر است. وون، لانگ و تیلور همگی در نقش‌هایشان به‌خوبی جا افتاده‌اند و آلن تادیک با نقش استیو دِ پیریت هر صحنه را می‌دزدد. هر لحظهٔ فیلم دیوانه‌وار، مسخره و شاد است که دَج‌بال را به نمونه‌ای تمام‌عیار از کمدی‌های دههٔ ۲۰۰۰ تبدیل می‌کند. این فیلم دیالوگ‌های بامزه‌ای دارد که بارها نقل‌قول می‌شوند، صحنه‌های خنده‌داری می‌آفریند و خنده‌ها مدت‌ها بعد از پایان فیلم ادامه پیدا می‌کند. شاید خیلی‌ها موافق نباشند، اما دَج‌بال همیشه یکی از بهترین فیلم‌های دههٔ ۲۰۰۰ خواهد ماند. «گودمن» بن استیلر تصویر تمام‌عیاری از یک شرکت‌دار بزرگ آمریکایی است که وسواس حفظ تناسب‌اندام جامعه دارد. «پیتر» (وینس وون) تقریبا عکسِ اوست و باشگاه محلی کوچکش در آستانهٔ ورشکستگی است؛ اگر نتواند ۵۰٬۰۰۰ دلار را خیلی سریع جور کند، کارش تمام است. تنها راه ممکن برای جمع‌آوری پول، بردن یک مسابقهٔ دَج‌بال است اما وقتی گودمن از این نقشهٔ امیدوارکننده خبر پیدا می‌کند، تیم خودش را تشکیل می‌دهد و خطِ درگیری‌ها کشیده می‌شود. یکی از تیم‌ها منابع نامحدود دارد و تیم دیگر به‌سختی توانِ روشن نگه‌داشتن چراغ‌ها را دارد. با این حال آن‌ها یک سلاح مخفی هم دارند: افسانه‌ایِ «پَچِز اوهولیان» (ریپ تورن) که قبول می‌کند بیاید و این گروه شوریده و متفاوت را به یک واحد هماهنگ و برنده تبدیل کند. از نظر تنشِ داستانی چیز جدیدی نیست؛ حکم همان قصهٔ دیوید و گُلیات را دارد با چند مهارت خطرناکِ پرتاب توپ. طرفداران استیلر احتمالا از آن لذت خواهند برد، اما من هرگز از آن دسته نبودم. سبک کمدیِ او برایم خیلی مستقیم و بی‌پرده است و کمی بعد از چند «دیدار» با این سلاحِ سرخِ تخریبِ بدنی، خسته شدم. کمی رمانس هم به‌واسطهٔ «کِیت» (کریستین تیلور) وجود دارد که دوست دارد گودمن خجالت‌زده شود، اما قابل‌پیش‌بینی بودنِ کلِ فیلم باعث شد نود دقیقه برایم طولانی به نظر برسد و وون هم چیز زیادی برای روح‌رانی به فیلم اضافه نمی‌کند. ریتم فیلم سریع است و ظاهراً می‌خواهد سبکِ اسکروبال را کار کند، اما بعد از معرفی شخصیت‌ها، بیش از حد روندی و رسمی می‌شود. نه، برای من آن‌چنان نبود.