فیلم The Age of Innocence 1993

نمی‌توانم از این فکر رها شوم که ستایش‌هایی که به این فیلم می‌شود تا حد زیادی به خاطر خروج مارتین اسکورسیزی از سبک معمولِ خشن و زمختش و ورودش به فضایی هنری و مرتب است که بیشتر به فیلم‌های مرچنت آیوری می‌ماند. او این کار را خوب انجام می‌دهد، اما داستان طبقه‌ی بالای نیویورک زمان زیادی طول می‌کشد تا به جایی برسد که از آن...

نمی‌توانم از این فکر رها شوم که ستایش‌هایی که به این فیلم می‌شود تا حد زیادی به خاطر خروج مارتین اسکورسیزی از سبک معمولِ خشن و زمختش و ورودش به فضایی هنری و مرتب است که بیشتر به فیلم‌های مرچنت آیوری می‌ماند. او این کار را خوب انجام می‌دهد، اما داستان طبقه‌ی بالای نیویورک زمان زیادی طول می‌کشد تا به جایی برسد که از آن انتظار داریم و در این مسیر مثلث‌های عشقی خسته‌کننده و اغلب بی‌پاسخ، دیدن فیلم را دشوار می‌کنند. همه‌چیز حول وکیل «نیوْلند» (دنیل دی-لوئیس) می‌چرخد که نامزد «می» (وینونا رایدر) است اما آشکارا از دیدار با دخترعمه‌اش، «کنتس اولنسکا» (میشل فایفر)، بیشتر مسحور شده — زنی که در واپسین سال‌های قرن نوزدهم از یک ازدواج آزاردهنده در اروپا گریخته است. شاید فیلم دقیقاً در بریتانیای ویکتوریایی رخ ندهد، اما توقعات اجتماعی، نخوت و دوگانگی‌های اخلاقی در این جمع هم به همان اندازه رایج و ریاکارانه‌اند، و با اینکه او کنتس است، طلاق‌گرفته بودنش باعث تحقیر و طرد شدن توسط زنِ سردمدار خانواده، «خانم مینگات» (مریام مارگالیس)، می‌شود. نیوْلند ابتدا از روی حس وفاداری به خانواده نامزدش کمی طرفِ او را می‌گیرد، اما هرچه بیشتر با کنتس سروکار دارد، رابطه‌ای کاملاً قابل پیش‌بینی شکل می‌گیرد. «می» هم از تغییر احساسات معشوقش در امان نیست، اما دقیقاً نمی‌داند این احساسات به کدام سمت رفته‌اند؛ بدین‌سان بذرهای داستانی از عشق، شهوت، خیانت و احتمالاً اندوه کاشته می‌شود. فیلم از لحاظ لباس‌ها، کاخ‌ها و طراحی تولید خیلی شکیل و چشم‌نواز است، اما به نظر من دقیقاً مثل یک محصول زیبا اما صرف است: بین دنیل دی-لوئیس و هیچ‌کس کمترین نشانه‌ای از شیمیِ واقعی نیست، و میشل فایفر دیالوگ‌هایش را طوری ادا می‌کند که گویی برای اجرای نمایشی از اسکار وایلد روی صحنه تمرین می‌کند. وینونا رایدر به‌اندازه کم در فیلم حضور دارد ولی حضورش کمی آسیب‌پذیری قابل قبول به ماجرا می‌افزاید و مریام مارگالیس و جرالدین چاپلین هم در صحنه‌های از پیش چیده شده، کمی کلاسِ اضافی به فیلم می‌بخشند. این داستان را بارها دیده یا خوانده‌ایم؛ فقط این‌جا به شهری جدید منتقل شده که طبقاتی‌ها همان‌قدر نمایشی رفتار می‌کنند که در لندن، پاریس یا وین رفتار می‌کردند—فقط بدون عناوین و پیشینه. شاید چون ما بریتانیایی‌ها با درام‌های دوره‌ای خو گرفته‌ایم، دیدن جنگل از میان درختان سخت‌تر باشد، اما برای من این فیلم اصلاً چیز خاصی نیست و ورود ریچارد ئی. گرنت در پایان هم بر این زیباییِ بدون عمق مهر تأیید می‌زند. به نسخهٔ 1934 بسنده کنید.