فیلم Don’t Breathe 2016

این فیلم، مانند اکثر فیلم‌های این ژانر، پیش‌بینی‌پذیر و فاقد خلاقیت واقعی به نظر می‌رسد. به نظر می‌رسد نویسندگانش پس از تماشای چند فیلم هیجان‌انگیز در یک آخر هفته، با حالتی سرخوشانه به یکدیگر نگاه کرده و اعلام کرده‌اند که «دوست، ما می‌توانیم فیلمنامه بنویسیم!» نتیجه، فیلمی است که در بهترین حالت، متوسط به نظر می‌رسد. شاید حتی تماشاگران نیز از یک حالت سرخوشی پیش...

این فیلم، مانند اکثر فیلم‌های این ژانر، پیش‌بینی‌پذیر و فاقد خلاقیت واقعی به نظر می‌رسد. به نظر می‌رسد نویسندگانش پس از تماشای چند فیلم هیجان‌انگیز در یک آخر هفته، با حالتی سرخوشانه به یکدیگر نگاه کرده و اعلام کرده‌اند که «دوست، ما می‌توانیم فیلمنامه بنویسیم!» نتیجه، فیلمی است که در بهترین حالت، متوسط به نظر می‌رسد. شاید حتی تماشاگران نیز از یک حالت سرخوشی پیش از نمایش بهره‌مند شوند. **Don’t Breathe**، فیلمی از فده آلوارز، نویسنده و کارگردان، به خوبی عناصر تنش‌زا را بدون نیاز به افراط به کار می‌گیرد. ترس‌ها و هیجانات فیلم به طرز طبیعی احساس می‌شوند. اگرچه ممکن است به نظر برسد که این داستان به طور ساده‌لوحانه‌ای به موضوع سرقت از خانه می‌پردازد، اما **Don’t Breathe** روح خفقان‌آور و ترسناک خود را با خشونتی شیک و هوشمندانه به تصویر می‌کشد. این فیلم به طور حتم مقایسه‌هایی با *Panic Room*، فیلمی به کارگردانی دیوید فینچر در سال 2002، را به وجود می‌آورد. تم این فیلم برای تماشاگران آشناست و شامل غریبه‌های تهدیدآمیز است که به حریم شخصی شما نفوذ می‌کنند. با این حال، **Don’t Breathe** این وضعیت خطرناک را به سطحی جدید از ترس تبدیل می‌کند. خشونت و تنش در این فیلم به خوبی به هدف‌های تعلیق‌آمیز آن می‌رسد. داستان فیلم در مورد سه جوان است که تصمیم می‌گیرند از یک کهنه‌سرباز عراقی نابینا سرقت کنند. اما وقتی اوضاع طبق برنامه پیش نمی‌رود، آنها خود را در تله‌ای گرفتار می‌بینند. این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه این سه جوان به طور نادرست توانایی‌های صاحب خانه را دست کم می‌گیرند. در حالی که تلاش می‌کنند از خانه فرار کنند، بیننده در میانه این بازی خطرناک و دلهره‌آور، نمی‌داند که آیا باید از کهنه‌سرباز نابینا حمایت کند یا از سارقین بی‌خبر. **Don’t Breathe** به لحاظ احساسی و بصری، تجربه‌ای جذاب و ترسناک را ارائه می‌دهد. کارگردان با استفاده از سکوت و صداهای کم‌شنو، تنش را به خوبی به نمایش می‌گذارد. بازیگران فیلم نیز به خوبی نقش‌هایشان را ایفا کرده و بیننده را در محیطی دلهره‌آور و تنگ و تاریک نگه می‌دارند. در نهایت، این فیلم با وجود برخی نقاط ضعف، یکی از بهترین آثار ترسناک سال به شمار می‌رود و تماشای آن به شدت توصیه می‌شود.