فیلم Red State 2011

کوین اسمیت از ریشه‌های کمدی‌اش فاصله می‌گیرد تا این فیلم دینی/سیاسی که متعصبان را به چالش می‌کشد را بنویسد و کارگردانی کند؛ اثری که از دیوانگی‌ای شبیه Hostel به محاصرهٔ محکومان منتقل می‌شود. در نقش‌آفرینی‌های ملِسا لئو، مایکل پارکس، جان گودمن، مایکل انگارانو، کری بیش و نیکلاس براون، داستان دربارهٔ پارکس است که رهبری یک فرقهٔ مسیحی را برعهده دارد و جوانان شهوت‌ران را با...

کوین اسمیت از ریشه‌های کمدی‌اش فاصله می‌گیرد تا این فیلم دینی/سیاسی که متعصبان را به چالش می‌کشد را بنویسد و کارگردانی کند؛ اثری که از دیوانگی‌ای شبیه Hostel به محاصرهٔ محکومان منتقل می‌شود. در نقش‌آفرینی‌های ملِسا لئو، مایکل پارکس، جان گودمن، مایکل انگارانو، کری بیش و نیکلاس براون، داستان دربارهٔ پارکس است که رهبری یک فرقهٔ مسیحی را برعهده دارد و جوانان شهوت‌ران را با وعدهٔ رابطهٔ جنسی با زنی مسن‌تر به محل پرستش‌شان می‌کشاند. البته وقتی این پسرها به آنجا می‌رسند، خیلی زود حقیقت دام آشکار می‌شود و با موعظه‌های پر از نفرت و برخی صحنه‌های ناخوشایند شبیه به صفحات کتاب قواعدِ «تورتور پرن» روبه‌رو می‌شویم. Red State از جهات مختلف آزاردهنده است، اما هرگز خسته‌کننده نیست و همچنان چالش‌برانگیز باقی می‌ماند، حتی اگر برخی از موعظه‌وارگی‌های اسمیت در یک‌سوم پایانی چندان یکپارچه نباشد. در واقع سه تغییر لحن وجود دارد که کلیت اثر را چندان خوشایند نمی‌کنند؛ اسمیت برای پر کردن شکاف میان هجو و وحشت — و تا حدی تریلر — تلاش می‌کند. و متأسفانه پایان‌بندیِ این خطوط آسیب‌دیده چندان تأثیرگذار نیست. از نکات مثبت اصلی می‌توان به بازی‌های خوب بازیگران به‌ویژه گودمن، لئو و پارکس اشاره کرد که این بار نقش اصلی را برعهده دارد. فیلم‌برداریِ چشم‌گیرِ دیو کلاین هم قابل‌توجه است و اسمیت گهگاه جلوه‌هایی از توانایی‌های کارگردانی را نشان می‌دهد. فروش پایین گیشه و نقدهای منفی در زمان اکران عملاً آن را به‌عنوان فیلمی بد لکه‌دار کرد. در حقیقت فیلم شکست‌خورده‌ای کنجکاوی‌برانگیز است، اما شایستگی‌هایی دارد که وقت صرف‌کردن برایش را توجیه می‌کند. از وستبورو تا واکو و با توقف کوتاهی در فضایی شبیه Hostel، Red State پس از تجربه‌کردن به‌سادگی فراموش نمی‌شود؛ چه خوب، چه بد. ۶/۱۰