فیلم Kull the Conqueror 1997

«با این تبر حکومت می‌کنم!» یک بربر آتلانتی (کوین سوربو) پس از شکست پادشاه بورنا (سون-اوله تورسن) تاج و تخت والوزیا را به دست می‌آورد، و همین امر باعث می‌شود ژنرال تالیگارو (توماس ایان گریفیت) و گروهی از «دودمان‌داران» برای سرنگون کردن کال توطئه کنند؛ نقشه‌شان این است که جادوگر شرور آکیواشا (تیا کاررِر) را دوباره زنده کنند. کارینا لومبارد نقش معشوقهٔ کال، زارتا، را بازی...

«با این تبر حکومت می‌کنم!» یک بربر آتلانتی (کوین سوربو) پس از شکست پادشاه بورنا (سون-اوله تورسن) تاج و تخت والوزیا را به دست می‌آورد، و همین امر باعث می‌شود ژنرال تالیگارو (توماس ایان گریفیت) و گروهی از «دودمان‌داران» برای سرنگون کردن کال توطئه کنند؛ نقشه‌شان این است که جادوگر شرور آکیواشا (تیا کاررِر) را دوباره زنده کنند. کارینا لومبارد نقش معشوقهٔ کال، زارتا، را بازی می‌کند و لایت‌فوت در نقش کاهن اُسکالانت حضور دارد. فیلم که در 1997 منتشر شد—سیزده سال بعد از آخرین فیلم کونان—در اصل قرار بود سومین فیلم کونان باشد، اما آرنولد شوارتزنگر نپذیرفت و فیلم به کال تبدیل شد. برای کسانی که نمی‌دانند، کال یکی دیگر از قهرمانان بربرِ رابرت ای. هاوارد است که به اندازهٔ کونان محبوب نبود و از نظر زمانی هزاران سال قبل از عصر هیبوریایی کونان زندگی می‌کند. تغییر نام چندان اهمیتی نداشت چون فیلمنامه تا حد زیادی بر پایهٔ داستان کونان «ققنوس بر شمشیر» نوشته شده بود که خود بازنویسیِ داستان کال «با این تبر حکومت می‌کنم» بود. سوربو در این فیلم در اوجِ تیپ قهرمانانه‌اش قرار دارد و از نظر ظاهری خیلی شبیه کالِ کمیک‌هاست؛ تنها تفاوت این است که سوربو همان خوش‌خُلقیِ همیشگی‌اش را دارد، در حالی که کالِ هاوارد در داستان‌ها تیره‌رو و جدی‌تر است. با این حال، سوربو انتخاب مناسبی است و یکی از نکات قوت فیلم به شمار می‌آید. موسیقی متن جوئل گلدسمیث به‌طور کلی خوب است، اما چند ریف نیمه‌کِیچیِ متال در آن دیده می‌شود — مثل ریفی که در ابتدای فیلم کمی دلزننده است و یکی دیگر در جریان نبرد در غار یخی که چندان بد نیست. دست‌کم نیمی از موسیقی بدون گیتار متال است و بیشتر قطعاتی که این اِلمان را دارند، کیفیت خوبی دارند؛ فقط چند ریف سؤال‌برانگیز وجود دارد که بار اول دیدن فیلم برایم آزاردهنده بود. این ریتم‌های تلاش‌برای‌متال‌بودن در 1997 هم ضعیف به نظر می‌رسیدند و اکنون وضع بدتر است. نقطه‌ضعف دیگر، شروع ضعیف فیلم است؛ بخش‌هایی مانند ماجراهای کال با لشکر اژدها و شمشیرزنی آتشین او با تالیگارو چندان گیرا نیستند. اما اگر شکیبا باشید، داستان در بخشِ منازعهٔ کاخ جذاب‌تر می‌شود. تولید فیلم قابل قبول است، اما به‌وضوح از «کونانِ نابودگر» (1984) ضعیف‌تر است. از نظر کیفیت کلی می‌توان آن را هم‌سطح «شمشیر و جادوگر» (1982) دانست، اما داستان و شخصیت‌ها (بعد از عبور از افتتاحیهٔ ناکام) جالب‌ترند. باید اضافه کنم که تیا به‌عنوان زنی قرمزمو با چشم‌های سبز ظاهر جذابی دارد و جلوه‌های آتشینِ شیطانیِ پایانی نیز نسبتاً مؤثرند. اگر بتوانید کاستی‌های آشکار فیلم را تحمل کنید، «کال فاتح» یک اثر سرگرم‌کننده در ژانر شمشیر و جادو است که طرفداران کونان، سین‌باد و امثال آن از آن لذت خواهند برد. اگر دفعهٔ قبل آن را دیده‌اید و دوست نداشتید، به آن فرصتی دوباره بدهید — من خوشحالم که این کار را کردم. فیلم نقص‌هایی دارد، اما چیزهای زیادی برای تحسین کردن در آن هست که باعث می‌شود نمرهٔ منفی به آن ندهیم. داستانِ خلاصه‌شده از دیدگاه دیگر: وقتی پادشاهِ سالخورده اما جنگ‌طلبِ والوزیا تصمیم می‌گیرد بسیاری از کسانی را که می‌توانند وارث تاج باشند حذف کند، این کال شجاع (کوین سوربو) است که او را متوقف می‌کند و در عوض بورنای رو به احتضار، او را جانشین خود می‌نامد. این تصمیم برای شاهزاده دوکالون (داوگی هنشال) و ژنرال تالیبرو (توماس ایان گریفیت) که کنار گذاشته شده‌اند، گران تمام می‌شود و آنها بلافاصله نقشه می‌ریزند تا از دست او خلاص شوند. برای این کار به سراغ روش خطرناکِ زنده‌کردنِ ملکهٔ شرورِ مردهٔ آکیواشا می‌روند — زنی که مدوسا را مانند جولی اندروز جلوه می‌دهد. پس از بازگشتِ آکیواشا، او برنامه‌های خودش را تحمیل می‌کند و خیلی زود بر عهدهٔ کال می‌افتد که مانع تلاش‌های او برای بازسازی امپراتوریِ از دست‌رفته‌اش و تسلط بر جهان شود. جلوه‌های بصری با خلاقیت ساخته شده‌اند و صحنه‌های جنگِ پرشماری هست، اما آنچه باقی می‌ماند یادآورِ یک فیلم تلویزیونی بی‌کیفیت و کم‌نور است که عمدتاً در استودیویی ساخته شده و حس خطر واقعی را منتقل نمی‌کند. سوربو گرچه بخشی از کاریزمای خود را از «هرکول» (1995) دارد، اما در اینجا فرصت کافی برای نمایش آن نیست، چرا که داستان به‌صورت شبه‌پِپلوم برای نود دقیقه پیش می‌رود—تا جایی که بیننده را وسوسه می‌کند «کرول» را تماشا کند. در پایان، من روی آکیواشا شرط می‌بستم. مدت فیلم: 1 ساعت و 35 دقیقه. فیلم‌برداری در اسلواکی (براستی‌سلاوا و چِروِنی کامِن) و کرواسی (پارک ملی کورناتی و جزیره مورتر) انجام شده است. نمره: B- / C+