فیلم هندی Thani Oruvan 2015

برای میتران (Jayam Ravi)، قهرمان فیلم Thani Oruvan، دوستِ هر کس شخصیت او را نشان می‌دهد و دشمنِ او ظرفیتش را. میتران یک مأمور جوان IPS است که تنها هدف زندگی‌اش یافتن رقیبی شایسته—یک سرشبکه که سرچشمهٔ تمام جرایم است—و نابود کردن اوست. او با سیدارت ابی‌مانیو (Arvind Swami که بازگشتی درخشان دارد)، دانشمند-تاجر جاه‌طلبی مواجه می‌شود که برایش پول همه‌چیز است. مِهان راجا این...

برای میتران (Jayam Ravi)، قهرمان فیلم Thani Oruvan، دوستِ هر کس شخصیت او را نشان می‌دهد و دشمنِ او ظرفیتش را. میتران یک مأمور جوان IPS است که تنها هدف زندگی‌اش یافتن رقیبی شایسته—یک سرشبکه که سرچشمهٔ تمام جرایم است—و نابود کردن اوست. او با سیدارت ابی‌مانیو (Arvind Swami که بازگشتی درخشان دارد)، دانشمند-تاجر جاه‌طلبی مواجه می‌شود که برایش پول همه‌چیز است. مِهان راجا این تضاد را در Thani Oruvan طوری می‌چیند که فیلم به‌عنوان یک تریلر کارآمد، ضربه‌ای محکم وارد می‌کند. آثار قبلی راجا معمولاً بازسازی‌های شایسته‌ای بودند، اما چیزی که اینجا می‌درخشد، فیلمنامهٔ هوشمندانه (که راجا آن را همراه با دو نویسندهٔ دیگر نوشته است) و فیلم‌سازی شسته‌رفته‌ای است که می‌بینیم. داستان واقعاً وقتی آغاز می‌شود که میتران از نقشهٔ سیدارت برای خراب کردن توافقی که می‌توانست داروهای ارزان‌تر را به مردم فقیر برساند مطلع می‌شود و تلاش می‌کند بدون آگاه ساختن سیدارت، آن را خنثی کند؛ اما سیدارت مکار در نهایت توفیق می‌یابد. وقتی سیدارت درمی‌یابد با حریفی روبه‌روست که تا نابودی دست از کار نمی‌کشد، بازی موش و گربه‌ای با پلیس آغاز می‌شود. لحظات درخشان بسیاری هست—صحنه‌ای که نقشهٔ ترور دو طرفه می‌شود، صحنه‌ای که میتران متوجه می‌شود سیدارت به محلش سر زده، صحنه‌ای که دو جان به یافتن یک شنود وابسته‌اند، و صحنه‌ای که سیدارت با وزیر ارشد وارد مذاکره می‌شود. نکتهٔ تازه و خوشایند این است که در مقیاس زیادی راجا از حواشی عاشقانه و کمیک دوری می‌کند. هم‌دورهٔ میتران، ماهیما (نایانتارا در نقش ایده‌آل)، عاشق اوست، اما صرفاً معشوقه نیست؛ او باهوش (متخصص پزشکی قانونی)، بی‌باک و شخصیتی حیاتی در نبرد میتران با سیدارت است. در واقع وقتی میتران می‌گوید آماده است جانش را فدا کند تا سیدارت را ساقط کند، ماهیماست که او را نسبت به رویکرد غلطش در مبارزه با جرم بیدار می‌سازد. بله، لحظات بامزه‌ای با تامبی رامایاه که نقش پدر سیدارت را بازی می‌کند داریم، اما هرگز به قیمت لطمه‌زدن به روایت نیست. Thani Oruvan کمی طولانی است (ورود کامل سیدارت نسبتاً دیر اتفاق می‌افتد)، و جاهایی پرش‌های منطقی دارد (مثلاً دربارهٔ سند ویدئویی دوبله‌شده) که از بیننده خواسته می‌شود چشم‌پوشی کند، اما این ضعف‌ها کم‌اهمیت‌اند. گرچه فیلم بیشتر مبتنی بر داستان است، شخصیت‌ها خوب پرداخت شده‌اند و به باورپذیری قصهِ تا حدی نامحتمل کمک می‌کنند. فیلم از نشان‌دادنِ میتران، آن‌طور که هست، ابا نمی‌کند—مرد جوان خشمگینی که آرمان‌هایش او را به فردی تقریباً روان‌رنجور تبدیل کرده‌اند. جرم و جنایت برای او وسواس است. چیزهایی که او را زمینی نگه می‌دارند، همکاران پلیسش و ماهیما هستند. زبان بدن Jayam Ravi — قدم‌های حساب‌شده، مشت‌های گره‌خورده و چهرهٔ خشن — عزم شخصیت را نشان می‌دهد، اما کاملاً دیوانگیِ درونی او را منتقل نمی‌کند. در نقطهٔ مقابل، Arvind Swami در نقش سیدارت فوق‌العاده است. او تکبر بی‌اعتنایی را نشان می‌دهد که هشدار می‌دهد فریبِ ظاهر شیکش را نخوریم؛ ظاهرِ کلاسیکِ او پوستِ سختِ درون شخصیت را می‌پوشاند، و تعجبی ندارد که حتی گاهی برای این شخصیت شرور هم همدلی پیدا می‌کنیم وقتی علیه قهرمان نقشه می‌کشد. فیلم در آغاز می‌گوید «دشمت را نشانم بده تا بگویم که تو کی هستی». با سیدارت، فیلم این گفته را بازنویسی می‌کند و می‌گوید: «دشمنِ تو را نشانم بده تا بگویم فیلمت چقدر مؤثر است». ------- یک پلیس در برابر یک دانشمند شرور! تقابل نهایی! این فیلم قطعاً سبک معمول سینمای هند را دارد، اما تفاوت بزرگ در فیلمنامهٔ عالی آن است. موضوع درگیری پلیس و خلافکار شبیه فیلم کره‌ای Veteran است. اول فکر می‌کردم شاید بازسازیِ یک فیلم کره‌ای باشد چون فضای تریلرِ کره‌ای داشت، اما وقتی فهمیدم اثرِ اوریجینال است، شگفت‌زده شدم—به‌ویژه که کارگردان پیش از این به خاطر بازسازی‌ها معروف بوده است. بازیگران درخشان بودند؛ به‌ویژه آروین سوامی که در نقش منفی نمایش را ربود. نکتهٔ مثبت دیگر کم‌کردن موسیقی‌های تصادفی است؛ روایت اغلب بدون توقف‌های ناگهانیِ موسیقایی و رقص پیش می‌رود (فقط در یک مورد استثنا می‌شود). زمان دو ساعت و نیم کمی طولانی است، اما متداول در سینمای هند و ارزشش را دارد. پیش‌بینی سخت است، اما در چند بخش می‌توان حدس زد صحنهٔ بعدی چه خواهد بود؛ برای مخاطب محلی فیلم می‌تواند بسیار هیجان‌انگیز باشد، اما در مقیاس جهانی فیلمی بالاتر از متوسط با کلیشه‌هایی جزئی است. چند پیچش داستانی هست، پایان عالی است و احتمال ادامه وجود دارد. تنها ناامیدی من این بود که فرصت خوبی برای واقع‌گراتر کردن فیلم در راستای آثاری مثل Unnaipol Oruvan از دست رفت و سازندگان راهِ جذاب‌ترِ تجاری را انتخاب کردند. امتیاز: 7/10 ------- خبر خوب و خبر بد. خبر خوب این است که این یک فیلم اکشنِ فوق‌العاده و برندهٔ جوایزِ نبردِ پلیسِ خوب در برابر شرور عالی است. ضرب‌آهنگ سریع است، فیلمنامه خوب است، صحنه‌های اکشن هیجان‌انگیزند و خط فرعی عاشقانه بالغ و واقع‌گرایانه است. علیرغم ماهیت درام‌محور، کارگردان بخش‌های موسیقایی متناسب برای عاشقان را هم گنجانده است، با چند تعویض لباس در یک ترانه. محیط کلی فساد در دولت هند است و سه شخصیت اصلی نقش خود را عالی ایفا می‌کنند. خبر بد اینکه آن‌قدر ریتم تند است که زیرنویس‌ها به‌سختی فرصت می‌کنند تا خوانده شوند. بیست تا سی دقیقهٔ اول مربوط به پیش‌زمینه است و کمی گیج‌کننده است. نسخه‌ای که دیدیم دوبلهٔ هندی بود که اندکی آزاردهنده بود؛ حتی اگر زبانی نفهمیم، می‌فهمیم که لب‌ها با صدا هماهنگ نیست. نزدیک بود فیلم را قطع کنیم و خوشبختانه نکردیم؛ پس از قسمت پیش‌زمینه، همه‌چیز معنی پیدا می‌کند و فیلم به یک اثر اکشن عالی تبدیل می‌شود. این فیلم از آن نوع تقابل‌های هوشمندانهٔ شطرنجی است که دیدنش همیشه لذت‌بخش است.