فیلم All the Bright Places 2020

فیلم All the Bright Places به موضوعات سنگینی می‌پردازد؛ مسائلی که مواجهه با آن‌ها دشوار است، مانند افسردگی و احساس گناه بازمانده—وقتی کسی از حادثه‌ای سهمگین جان سالم به در می‌برد و خود را به‌خاطر زنده ماندن مقصر می‌داند. پرداخت فیلم به این مسائل بسیار محتاطانه است و هیچ‌گونه تلطیف یا زیبا کردن اختلالات روانی صورت نمی‌گیرد؛ به‌روشنی نشان داده می‌شود که این بحران‌ها تا...

فیلم All the Bright Places به موضوعات سنگینی می‌پردازد؛ مسائلی که مواجهه با آن‌ها دشوار است، مانند افسردگی و احساس گناه بازمانده—وقتی کسی از حادثه‌ای سهمگین جان سالم به در می‌برد و خود را به‌خاطر زنده ماندن مقصر می‌داند. پرداخت فیلم به این مسائل بسیار محتاطانه است و هیچ‌گونه تلطیف یا زیبا کردن اختلالات روانی صورت نمی‌گیرد؛ به‌روشنی نشان داده می‌شود که این بحران‌ها تا چه اندازه به خودِ افراد و اطرافیانشان آسیب می‌رسانند و آنها را فرسایش می‌دهند. داستان درباره وایولت مارکی است؛ دختری جوان که از مرگ خواهرش رنج می‌برد و در زندگی کم‌معنا و کم‌احساس شده است. اما با ورود تئودور فینچ به زندگی‌اش، وایولت به‌تدریج نور را در میانه‌ی دریایی از تاریکی می‌بیند و از چیزهای کوچک معنا و شادی می‌گیرد—چیزهایی که احتمالاً پیش‌تر بی‌توجه از کنارشان گذشته بود. با این حال همه‌چیز بی‌نقص نیست و خودِ تئودور نیز در دوره‌ای تیره از زندگی‌اش قرار دارد؛ آیا آن‌ها می‌توانند یکدیگر را از پرتگاهِ بی‌پایان نجات دهند؟ فیلم هسته احساسی بسیار قدرتمندی دارد که بر شخصیت‌های اصلی استوار است و ما را از همان صحنه‌ی اول درگیر می‌کند. شیمی بین بازیگران فوق‌العاده است؛ هر دوی آن‌ها واقعاً ما را به رابطه‌ی پرتنش‌شان باورپذیر می‌کنند و وادارمان می‌سازند باور کنیم که برای دیدن زیبایی‌های جهان به هم نیاز دارند. وقتی درگیر رابطه‌ای ساختگی می‌شویم که بسیار واقعی به‌نظر می‌رسد، تأثیرگذار بودنش هویداست؛ دیالوگ‌های تأثیرگذار همراه با بازی‌ها کیفیتی به فیلم می‌بخشند که بسیاری از آثار هم‌ژانر از آن بی‌بهره‌اند. فیلم در بازنمایی اندوه شخصیت‌ها نهایت دقت را دارد؛ کوششی برای نشان دادن این بیماری‌ها همان‌گونه که هستند، بدون هیچ زدودن یا راه‌حل آسان. می‌توان گفت تمرکز بیشتری روی افسردگی وایولت وجود دارد و فیلمنامه‌نویسان در تلاش‌اند آشفتگی‌های درونی او را طوری نشان دهند که بفهمیم چگونه کسی می‌تواند به نقطه‌ای برسد که او رسیده است. با این‌حال درباره تئودور—هرچند فیلمنامه در ساخت شخصیت او هم عملکرد قابل قبولی دارد—حس می‌شود می‌شد مشکل او را عمیق‌تر واکاوی کرد تا پایان داستان تأثیرگذارتر باشد. بدون شک یکی از بزرگ‌ترین عوامل تأثیرگذار فیلم، بازی‌های فوق‌العاده است. ال فانینگ در نقش وایولت می‌درخشد و لایه‌های احساسی متعددی به او می‌بخشد که شخصیتش را سه‌بعدی و واقعی می‌کند. جاستیس اسمیت نیز تئودور را با زبان بدن و حالات چهره‌ای اجرا می‌کند که به‌خوبی درد درونی او را منتقل می‌کند و نقش را با شدتی غیرمنتظره می‌آفریند. اجراها لذت‌بخش‌اند و به فیلم هاله‌ای غم‌انگیز و فضایی زیبا می‌دهند؛ تلاش‌های پشت دوربین نیز آشکار و قابل تحسین است. با این‌حال فیلمنامه بی‌نقص نیست؛ هرچند با مشکلات شخصیت‌های اصلی به‌خوبی برخورد می‌کند، در میانه‌ی فیلم کش‌دار می‌شود، پتانسیل کامل تئودور را بروز نمی‌دهد و پایان‌بندی‌اش کمی ناگهانی است. با این همه آن‌چه پیش چشممان گذاشته می‌شود همچنان جذاب و بسیار زیباست. در مجموع، All the Bright Places داستانی زیبا از اندوه است با طعمی واقعی از عشق؛ حکایتی درباره‌ی دو روح سرگردان که هر کاری می‌کنند تا چیزی بیابند که آن‌ها را به ادامه‌دادن وادارد. فیلم همه‌چیز را با دقتِ فراوان به تصویر می‌کشد و آشکارا اثری است که از دل برخاسته. برای عاشقانِ رومانتیک، کسانی که نیاز به وقتی برای گریستن دارند و هر مخاطب علاقه‌مند به سینمای خوب، این فیلم انتخابی مناسب است.